Poezi nga Fiqirete Kukli

Poezi nga Fiqirete Kukli
 
 
Poezia, shoqja ime!
 
Poezia është shoqja ime e ngushtë
me të flas , qaj e gëzoj
është ajo, që më rri përherë kaq pranë,
është ajo, kur nga dhimbja lotoj,
është ajo, kur gëzoj për lulen e çelur në vazo
e për fluturën, që dashurohet me të,
është ajo , kur nuk dua të iki askund,
është ajo, kur nuk dua të flas me asnjë.
E dua këtë shoqe kaq të shenjtë e të mirë ,
prandaj do e shtrëngoj thellë në gji
e nuk do lejoj askënd, të ma rrëmbejë nga shpirti…!
 
 
 
Mos mi vrisni ëndrrat!
 
Mos mi vrisni ëndrrat me plumba
Jam fëmijë, ëndrrat i humba
Jam i vogël e luaj me pëllumba
Mos i vrisni zogjtë fluturakë
Mos e bëni fushën flakë
Mos më vini në sy lotë
Jam i vogël, si fshij dot
Mos ma vrisni babanë
Nënën, motrën e vëllanë
Ju e dogjët tokën time
e bëtë pluhur e thërrime.
A e dini, se kush jam!
Unë quhem Sirian!
 
 
 
Meloditë e natyrës!
 
Më lini pak kohë
të këndoj me meloditë e natyrës!
Më lini pak në qetësi,
të kthjellohem në të thellat mendime.
Mos më pengoni!
Ky është momenti im,
vetëm i imi
unë dhe muza ime
endur në përjetësi.
Sot natyra më dha këtë mundësi,
…më lini!
 
 
 
Nuk meriton!
 
Nuk i meriton lotët e derdhur
Të qaj për ty, nuk meriton!
Mërzitja krahun ma ka hedhur
ajo qesh, nuk loton.
 
Nuk meriton të rri pa gjumë
Të desha si ishe, të desha shumë
Nuk meriton të kem lot në sy
Nuk jam si ti, ndryshe jam unë!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s