Poezi nga Juljana Mehmeti

Poezi nga Juljana Mehmeti

 

Pasqyrave të bardha…

Në këtë stërgjatje të përjetshme dritëhijesh
përplasur honeve të shpirtit
diku akull i ftohtë
e fshehur,
si ajzbergë të errtës thellësi,
diku tjetër magmë e derdhur
dejeve që lëvrijnë jetën
në rendje të kapjes së kohës
hapësirës tonë njeri.

Akrepat e orës rikthyer pas
ditënetëve që rrjedhin pa pushim
në shkëmbim të stacioneve ndërrim,
mëngjesit të zbardhur përmes mjegullash
e diellit larguar sërish
ngarkuar me frymën e tokës
shpejtësisë dritë
shpërndarë universit më të largët
në pluhur të verdhë kozmik.

Dua të zgjoj të nesërmen
gjurmëhapash përplasur fort pragut të agimit
të shkund këpucët e përgjumura
e ti flas për ngjyrat rikthyer
përthithjes vështrim kufijve të borës
në rrëzëllim
imazhit reflektuar pasqyrave të bardha
formave shkëlqim.

Julja

 

***

Asnjëherë nuk kuptova
pse gjethet veniten shkretëtirës
në një stinë shirash…
Buzë të etura
në lumenj dëshirash.

Julja

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s