Poezi nga Xhemile Adili

Poezi nga Xhemile Adili

 

SHPIRTI I NJËQIND E NJË PRANVERE

Po vyshken gjethet e vjetra, po rënkojnë gjethet e reja,
pa e ditur pse po ikën kjo kohë,
po mbledh sot unë dhembjet e mia.
Qytetit tim ka një botë të huaj që s’e njoh,
sytë, gëzimet qeshin hidhur, më thonë këtë.

Rrugë e gjatë, gjersa arrita këtu të qaj tmerr e pa lotë,
mos më mbani mëri që hiri m’është shpirti im i gjallë
e nuk ua them dot!
Klithjet nuk i futa kurrë në bizhoz,
parashoh tmerre, bubullima në bronz.

Po më vyshken këpucëtakat! Po vyshken rrugët e gjalla,
nga ika e kthej me njëqind bela ëndrrash kaq të gjata!
Po vyshken gjethet e vjetra, po rënkojnë gjethet e reja,
pa e ditur pse po ikën kjo kohë,
po mbledh sot unë dhembjet e mia,
drita, futur në natë, po lë lëkurën e gjarpërit në prag.

Një kob, një verbëri, një mallkim…
por me shpirt të njëqind e një pranvere të dua unë ty!

 

KËNGË PËR KËNGËT E VAÇES

Milionë ngjyra,
Milionë zëra zogjsh,
Sa milionë vonesash të vargut tim,
Erdhën të fillojë pranverën në çdo stinë,
Është pranvera e Vaçes
Me bukurinë e saj përrallore,
Si këngët e atdheut,
Si këngët rinore,
Me mijëra shtegtarë,
Që nuk i lëshojnë kurrë
As vendet e ftohta,
Në valsin e lumturisë
Rrëke bregut të detit bie
Dhe unë nuk e hap ombrellën,
Si djali në shi
E lemzën më çojnë
Mijëra zanore,
Secila një festival,
Nga një pikë përhapen,
Si dy vijat e germës V,
Deri në pafundësi,
Nga mblidhen prapë në të njëjtën pikë
Dhe secila më pret gërshetin,
Që të lidh vargjet e këngës sime
Për ty, krisma ime në male
Partizania e këngës sime
Krushka ime
Në shiun,
Në erën,
Në lotët e Shqipërisë,
Në mallin e Arbërisë,
Ti dallga ime e shkumëzuar,
Zjarri im i lulëkuqes,
Vaji dhe kënga e vargut tim kitarë!

 

ME BUZËMJALTË

Lindi një dashuri
E rritet në krahët e kohës,
Rritet nën diellin e shpirtit,
Ushqyer me ndjenja,
Diku në pore të zemrës,
Diku në bebëza të syve,
Diku në buzëmjaltë,
Mbështjellë me kujtime stinësh,
E mbaj në gji,
Aty frymon,
Netëve të vona,
Ku gjithkund pllakos heshtja,
Ajo vjen e troket në zemër,
Hyn në ndjenjë,
Hyn në shpirt,
Më flet me fjalë të ngrohta,
Kurrë s’më lë të kujtoj të kaluarën,
As dhembjen,
As vuajtjen,
As lotin në sy,
Prandaj thesar do ta ruaj ndër shekuj,
Në ënrra të mia do ta përkund,
Pêrjetë,
Sa ka jetë dashuria.

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s