Romani ” Depresivitet epshesh ” pjesa e dytë , pas vazhdimit të romanit ” Sytë e errësirës ” , sot gjendet për lexuesit në Librari “Albania” Tirana ( vëllimi i I dhe i II )

Romani  ” Depresivitet epshesh ” pjesa e dytë , pas vazhdimit të romanit ” Sytë e errësirës ” , sot gjendet për lexuesit në Librari “Albania” Tirana ( vëllimi i I dhe i II ) -fragment- Për rreth dhjetë muaj i … Continue reading

Poezi nga Vera Istrefaj

Poezi nga Vera Istrefaj     DIMRI   Dimri përqafoi fuqishëm brishtësinë e supeve   Peshë e bardhësisë rëndueshëm ngrin vështrimet   Pas hapave nëpër qytet mbetet heshtja, heshtje që klith ngricave të shpirtit   Tutje në horizont ngrirë shpresa … Continue reading

Poems by Aziza Dahdouh

 

Poems by Aziza Dahdouh
 
 
The fields
 
This morning, we had a walk down the hills
I saw the mountains
I wondered who aligned them
I saw herbs and flowers
I wondered who sew the first seeds
I heard the buzz of bees
I wondered why are they busy?
Who taught them to make honey?
I had a look to their cells
I wondered who taught them architecture
I saw butterflies fluttering
I wondered who painted their wings
I fell on knees
I prayed with tears
Oh Allah
The great creator
The great artist
The great architect
Iam the weakest creature
I beg your pardon my God
Then I opened my eyes
And saw the most beautiful
blooming poppy flower
Smiled to me and whispered …….
You are blessed
 
All rights reserved
Aziza Dahdouh
 
 
 
***
 
The soul of mine
Survives in that ink
The soul of mine
Dances between the lines
 
 
Babylon Gardens
 
Once upon a timeBC ,There was a queen called Amytis
Married a King and moved to a desert plain BetweenTigris and Euphrates rivers
She was happy with her husband
But there were moments, she felt sorrow When missed her home
The places where she was raised
Those green valleys
The King decided to satisfy his beloved homesick wife and make her beautiful eyes
shine of happiness again
Nebuchadnezzar , The king and husband
Ordered his people to build The most famous hanging Babylon gardens
Which were and still considered as one of
the seven wonders
True….love can make miracles
 
All rights reserved
Aziza Dahdouh
 
 
 
What I need
 
I need
Filling my lungs with fresh air
Letting breeze moving my hair
I need
Seeing the sea, reducing the narrowness
inside me
Giving space , to more vastness
I need
Seeing the sky,feeling clearness
reducing stress
I need
Listening to tweeting birds
Feeling beauty of life
Rejoicing my soul
I need
wandering in fields,flying like butterflies
I need
SmilingTo every face,shaking all hands
I need
Giving back meaningTo the word wonderful
Making the world singingThe song of Armstrong
How wonderful is the world
 
All rights reserved
Aziza Dahdouh
 
 
 
Life a circle of 360°
 
I am a Nomad
Travelling through seasons of life
At birth ,I screamed
And my mother smiled
Through time……
I crawled ,walked and ran
I fell down
Felt hurt
Shed tears
And my mother wept them
She helped me to rise up again
Then……
I Climbed high mountains
I wandered in the garden of life
But……
Faced many obstacles
Went inside darkness
God hasn’t left me alone
For a long time
A candle was lighted in my soul
I went out of the Tunnel
Rushed towards the unreachable horizon
When I was tired ,I pitched a tent
There in the middle of the desert
Soon I melted with the sunset
The twilight…that famous artist
Painted us in a beautiful sight
A lonely rose…
In the middle of the desert
 
 
 
Migrated birds
 
Those beautiful birds
Which flew away
To the South warm lands
Left me alone for a long time
I felt sad when
I found feathers
In their empty nests
They used to rejoice my heart
With their early songs
Now Iam happy
They are back again
They came early this time
They knew I was not fine
For…
They are the soul companion
They are here in the backyard
So busy…..
Multiplying their numbers
Forming a magnificent chorus
Showing me
How life is precious
If only I can
I would ask them about their journey
What have they seen and heard?
There in afar lands
Who guided them?
Who showed them
The way back to their nests?
But……
The question remains a question
And only God…
Who knows the answer
 
 
 
***
 
How wise he who keeps bowing down
For there is no greater than the Creator of this great universe
 
 
 
***
 
كم هو حكيم ذاك الذي يستمر في السجود
لانه لا يوجد اعظم من خالق هذا الكون العظيم
 
~~ع.د~~

Poezi nga Vaso Papaj

Poezi nga Vaso Papaj   Qiell i grisur Këmbë e urës, ballë shtrati, Si jastek një fabrikat Dhe pse s’di se ç’është mëkati, Për dyshek, pak bar të thatë. Hije netëve i vërtiten. Japin marrin kënaqësi. Herë ngjiten e herë … Continue reading

Një ditë plot të papritura. / Tregim nga Marjeta Shatro

Një ditë plot të papritura.

 

Tregim nga Marjeta Shatro

Alarmi i zgjimit ra fiks në  orën 6. Zbriti nga shtrati, hapi dritaren dhe derën e dhomës së gjumit. Dëgjohej zhurma e televizorit dhe një këngë e re e Soni Malajt, “Tulipan i bardhë”. Shkoi me ngut në kuzhinë. Pa tavolinën e shtruar me kujdes, tasin me fruta të thërrmuara, kosin e freskët, fetat e thekura të bukës, mjaltin, kafen aromatike dhe të shoqen që po pinte një lëng frutash. Iu afrua e përshëndeti dhe e puthi në buzë.

-Pse nuk më zgjove edhe mua? Je zgjuar shpejt zemër? Kam qenë i lodhur dhe nuk të ndjeva kur je zgjuar.  Po fëmijët janë zgjuar?

-Ende jo -u përgjigj ajo.

-Unë po bëj një dush, kurse ti merru me fëmijët.

-Po zemër po të pres. Duhet të bisedojmë për diçka serioze bashkë.

-Po fillon të më trembësh, çfarë ka ndodhur?

Mbaro punë dhe flasim, ok!

Pas disa minutash ai i afrohet dhe e merr në prehër.

-Fol zemër, po të dëgjoj. Kan ndodhë diçka, që…

Ajo ia mori dorën dhe ia vendosi poshtë gjoksit të djathtë me gishtat e tij, ku  ai preku diçka të fortë si një kokërr arre. Ajo me sytë e përlotur i tha se dyshonte për diçka të keqe, ndoshta jeta e tyre do të ndryshonte. Ai e përqafoi fort dhe i tha se jeta shpeshherë i vinte njerëzit në prova të vështira, por ata nuk duhej të dorëzoheshin. Ia fshiu lotët dhe i premtoi, se do e përballonin gjithçka bashkë. Papritur u afruan fëmijët dhe të katër u shtrënguan fort me njëri-tjetrin. Çaste të tilla ishin jetëdhënëse për secilin. Zoti nuk mund t’i ndëshkonte për dashurinë e tyre të pastër, veç t’i bekonte me lumturi. U ulën të hanin mëngjesin, pasi ishin vonë në kapjen e ritmit ditor.

Dolën nga shtëpia dhe morën makinën e tyre nga parkingu. Në fillim çuan fëmijët në shkollë, pastaj të dy prindërit njoftuan për mungesën në punë me motivin e njohur probleme shëndetësore. U nisën drejt spitalit dhe u regjistruan për takim me onkologun pas një gjysmë ore. Po prisnin në radhë ndërkohë që shumë pacientë hynin dhe dilnin pa reshtur. Ajo i urrente spitalet, të pakta kishin qenë vizitat në ato ambiente, përjashto rastet kur i duhej të shoqëronte ndonjë të afërm. Era karakteristike e spitalit, mungesa e kushteve të higjenës e kishin bërë të shprehej tek të tjerët: “Mjerë kë zë halli në spitalet tona!” Tani i duhej të përballej vetë me realitetin dhe problemi i shëndetit e kishte bërë të harronte kushtet e spitalit. Priste në ankth  takimin me mjekun. Erdhi radha e tyre dhe të dy morën frymë thellë, atij iu desh t’i thoshte se gjithçka do të shkonte mirë dhe shqetësimi i saj ishte i kotë.

U përshëndetën dhe gruaja filloi t’i fliste për problemin e saj. Mjeku e dëgjonte me vëmendje dhe urdhëroi infermjeren të merrte një kampion masë për analizë të menjëhershme dhe u shpjegoi se nëse masa ishte e parrezikshme mund të hiqej me një operacion të thjeshtë kirurgjikal. Gjithçka do vendosej pas rezultatit të analizave. E lanë të takoheshin pas një ore. Dolën të dy dhe u drejtuan drejt lokalit përballë spitalit, porositën dy kafe të zakonshme dhe filluan bisedën. Ai i tha se rezultatet do te dilnin mirë, por ajomë shumë e fiksuar dhe e frikësuar i tha se, nëse Zoti kishte vendosur ta merrte pranë tij ajo ishte gati, vetëm se i vinte keq për fëmijët që ishin ende të vegjël dhe kishin nevojë për të.

-I dashur të kërkoj të kujdesesh për fëmijët.

Ai i zgjati dorën dhe ia vendosi mbi buzë.

-Të lutem hesht zemër, mos thuaj asgjë, do ta shohësh që gjithçka do të shkojë si jo më mirë.

Ora e pritjes, ishte ora më e gjatë e jetës së tyre. Dolën nga lokali dhe u drejtuan drejt spitalit, ku do të takonin mjekun, për të marrur përgjigjen e analizave. Hynë brenda jo pa ankthin që pushton në të tilla raste, ndërsa doktori po i priste fare i qetë. Një ndjenjë çlirimi dukej sikur i lehtësoi.

Doktori ju drejtua të dyve dhe u tha se masa ishte e parrezikshme dhe mund të hiqej lehtë, mjaftonte të vendosnin për operacionin.

Ai e përqafoi fort dhe i tha se sëbashku kishin një rrugë të gjatë për të bërë. Falenderuan mjekun dhe dolën të dy me fytyrat që u qeshnin nga gëzimi. Ajo e kishte ndier praninë e Zotit dhe e falenderonte në heshtje. Kjo ditë kishte qenë më shumë se një sprove e vështirë për  jetën e tyre. Kishte kaluar ora 1” dhe duhet të merrnin fëmijët nga shkolla. Kur i panë fëmijët u çuditën, pasi asnjëherë nuk i merrnin të dy, ndaj kureshtarë i pyetën se çfarë kishte ndodhur.

Ata panë njëri-tjetrin në sy dhe njëzëri u shprehën se motivi i jetës së tyre ishin ata, prandaj duhet të kalonin më shumë kohë pranë tyre. Të katër hipën në makinë dhe u nisën drejt Dajtit,  lokali të tyre të preferuar, për të kaluar momente lumturie në shoqërinë e njëri-tjetrit dhe të harronin gjithë çastet e lodhshme të asaj dite të gjatë.