Υστεροφημία / Ένα ποίημα από τον Spiro Makrigiani

Ένα ποίημα από τον Spiro Makrigiani
 
 
Υστεροφημία
 
Τις στιγμές μου, τις ώρες, να γεμίζω με στίχους ανάγκη έχω
που με ορμή σαν κύμα ασυγκράτητο από μέσα μου βγαίνει,
και λυτρώνει απ’ τα σάβανα μια ψυχή, την μόνη που κατέχω.
και που, σ’ αέναο κύκλο, Λάζαρος ανέστη και πάλι πεθαίνει…
Κι αν μια μέρα βουβή από ποίηση η ψυχή μου ξυπνήσει
αν τυφλή πια, το λαμπρό φως της έμπνευσης δεν την φτάνει
αν κουφαθεί και την μελωδία της φωνής της δεν τη γνωρίσει
τότε την ίδια της την ύπαρξη, μονάχα αυτήν, τι να την κάνει…
Ανδρείκελο φρικτά αδειανό μόνο σάρκα όπου θα έχει
θα ομοιάζει ωσάν περπατά σιωπηλά στου μυαλού μου τους δρόμους
τα σκοτάδια αιώνια άστιχης νύχτας θα πρέπει ν’ αντέχει
και σαν άθλιο μικρό τρωκτικό θα κατοικεί υπονόμους….
Μα αν στίχος ένας μοναχά σαν χάδι την ψυχή σου αγγίξει,
αν γεμίσει την σκέψη σου με γεύση κι άρωμα δυόσμου
αν ζεστά, τρυφερά, την καρδιά σου αγκαλιάσει και σφίξει
δικαιωμένος θα ‘μαι ποιητής στις γειτονιές του κάτω κόσμου…
 
Αργοναύτης 09/03/2017
 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s