Poezi nga Luigi Gregorio Comi / Përktheu nga italishtja Albana Alia

luigi gregorio comi

Poezi nga Luigi Gregorio Comi

 

 

I shtrirë në gjysmëhije

 

I shtrirë në gjysmëhije

mbi një stol të gjatë ende të nxehur nga dielli

I përhumbur nën peshën e vetmisë së rëndë

dridhet psikika

nga rropama shumëngjyrëshe e pushuesve

e shoqëruar nga bishti histerik

i përqethjes endacake

ndaj joshjes transgresive

në kopshtin e ndjesive

Në folenë e joshjeve të rastit

mes një gllënjke dhe një kafshate

grupe mendimtarësh fillestarë mendjelehtë

që merren me filozofime fodulle

si vegimtarë

arsyetojnë pa lidhje

mbi shpirtin primitiv dhe misterin e padepërtueshëm

Nëpër ëndrra ndjekin natyrën e tyre

të dominuar nga enigma e zhvillimit të pasigurt.

Skllav andrallash intime

befasohem me vetminë e mbytur

e natës së gjatë të shqyer

 

Montepaone Lido,  18.08.2010    

 

  

U mundova të fluturoja

 

U mundova të fluturoja

përtej horizontit

në kërkim

të portit të të vërtetave të lëna në harresë

Lakmi e pamposhtur

robëreshë

flatrash të brishta të rënda toke

zinxhirësh të fuqishëm

të pandjeshëm ndaj etjes për të kapërcyer

kufirin e sosur të dukjes

të varur

përgjatë linjës së thyer të malit

faqe shkëmbore e thikët e vështirë

që pengon rezultatin

në hapësirat e padukshme pa fund

të mbushura me

peshtafe të fshehta të njohjes

së padepërtueshme nga njeriu

 

Caraffa, 01.09.2016    

 

 

Magjiplotë duket nata e yjeve

 

Magjiplotë duket nata e yjeve

që vështirë të shihet nëpër dromca

të përskuqura hëne

e mbarsur me lot të njoma fluoreshente

me dëshira të parrëfyera të çastit

 

I telekosur në galdimin yjor

gërmoj me guxim në përroskat e fshehta

të velit yjor efloreshent

për t’i rrëmbyer yllit fatal përpëlitjet

 

dhe në ekstazën e mrekullisë së patregueshme

i plagosur nga cifla të mahnitjes së hidhur

shquhet një e çarë në petkun e shndritshëm

atom i heshtur me fytyrë të flashkët

 

Përqeshëse ashpërohet

në mrekullinë e pashpjegueshme

të dhimbjes së jetesës aroma e tjetërsuar

e pelegrinazhit tim, shok i padukshëm

kafaz pa rrugëdalje i substancës së vrullshme

 

Montepaone Lido,  gusht 2010    

 

 

Drita venitet

 

Drita venitet lakonike

dhe davaritet

Përhumbet në përmasat e boshllëkut

pa bujë

dita

e tretur

Në ndjekje

të një plasaritjeje të pagjasë

Në rrjetën e dendur

të merimangës pa gjurmë jarge

të natyrës sqimatare

Në pritjen e kotë

të një drithërime virtuale

rreze e pabesueshme

Në mërzitjen e zakonshme

Në fërfëllitjen e zbehtë

gjithmonë të njëjtë

E ngjashme

me vrullin e përsëritshëm të diellit

që i heshtur

përfundon rrugëtimin e përditshëm

pa dalë kurrë nga orbita

vdes pa bërë zhurmë

Çdo ditë

i patundur

në heshtje atje tej

vijës së hollë të bashkimit

Krejt e ngjashme

me dhimbjen e ekzistencës

së verbuar nga shpresa.

 

Caraffa, qershor 2005  

 

  

Adagiato nella penombra

 

Adagiato nella penombra

su una panca ancora rovente di sole

assorto nel fardello di spessa solitudine

trassale la psiche

al policromo fragore vacanziero

scortato dall’isterico codazzo

di vagabondo formicolio

intorno al fascino trasgressivo

del giardino dei sensi

Nel nido di contingenti attrazioni

tra un sorso e una boccata

crocchi di ingenui pensatori novelli

presi da presuntuoso filosofare

visionari

ragionano inconcludenti

sull’anima primitiva e l’imperscrutabile mistero

inseguono illusi la propria natura

sovrastata dall’enigma dell’incerto divenire.

Succube di intime inquietudini

mi sorprendo monade opaca

della lunga notte lacerata

 

Montepaone Lido  18.08.2010 

 

 

Ho tentato di volare

 

Ho tentato di volare

oltre l’orizzonte

in cerca

del porto di verità sepolte

insopprimibile cupidigia

prigioniera

di fragili ali pesanti di terra

di robuste catene

refrattarie alla smania di valicare

il limite finito dell’apparenza

sospeso

lungo la linea frastagliata del monte

intricata muraglia

a preclude l’approdo

negli invisibili spazi smisurati

traboccanti

di occulti scrigni di conoscenza

all’umano impenetrabili

 

Caraffa   01.09.2016

 

 

Seducente appare la notte delle stelle

 

Seducente appare la notte delle stelle

A stento svelata da bricioli di luna arrossati

Gravida di fluorescenti lacrime novelle

Di istantanei desideri  inconfessati

 

Annichilito nel tripudio astrale

Rovisto impavido i reconditi anfratti

Dell’efflorescente velo siderale

Per  ghermire del fatidico astro i tratti

 

E nell’estasi d’ineffabile incanto

Trafitto da schegge d’amaro stupore

Scorgere uno strappo nel luminoso manto

Muto atomo d’indolente pudore

 

Beffarda s’inasprisce nel prodigio inesplicabile

Del mal di vivere l’alienante fragranza

Del mio pellegrinaggio compagno invisibile

Gabbia senza varchi di tumultuosa sostanza

 

Montepaone Lido   agosto  2010   

 

 

La luce sfiorisce laconica

 

La luce sfiorisce laconica

E si dilegua

Sfuma nella dimensione del nulla

Senza clamori

Il giorno

Consumato

A rincorrere

Un improbabile squarcio

Nella fitta ragnatela senza sbavature

Della vanesia natura

Nell’inutile attesa

Di una virtuale vibrazione

Inverosimile spiraglio

Nella familiare inedia

Di pallido alitare

Sempre uguale

Analogo

Al ripetitivo rincorrersi del sole

Che muto

Compie il quotidiano percorso

E senza mai deragliare

Muore senza fare rumore

Ogni giorno

Impassibile

Là nel silenzio

Dell’impalpabile linea di congiunzione

In tutto simile

Alla pena d’esistere

Cieca di speranza.

 

Caraffa   giugno 2005      

 

 

Albana Alia

Përktheu nga italishtja Albana Alia

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s