Intervistë me Ismet Krasniqi-Lala : Jam krenar që i takoj kombit shqiptar dhe e mbaj krenarisht plisin e bardhë-I. / Nga: Brahim Ibish AVDYLI

Jam krenar që i takoj kombit shqiptar dhe e mbaj krenarisht plisin e bardhë-I.

Intervistë me Ismet Krasniqi-Lala

 

Nga: Brahim Ibish AVDYLI

Intervistë me artistin e teatrit e të filmit të Kosovës, humoristin, studiusin serioz të evenimeteve të shumta, kritikun e artit letrar e pamor, Ismet Krasniqin-Lalën, nga Drenoci i Komunës së Malishevës, i cili jeton në Klinë.

Meqë ndodhet në Zvicër, pas Promovimit të veprës së fundit „ARTI I DALTUAR“, në mbrëmjen e ekzpozitës personale të aktorit e piktorit Arsim Berishës, në Zvicër, me 18.03.2017, ne e shfrytëzuan rastin që të bëjmë një intevistë origjinale dhe të pathënë deri më tani.

Intervista bëhet me dy qëllime: për revistën mujore të QSHKI-së, “BESA”, në Kreuzlingen të Zvicrës, dhe për opinionin e gjërë shqiptar e botëror. Në revistën mujore “BESA” do të jepet në vazhdime, prej mumrit në numër…

HYRJE:

Ismet Krasniqi-Lala na kujtohet kurdoherë, qoftë nga njohja e jonë; nga filmat e vdeokasetat; nga fëmijët e nipat tanë; dhe nga më të vjetrit…

Ai është i lindur më 16 mars 1951, siç e thamë më lartë, në Drenoc të Kumunës së Malisheves dhe jeton në Klinë të Kosovës, si pensionist.

Është i diplomuar në Fakultetin Filozofik, Dega Filozofi-Sociolgji, pranë Universitetit të Prishtinës, ku e ka mbaruar edhe me sukses të plotë Akademinë e Arteve, Dega e Aktrimit, klasa e Enver Petrovcit, prandaj është aktor porfesionist i teatrit, filmit e humorit. Pra, u takon atyre dekadave që më së shumti dhanë kontribut të veçantë në lëminë e kulturës; në lëminë e shfaqjeve publike, të festivaleve, të artit, në lëminë e teatrit.

U takon atyre krijuesve që e kanë krijuar të gjithë krijimtarinë artistike, prej fjalës së shkruar e deri në shfaqjet publike; prej humorit e deri te teatri e filmi; prej festivaleve, e deri te botimet e shumta.

Punën e filloi që heret, në gazetën e studentëve, “Bota e re”; por ka punuar si profesor i gjimnazit “Luigj Gurakuqi” e deri në Shtëpinë Kulturës në Klinë, ku ka qenë Drejtor, e deri në udhëheqjen e teatrit.

Veprimtarinë e gjërë teatrore e ka zhvilluar në Klinë, në Skenderaj, në Prishtinë, në Mitrovicë; në Vushtri, në Pejë, në Malishevë; në Gjillan; në pjesën kryesore të qyteteve të Shqipërisë, prej Tirane e Vlorë deri në Përmet; pastaj në Shkup e disa qytete tjera në Maqedoni; Në Tuz e Malësi të Madhe; sikurse në Gjermani, Kroaci dhe Slloveni. Është themelues i festivalit “Mujë Krasniqi”, në Klinë; i Festivalit të Grupeve Amatore Teatrale të Fëmijve (FGATF), në Klinë.

Ka marrë po aq shumë mirënjohje, diploma, çmime e faleminderime, në të gjitha trevat ku ka qenë pjesëmarrës apo edhe organizatorë, si dhe me role të ndryshme e teatrore apo hartus i dokumentarit “Dueti legjendar Salih e Feriz Krasniqi”, i cili u shfaq nga RTK dhe prit me dinjitet…

Botoi shumë vepra esesitike, letrare (poezi, dramë, komedi), monografi, këndvështrime kulturore, recensione letrare, shkrime për profile kulturore e letrare, kronika, repotazhe e kumtesa, etj. etj.

Me reputacion ndërkombëtar mund të merret edhe mirënjohja e UNESKO-s, me rastin e ndarjes çmimit “Aktori më i mirë i festivalit”, në Sarandë, me 2015, në festivalin e atjeshëm “Art pa kufi”.

Në Zvicër, e pritëm me padurim ardhjen e tij për promovimin e librit “Arti i daltuar/ Arsm Berisha: gjurmë arti, kulture e jete“, SHB „Rozafa“, Prishtinë 2017, me rastin e ekspozitës përsonale të artistit e piktorit Arsim Berisha, në Schullhaus Mattenbach, 8400 Winterthur, ku u prit nga të gjithë mërgimtarët e organizatorët me brohoritje të mëdha, por edhe nga Ansanbli “Trojet“, që i ekzektuan disa pika vallëzimi dhe këngëve të pianos, nga e reja gjakovare, artistja Flutura Bytyqi.

Ka vepra të botuara në mënyrë origjinale, por edhe si bashkautor. Deri më tani, ka botuar gjithsejt 17 vepra.

 

Ismet Krasniqi – Lala

(INTERVISTA DHE PËRGJEGJET)

-Erdhe papritur në Rapperswil, para ditës së caktuar të ekspozitës dhe promovimit të librit tuaj të fundit, “Arti i daltuar/ Arsm Berisha: gjurmë arti, kulture e jete“, SHB “Rozafa“, Prishtinë 2017.

Unë isha në Zürich, kur ju, nëpërmes të Zvicrës, prej Hinwillit, ku e keni djalin tuaj, Arianitin, dhe Winterthurit, ku e kishit promovimin e veprës suaj, e zgjodhët Kalanë e Rapperswil-it. I pashë të gjitha fotografitë tuaja, të bëra këtu. Njëren, nga Kalaja e Rapperswil-it, po e zgjedhi për këtë intervistë.

Po të pyes: çka të shtyri pikërisht të vizitoni njëren ndër qendrat e para të Zvicrës, që të lëne mbresa, qytetin e Rapperswil-it?

Nuk e di pse më shtyri të kërkoj ta vizitoj vendin e parë posa mbërrina në Zvicër, qytetin e Rapperswil-it? … Sikur kisha lexuar dikund se ka të bëjë ky vend diçka me popullin shqiptar, gjegjësisht me paraardhësit tonë. Emrin nuk e kuptoja mirë, por ky vend ishte vend i bukur, vend turistik. U kënaqa me atë pamje të bukur e veçmas kur hypa në kala.

-Sigurisht nuk e dini së më pranë kalasë, poshtë, në fund të shkallëve të Manastirit dhe Kishës KAPUZINER, në fund të rrugës, ndodhen shtëpitë e familjes CURTI. Më kryesorja, është shtëpia pranë liqenit e pasardhësve të Familjes Curti, me „C“ në vend të „K“, por me I-në shqipe në fund të fjalës. Janë njëra prej familjes së përplasjes së Rapperswil-it me Zürich-un dhe një prej familjes së Komunës së Rapperswil-it.

A e keni parë këtë shtëpi, derisa shetisnit pranë saj? A e keni kuptuar këtë çështje?

Po, e kam parë, por me ju thënë të vërtetën nuk e kam kuptuar mirë edhe pse më reflektonte me një mbiemer apo emër shqip “Kurti”. Por, më gjërësisht e lexova kur u ktheva në shkrimet e tuaja z. Brahim Avdyli dhe më lejoni të citoj një pjesë të asaj që e lexova:

“Në Rapperswil, të St. Galles, familja Kurti (Curti) shohim se ka dhënë në disa breza udhëheqës në komunën e Rapperswil-it dhe të Konfe-deratës së Zvicrës. Fshati Jahkurti është në Shqipërinë e veriut, ndërsa familjet Kurti ndodhen në Smolicë të Kosovës. Prej aty, kanë kaluar në Itali. Familja “Curti” e ka origjinën shqiptare. E vetmja trashëgimtare e familjes Curti është Elvira, në të cilën a-ja është mbaresë shqipe për emrat e gjinisë femërore. Ky është emër tipik i gjuhës shqipe. Familja Burri” e shpërndarë në tërë Zvicrën është po ashtu mbiemër shqiptar. E tillë është edhe mbiemri Rasi” apo Rrasi” në Basel apo në Turgau, në Erlenbach apo në Wängi. Ka dhe emra të tjerë, që sot tingëllojnë shqip…„

-Po, kam bërë prova që të jap edhe unë pak këtë linjë, në veprën time “Mërgata shqiptare e Zvicrës dhe roli i saj“, botuar nga „Brezi `81“, Prishtinë 2011. Ajo ka dalë me disa gabime të vogla. Me kohën, do të dalë sërish, në një vepër të dytë, për mëgimtarët këtu apo për Zvicrën.

Në këtë shtëpi është shënuar “Sheshi Curti“, dhe pllaka e 8 brezave CURTI. A do të thuash ndonjë gjë për këtë çështje dhe për këtë familje?

Përgjegjia më e plotë sigurisht se do të delte pasi që ta lexoj librin tuaj që ma dhuruat. Për mua mjafton që kam njohuri më të plota për këtë familje e do ti plotësoj njohurit e mia, duke lexuar e duke vizituar këtë vend e duke e studiuar edhe 8 brezat Kurti. Herën tjetër kur të vi në Zvicër do ta vizitoj këtë vend, po sigurisht jo thjesht si një vizitor, por si një studius i kësaj çështje, që ju e keni parashtruar.

-Shumë mirë e thatë!…

Në fund të KAPUZINER (lexo: Kapuçiner), ndodhet një shkrim i ardhjes së familjes Curti, në Zvicër, prej Milanos. Atje kanë ikur pas vdekjes së Gjegj Gjon Kastrioti-Skenderbeut, ndonëse këta ende nuk e dinë, edhe pse i kanë dhënë merita të mëdha mbretit tonë… A e ke parë këtë tabelë të ngritur?

Edhe pse gjatë vizitës në qytetin Rapperswil-it, të St. Gallës, tërë kohën e përdora fotoaparatin dhe nuk paskem arritur që ta shoh dhe ta fotografoi këtë tabelë. Sigurisht njeriu kur vjen thjesht në vizitë, pa një plan të përcaktuar, i ikin edhe shumë gjëra me rëndësi, pa i vrejtur.

Më la përshtypje shqiponja që ishte përball portit, në një objekt të vjetër dhe e vërejta se ishte identike me shiqonjën në flamurin tonë kombëtar, me një dallim: në mes kishte një shirit i verdhë.

-Përveç se ka të tjera dhe të gjithëllojshme, por edhe me kulturë, është njëra ndër to «Schweizer National-Circus KNIE», të cilën, sa herë e kam vizituar. Po ta jap edhe ty një reklamë, i cili i shfaqë mbrekullitë e cikusit, këtu, me 23.03.-deri më 26.03.2017. Në Rapperswil është edhe «Knie-Kinderzoo», i cili është i vizituar nga anët e ndryshme të Zvicrës dhe nga bota. Këto të dy gjëra, që lidhen me Zvicër e me Kosovë, nuk ke mundur që ti përmendësh, sepse nuk e ke ditur, por shëtitoren e liqenit të Zürich-ut, ku defilojnë turistë të shumtë. Arësyeja e qëllimshme e imja, po të drejtohem me një pyetje, që i lidhë këto dy shtete të Evropës, nga biologjia dhe njerëzit. Nëse e keni të qartë, në qendër të tokës së Knie, qëndronte një ftua i madh, me ftonjë të përkryer, i cili, vjet u rrëzua, sepse ishte i vjetër, por ka ftonj të ri, përskaj tij. A i keni ruajtur ata ftonj në shtëpi tuajën, dhe në faqen tënde të FB, sepse edhe unë, moti të kam shkruar ?!…

Unë e konsumoi ftonin, sikuse mjaft të tjerë nëpër Kosovë dhe e dua shumë. Thjesht është njëra ndër pemtë që e adhuroi më së shumti.

Jamë i lindur në Krahinën e Llapushës në Kosovë (Llapusha kufizohet me Drenicën, Dukagjinin e Podrimen), ku janë shumë ftoi. Edhe sot është tradite ftoni. E kam trashigun afër shtëpisë dhe i mbjell ftoijtë.

Sipas bystytnive ftoi është një pemë e bereqetshme që sjell shumë të mira dhe nga shtëpia i largon shumë të liga. Plakat ftoin e mbanin nëpër arka me rroba, e ata lëshonin një erë të këndshme.

Kam bindjen se populli shqiptar ftoin e konsumon më shumë se popujt e tjerë, në rajon e më gjërë.

Pasi unë jetoi në banesë, ftoin e ruaj edhe në foto, sepse nuk i rezistojnë kohës, si dikur. Është karakteristike se të gjitha këto po lidhen edhe me ftonjë të përkryer, në qendër të tokës së Knie.

Me rëndësi ka kjo thënie: plaket pema e vjetër, mbillet fidani i ri!…

Faleminderit, Ismet Krasniqi-Lala! Dua të kalojmë te arti e kultura dhe shkrimet tuaja. Vepra “Arti i daltuar“, sikurse e the atë ditë, se “do të thotë më shumë, sapo ta lexoni, gjatë faqeve të veta, prandaj unë nuk e shoh të arësyshme të flas më tutje për veprën time, por do të flasim për gjëra të tjera”… Ne kemi marrë të gjithë pjesë dhe të gjitha fjalët e tubimit i kemi dëgjuar. I kemi parë të gjitha pikturat. E kemi përpirë një nga një të tëren. Aktori dhe piktori Arsim Berisha është me ne e për ne, me të gjithë dramën e Kosovës…

Çfarë ka mbetur pa u përfshirë në këtë libër, “Arti i daltuar“?

Në librin “ARTI I DALTUAR-Arsim Berisha: Gjurmë arti, kulture e jete”, i promovuar në Winterthur të Zvicrës, me 18.04.2017, në bashkautorsi, unë, Ismet Krasniqi e Idriz Berisha, arrtëm ti tubojme shkrimet, shënimet, edhe me autorsi të personave të caktuar, shokë miq të krypersonazhit të këtij libri, Arsim Berisha, valltar, aktor e piktor, por edhe një veprimtar i çështjes kombëtare. Ishte kënaqësi për ne, autorët e këtij libri, që u muarëm me veprimtarin e gjërë të këtij punëtori të palodhur, Arsim Berishës, i cili jeton e vepron në Zvicër, në kantonin e Zürich-ut. Për ne dhe ata që muarën pjesë në këtë promovim, vlenë të theksohet se ai është si një ambasador i vërtetë i artit e kulturës shqiptare në mërgatë, sepse ai dhe mërgata lidhjet e tyre i kanë të rregullta me vendlindjen.

Sigurisht në libër ka mbetur pa u përfshirë ajo që nuk e kemi ditur ta shënojmë; nuk e kemi pasur para vetes si matrial apo si shkrim.

Krijuesit ecin përpara dhe shikojnë vitet dhe krijimet. Ajo që nuk është thënë sot, thuhet nesër. Edhe të tjerët bëhen dëshmitarë të kësaj krijimtarie.

Mjaft tituj, mirënjohje, diploma, çmime, që i keni marrë nga të gjitha qendrat e mëdha shqiptare, të Kosovës; Shqipërisë; të Maqedonisë; të Mal të Zi; të Kroacisë; të Sllovenisë; të Gjermanisë, etj.

Gjatë këtij udhëtimi sibolik, çka të ka lënë mbrasa më të çmuara dhe çka të ka mbetur peng?

Udhëtime relativisht kam pasur nëpër të gjitha këto vende të cilat i përmende. Në Kosovë, kam qenë pothuajse në çdo mes, përpos qendrave komunale; edhe nëpër fshatra, organizata punuese, fabrika, spitale, qendra administrative. Këtë punë ma ka mundësuar puna ime në cilësinë e foto-reporterit, në gazetën studentore “Bota e re”, në vitet 1974/77, deri sa isha student, por i kam vizituar edhe të gjitha shtëpitë e kulturës dhe jo vetëm vizituar, por pothuajse në të gjitha ato vende kam dhënë shfaqje.

Punën më të madhe të jetës sime e kam zhvilluar në kulturë. Fillova aktivitetin në teatrin amator, në shtëpin e kulturës “Jehona e Dukagjinit”, si nxënës i gjimnazit “Luigj Gurakuqi”, në Klinë, në vitin 1969, dhe në të njëjtin vend pune, në cilësin e përgjegjësit të teatrit “Osman R. Gashi”, që vepron në kuader të Qendrës se Kulturës “Jehona e Dukagjinit”, në Klinë. U pensionova me 16 mars 2016.

Gjate punës sime dhe gjatë vizitave e shfaqjeve të programeve artistike, qoftë në Kosovë, Shqipëri e viset tjera shqiptare, por edhe nëpër mërgatë apo diasporë, peng më ka mbetur pamundësia matriale për të marrë pjesë nëpër ato vende ku kemi qenë të ftuar.

Pas lufte, në Kosovë, kulturës shumë pak i kushtohet kujdes. Artistët konsiderohen shërbyes civil me paga minimale. Të përgatitesh me muaj të tërë, e në fund, në mungesë të përkrahjes nga organi kompetent, mbetes pa e realizuar programin e caktuar. Kjo mbetet peng për jetë! Po të mos vendos njeriu të bazohet edhe në forcat e veta, shumë gjëra i mbesin peng në jetë.

Pse kam punuar pas luftës sonë, e shpesh herë edhe me katër vite, pa kompenzim nga lojërat politike në Komunën tonë, i kam lënë anash të gjitha punët tjera, e kam punuar sa kam mundur e sa kam ditur të punoj.

Arësya është e theshtë. Kur na ka larguar nga vendi i punës me dhunë regjimi serb, ia kam pas dhënë fjalën vetes, se nëse e mbërrij në jetën time edhe njëherë të kthehem në vendin e punës, në shtëpi të kulturës, kam për të punuar shumë më tepër e rigorozisht, se që kam punuar më parë.

Nuk duhet të punohet për të holla e mirënjohje. Mirëpo, pas punës të cilën e bënë, shpërblimi me mirënjohje, me faleminderim apo çmim, etj. është vërtetë kënaqësi.

Në karrierën time të punes, këto nuk më kanë munguar.

-Nga profili i juaj i të kaluarës familjare, padyshim është rrespekti i posaçëm për veprimtarinë folklorike të këngëve folklorike. Keni shfaqur edhe dokumentarë në televisione, keni marrë pjesë edhe më festivallin folklorik, në pozicione të ndryshme, “I këndojmë lirisë”, në Klinë, në të cilin kam marrë heret pjesë. Por, ajo që më preokupon, e që është edhe figura e të parëve tuaj, që i rrespektoj, është dueti Salih e Feriz Krasniqi.

A mendoni se ka edhe detaje në këtë drejtim, por edhe të proflit të duetëve Salih dhe Feriz Krasniqi për të sqaruar dhe për të spikatur profilin e tyre të gjërë e të rëndësishëm folklorik?

Prej se jam i lindur e deri me sot më ka përcjell kënga folklorike epike e më pak lirike. Kur jam i lindur me 16 mars 1951, në Drenoc të Malishevës, axhallaret e mi, Feriz e Ali Krasniqi, kishin bërë aheng. Ferizi ma kishte dhënë emrin Ismet. Kënga ka jehuar në lagje dhe ofiqari i gjendjes civile në atë kohe, Murtez Krasniqi, pyt çka ka të re? I thojnë, Sylës i ka lindur djalë. Dhe ai u përgjigjet, ejani nesër për ta regjistruar. Dhe, mbaroi puna. Kjo më ka mundsuar që ditëlindja ime të jetë plotsisht e saktë. Asnjëherë nuk kam pas ndonjë problem me certifikat të lindjes.

U rrita në mes të këngëtarëve më në za, siç ishin vëllezërit Feriz e Ali Krasniqi dhe kushëriri Salih Krasniqi. Si i ri shërbeja në odë me çaja, kafe, uji dhe oda mbushej me mysafir. Rapsodët këndonin. Sikur ma mbollen në zemër këngën folklorike. Pregatita librin “SHEKUJ ZGJOJNË NGA GJUMI-dueti Salih e Feriz Krasniqi”, dhe botues ka qenë “Epoka e re”, 2012. Libri u prit mirë nga publiku. Vitin e kaluar konkurova në MKRS (Ministria e Kulturës, Rinisë e Sporteve), Departamenti i Kulturës, për pregatitjen e dokumentarit kushtuar duetit legjendar Salih e Feriz Krasniqi. Projekti u përkrah. Pas një pune shtatë mujore, dokumentari u promovua në Malishevë dhe u prit mirë e vlersua nga kompetentët, si: prof. Dr. Mehmet Rukiqi, prof. Dr. Adem Zejnullahu, prof. Dr. Zymer Neziri, Daut Demaku, Fadil Hysaj, Nexhmije Pagarusha, Hashim Shala etj.

Premiera e dokumentarit u shfaq në RTK 1 dhe tani shpesh reprizohet në RTK 4. Këtu, në Zvicër, për bashkadhetarët tonë, dokumentarin ia dhurova RTV “Syri Blue”, drejtorit z. Saiti dhe i është dhuruar publikisht, në intervistën e atjeshme, pa kurrfarë komenzimi. Merita për kualitetin e dokumentarit kanë edhe regjisori & montazheri Alban Gashi; skenaristja Vlora Zhutaj Gashi; kameramani Martin Kabashi dhe konsulltantet: prof. Dr. Adem Zejnullahu dhe prof. Dr. Mehmet Rukiqi.

Për Salih e Feriz Krasniqin, sa do te flitet e shkruhet, mund të thuhet ajo që ka potencuar Prof. Dr. Xhavit Aliçkaj (tani i ndjerë):

“GJITHMONË MBETET DIÇKA PA U THËNË“.

Tani jam në pregatitje të ribotimit të librit “SHEKUJ ZGJOJNE NGA GJUMI-dueti Salih e Feriz Krasniqi”, me plotësime. Besoi se do të pritet mirë nga dashamirt e folklorit dhe nga lexuesit.

-A mund të flitet, me këtë rast, më mirë, cilat janë ato plotësime dhe si e plotësojnë veprën për duetët Salih e Feriz Krasniqi?

Po, sigurisht është fakti se në vitin 1966, Ansambli Rugova nën udhëheqjen e Ramë Kapllan Nikçit dhe Rapsodët Salih e Feriz Krasniqi, me besnikëri e përkushtim të pa shoq, në mënyrën më origjinale të paraqitjes, u prezantuan para publikut në Angli, ku edhe e zunë vendin e parë, pra ishin ambasador të vlerave të folklorit shqiptar duke mundësuar që bota ta njehë Kosovën dhe shqiptarët. Kjo gjë nuk bënë kurrsesi të harrohet, madje asnjëherë. Jane edhe disa gjëra të vogla që do të bëhen më mirë.

Meqë jemi te folklori, dhe festivali folklorik “I këndojmë lirisë”, një festival gjithëkombëtar dhe mjaft i mirë, ku keni qenë disa herë në pozicione të ndryshme, çka mund të thuani, a mos ka edhe gjëra që mendoni ju se nuk janë përfshirë sa duhet, dhe si duhet, në këtë eveniment?

Festivali Folklorik “I këndojmë lirisë” i cili mbahet nga qershori i vitit 2001, në Klinë, organizohet në ditëlindjen e Komandant Mujë Krasniqi dhe u këndohet të gjithë dëshmorëve të kombit. Është i veçantë edhe për nga karakteri i festivalit për arsye se në skenën e festivalit paraqiten vlera kulturore e artistike të nivelit të lartë. Pastaj u këndohet luftëtarëve dhe dëshmorëve të kombit shqiptar që kanë luftuar për liri e pavarësi të trojeve shqiptare, në të gjitha periudhat historike, me theks të veçant për luftën e fundit të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës (UÇK).

Në festival marrin pjesë rapsodë, valltarë e instrumentistë nga të gjitha trojet shqiptare dhe nga diaspora ose më mirë të themi, edhe mërgimtarët janë pjesë e festivalit. Në festival mbi 80 përqind dominon kënga dhe vallja epike, ndërsa 20 përqind ajo lirike.

Për shkak të pjesëmarrjes masive të pjesëmarrësve në festival dhe publikut shumë të interesuar, festivali mbahet në ambient të hapur. Hapja e festivalit bëhet në fshatin Qabiq, te kulla e Komandant Mujë Krasniqi, dhe vazhdon me një defilé (parakalim) artistik nëpër sheshet e Klinës. Në mbrëmje, për tri netë me radhë vazhdon festivali.

Festivali ka karakter garues, çmimi më i madh i festivalit është çmimi “Muje Krasniqi”. Festivalin e përcjellin edhe shume aktivitete të tjera letrare, sportive, tribuna shkencore, ekspozita etj.

Sigurisht se gjithmonë ka vend për të organizuar edhe më mirë dhe besoi se Këshilli Organizativ gjithnjë e ka parasysh për të futur elemente të reja e përcjellëse të këtij festivali.

Për fund të pytjes suaj po them se festivali është i profilizuar dhe i vlerësuar edhe nga ekspert të folklorit, si nga prof. Dr. Zymer Neziri, prof. Dr. Sabahajdin Cena, prof. Dr. Ramazan Bogdani, prof. Dr. Rexhep Munishi, prof. Dr. Adem Zenullahu, etnomuzikologu Bajram Lapi, Ermir Dizdari etj.

-JU keni qenë i angazhuar edhe në teatër, si aktor, dhe në shfaqje të ndryshme. Keni marrë edhe shpërblime, si ajo e festivalit rajonal të teatrove të Pejës, të Skenderajit; apo të teatrit në Vushtri, apo edhe në festivalin ndërkombëtar “Arti pa kufi”, në Sarandë, ku je shpallur si aktori më i mirë, etj…

Çka mund të na thuani në këtë drejtim?

Në pamundësi për të studiuar artin dramatik më parë, i vazhdova studimet në Fakultetin Filozofik, në Prishtinë, në vitet `70-ta, degën Filozofi-Sociologji. Pas studimeve punova si profesor në gjimnazin “Luigj Gurakuqi”, në Klinë. Përkundër kësaj, me teatrin isha shumë i lidhur. Merrsha pjesë në organizimet e ndryshme kulturore, e veçmas me dramën e skenën e teatrit. Në vitet `80-ta u emrova drejtor i shtëpise së kulturës “Jehona e Dukagjinit”, në Klinë. Kjo më mundësoi të jem edhe më afër skenës së teatrit. Më vonë, vazhdova edhe Akademinë e Arteve, në Prishtinë, klasa e profesor Enver Petrovcit. Unë, më herët e kisha zhvilluar aktivitetin tim, në teatër, si amator por pas kryerjes së Akademisë së Arteve, në cilësin e profesionalistit, mu ofruan edhe oferta të ndryshme nga regjisorë të njohur, për të luajtur role në teater, film e humor, si nga Enver Petrovci, Kastriot Saqipi, Adem Mikollovci, Halil Budakova, Jeton Ahmetaj, Arsim Haliti, Sunaj Raca, Enis Limani, Burim Haliti, Ekrem Xani, Sylejman Lokaj, Alban Gashi; pastaj në projekte humori, Nexhmi Mehmeti, Cima, Lalushi etj.

Jam i kënaqur me vlersimet që mu kanë bërë nga njerëzit kompetent të artit, në paraqitjet e mija në skenën e teatrit, ndër to po i përmendi, veçmas festivalin e teatrove në Pejë, Vushtrri, Mitrovicë, Prishtinë, Gjilan, Kamenicë, Drenas, Klinë, Skenderaj, Strugë, Gjakovë, Tropojë, Gjirokaster, e veçmas çmimin më të mirë: aktori më i mirë, në festivalin ndërkombëtarë “Art pa kufi”, i mbajtur në Sarandë, në  maj të vitit 2015. Kjo është siç e theksuat ju, një mirënjohje e UNESKOS së Shqipërisë.

Skena e teatrit për mua është e shenjtë. Hyn në skenë si një aktor i zakonshëm, por nëse i pëlqen publikut, del si i shenjtë.

Aktori shpërblimin me të madh e ka duartrokitjen e publikut. E përjetova këte para disa ditëve, në Pallatin e Kulturës “Asim Vokshi”, në Gjakovë, me rastin e përcjelljes në “banesën” e fundit aktorin e madh të skenës së teatrit e filmit, të ndjerin Hadi Shehu.

Ai u nderua jo me heshtje, po me duartrokitje!

Do të shtroja pytjen: cili aktor nuk do të dëshironte këte?!…

 

-Ashtu është: e cili aktor dhe cili punëtor i fushës së kulturës nuk do ta dëshironte këte?

-Natyrisht. Të gjithë e dëshirojnë këtë. Lum ai që i mbërrin!…

(fund i pjesës së parë)

 

Poezi nga Rozafa Shpuza

Poezi nga Rozafa Shpuza   Sonatë blinesh Derdhem prore mbi prehna blinesh t’stivuem solemnisht si sinorë letargë përgjatë shtegut hollak të fatit… Tue xhelozue për sho-shoin, blinet shtrijnë krahët e m’rrokin me epsh dashnorësh të harruem, mallue prej distancash fatale … Continue reading

MAGJIA E MACES PUNITA / Tregim nga Kristaq Turtulli

MAGJIA E MACES PUNITA

 

Tregim nga Kristaq Turtulli

            – S’ mundja të shihja kur ta digjnin macen,- më foli e rrëmbushur nga lotët Savithri. Kokulur bëri një lëvizje me dorë dhe shtoi:- Eh, ç’më gjeti mua të gjorën, ç’më gjeti! -Shfryu hundët me zhurmë.

-E gjora mace,- ia bëra dhe mezi mbajta të qeshurën. Ajo fshiu lotët dhe më vështroi me egërsi.

Budallaqe grua. U mbyt gjemia për një mace! Ia bëra me vete. S’ i honeps macet e maçokët. Ta them troç, i urrej dhe, ndjej neveri me tipat që puthen dhe lëpihen me to…

Ndoshta ngaqë vite të shkuara, babai solli nga pazari goxha peshk, krap të freskët. Me ceremoni e ngriti në katër gishtat e futura brenda në qafën e krapit dhe tha:

‘Do ndërrojmë gojën me peshk, se na u bë barku qepë e presh’.

Nëna iu turr postafit të çezmës së oborrit dhe nisi pastrimin e krapit me zell. Por s’ shihte kobashin kuqo, maçokun e komshiut Tole, bërë njësh me hatullat e avllisë nuhaste ajrin i babëzitur. Sa ktheu krahët nëna, të merrte tepsinë e pastër, ta ndante krapin në vakte. Maçoku kuqo si vetëtimë rrëmbeu peshkun dhe kërceu mbi avlli.

‘Ua, ua, ua, korba unë ç’më gjeti!’ klithi nëna e shtangur. Pastaj bërtiti me të madhe; ‘Kapeni more, kapeni, maçoku kuqo ma mori peshkun’.

Maçoku vraponte mbi tjegulla. Tërhiqte krapin zvarrë, mbërthyer ndër dhembë e që ishte më i madh se trupi i tij. Sakaq u zhduk në qilarin e errët të komshiut Tole.

‘Moj e Toles, e Toles moj!’ i thirri nëna fqinjës, gati në të qarë:’ Ma rrëmbeu kuqoja peshkun.’

‘Ta rrëmbeu! Ah kobashi i dreqit, kobash. Prit pa do më shohë,’ bërtiti fqinja e shëndoshë, trupmadhe dhe gjoksmadhe e shfaqur mbi avlli. Ajo zihej çdo ditë me Tolen, të shoqin, pesë lek burrë, pse pinte birrë dhe bënte gargarë në banjë sa buçiste gjithë mëhalla. Avllia e fqinjës ngrihej dy metra mbi oborrin tonë, mbasi shtëpitë qenë ndërtuar në të përpjetë, anës rrugës që çon në kodër ku ngrihet kisha me tre kambanore e Shën Thanasit.

Fqinja iku. Pas një copë herë doli mbi avlli, mëngë përveshur si kasapë, me maçokun për zverku në njërën dorë dhe në dorën tjetër peshkun e qelbur, të çavalitur:

‘E kapa kobashin. Ky është dreq moj Misi, jo maçok!’ Komshia flaku maçokun nga avllia dhe shtoi: ‘ Macet e maçokët kanë njëqind shpirtra…’

Savitri vazhdonte të dëneste. U pendova që u gjenda në tavoline me të. S’ i duroj të qarat, sidomos për mace! Punojmë së bashku, roje sigurie. Ajo është rreth të pesëdhjetave, ezmere, indiane nga indianët e Indisë së veriut, kokëfortë në traditat e tyre. Edhe pse jetojnë dhe punojnë në Kanada burrat janë hijerëndë, shtatlartë, kokën e mbajnë të lidhur me turbe dhe, thikën e gdhendur s’e heqin nga brezi. Gratë kanë veti burrash, janë të ftohta, kryeneçe, dyshuese, jo shumë shoqëruese, por nëse besojnë gjen një mik të mirë.

Dikur në besim Savithri më tha:

’Vëllai i babës ka qenë shoqëruesi kryesor i Indira Gandit, kryeministres.’

‘Ashtu!’ ia bëra i habitur.

‘Jo vetëm kaq,’ vazhdoi ajo:’ Ky vëlla u bë vrasës’.

’Vrasës!’ i thashë.

‘Vrau kryeministren e vendit, Indiran. E vrau gjakftohtësish, kur ajo përbuzi dhe s’dëgjoi ankesat e popullit. Injoroi gjakun e pafajshëm në masakrën që kreu ushtria në shtëpinë e kultit. Ajo në vend të kërkonte të falur, urdhëroi reprezalje në popull. Vëllai i babës para se ta vriste i tha: “Zonja kryeministre, jam betuar të jap jetën për ty, kur i shërben me devotshmëri popullit tënd, por të vras kur atë e vret…”

Heshti një hop dhe më pyeti:

‘Po te ju?’

‘Te ne?!’ ia bëra i hutuar dhe shtova të ulët:’ Ja… ashtu si te ju…’

Savithri vazhdon të qajë. Rrufis kafen, më duket pa shije. Vështroj  përjashta, rigon shi i avashëm. Lë kafen përgjysmë, bëj të ik. Si a vlen barra qiranë të dëgjoj të qara për mace a maçokë kobashë…

Savithri fshiu lotët dhe tha:

– Është e tmerrshme…. për një gjëndër… Ndjeja dhembje në gjoks. E shtyja me sot e me nesër. Më mbërtheu një melankoli e torturuese, vetëm macja më çlodhte, ma mbushte shtëpinë. Mos qesh, s’ ke mbajtur mace… Më në fund u vizitova te mjeku i familjes. Egjiptiani koptik, ezmer, hundë poçe, e bëri vizitën sa të kalonte radhën. I tregova vendin  ku ndjeja dhembje. Preku pa kujdes gjëndrën e fortë në gjoks. Klitha dhe u prisha në fytyrë. Atëherë mjeku më vizitoi me kujdes. U vrenjt dhe më këshilloi të bëja analizat e gjakut, urinës dhe ultasaund.

Mora vajzën në telefon, më dilte e zënë… Më brente meraku, ç’ të keqe kisha që preokupoi mjekun. Grua e vetme…

‘Eja Punita, eja te mami,’ i fola zë lodhur maces.

‘Miaaauu…,’ dëgjoj mjaullimën ankuese të maces, që kërcen prej divanit, mjaullin gjithë gëzim dhe fërkohet pas këmbëve si nazemadhe. E shoh me dashuri kafshën e vogël, të bardhë si top bore, i them:

‘Të ka mare uria moj bubuzhelka e nënës, hë.’

Çanaku prej alumini në qoshe të dhomës ndris, është lëpirë. Heq uniformën e punës dhe duke rënkuar vesh penjuarin. Nxjerr nga rafti qesen plastike dhe hedh disa grushte me ushqim në çanakun e vogël. Macja turret dhe ha me nxitim.

‘Ngadalë budallaçkë e vogël, ngadalë,’ e këshilloj me dashamirësi, pastaj i drejtohem vetes:’ Torollake je moj korbë, fare torollake, i kursen ushqimin maces së gjorë.’

Macet bëhen tamahqare, hanë shumë dhe pastaj e vjellin. Një herë përleu në të vjella kuvertën me lule që ma dhuroi vajza Herniet. Prej maces s’ mund të qahem, e pastër djallushja, i ndris qimja.  Vetëm kur vjen muaji i maceve grindet, qan dhe vërtitet rreth derës e dritareve, do të dalë jashtë. Jetoj në katin e dhjetë:

‘Ku do shkosh moj korbëckë,’ i them.

Mjeku veteriner, më këshilloi t’i bëj një operacion të vogël, të zakonshëm për macet shtëpiake. Prej asaj dite macja është e qetë, muajt njësoj, pa ngjyrime dhe s’i bie ndërmend të dalë jashtë.

Kuldipi, burri vdiq nga ataku i zemrës. S’vuajti merhumi. Isha në kuzhinë. Kur u ktheva e gjeta shtrirë. Iku azgani, iku si era. Ishte disa vjet më i madh nga unë në moshë. I qetë, shtatlartë si selvi, flokë dhe mjekër argjende, humor të hollë, zemërbardhe. Më dhuroi zemërartën Herniet. Vajza ka marrë shumë nga i ati. Ka vite që jetoj me macen bardhoshe Punita. Macen ma solli dhuratë bija ime Herniet, një javë para se të martohej. Atëherë Punita ishte fare e vogël si topth bore, me sytë gjysmë të mbyllura, me sklepa. E merrja kotelen në pëqi, ia pastroja sytë me kujdes, me ujë të vakët mos e lëndoja. I vura emrin Punita, që do të thotë e pastër. Herniet punoi në doganën e aeroportit, pastaj iku me të shoqin, doganier në provincën e Albertës, kufi me Amerikën…

Ndjehem e vetmuar me dhembje të forta në gjoks. Nga mu shpif kjo e keqe. Gjithnjë isha ndjerë e lehtë si pëllumbeshë, s’ kisha vënë në gojë një aspirinë. Doktori më thirri për konsultën e dytë me një grup mjekësh për kontroll të hollësishëm. Përpara se të merrnin vendim për operacion.

Mbështeta kryet mbi pëllëmbë dhe humba. Macja si ta kuptonte gjendjen time shpirtërore, mjaulliti ultas dhe më kërceu në pëqi. E prita me bezdi. U bëra ta përzë. Ajo mbështeti butë kokën në gjoksin e sëmurë. E vështrova ngrohtë me trishtim, i thashë:

‘Nëse vdes, si to vejë halli për ty moj korbë, hë! Jemi të vetme në këtë botë. Vajzën është larg, sa të vijë ka mbaruar puna…

Macja mjaulliu, ngriti kokën, më nguli sytë e xhamta, si të më thoshte mos fol kështu. M’u ngjesh pas gjoksit. I përkëdhela shpinën dhe gishtat e mia humbën në qimet e dendura, të bardha borë e gjithë elektricitet. Mace Punita për mua është më e dashura në botë. Dhe për macen më e pazëvendësueshmja në botë.  Japin dhe marrin me njëra tjetrën…

Analizat dhe konsulta me mjekët më lanë shije të keqe dhe pak shpresë. Më ishin shtuar gjëndrat. Mjekët s’ qenë optimistë me gjendjen time dhe operacioni s’ ishte shpresëdhënës. Vajza erdhi e qëndroi disa ditë. Ç’të bënte ka fëmijë të vogël. Iku. Puna mu mërzit. Nervozohesha shpejt. Fundja sa vlen një punë kur shpejt a vonë do ikësh prej kësaj bote.

Macja u bë më e afruar, s’më shqitej prej gjoksit. Me ngulm më hipte në pëqi dhe mbështeste kokën në gjoksin e sëmurë. Të dyja të ngjeshura, dremisnim, dhe thithnim ngrohtësi prej njëra tjetrës.

Vështroja macen dhe më vinte të qaja. Ku di kafsha gjendjen time. Krijesë e vogël pa mbrojtje. E rita me dashuri si fëmijë. Në fillim e mora si lodër, pastaj prania e saj mu bë e domosdoshme si ajri. Maceve u pëlqen t’i llastojnë si fëmijët, t’u japin të hanë, dhe të gërhasin në një kënd të ngrohtë.

Macja më rrasej në gji, sikur do të hynte brenda në trup, t’ i prekte gjëndrat dhe t’ i shkrinte ato me qimet dhe mishin e saj. E ndjeja thellë afshin e ngrohtë, butësinë, elektricitetin e qimeve të kafshës së vogël, kur më mbështillej kutullaç në gji. Macja s’ lëvizte, mbledhur si topth, merrte frymë lehtë, njëlloj me rrahjet e zemrës sime së lodhur. E kur dridhesha prej dhembjeve edhe macja dridhetj e fërgëllonte, sikur t’i kish ajo dhembjet. Beson, këndellesha prej afshit të ngrohtë të kafshëzës? Më drithëroheshin të gjitha pejza e trupit. Të dyja të puthitura fort me njëra tjetrën. Edhe kur ngrihesha të bëja ndonjë punë, macja s’ lëvizte prej vendit. Hapte pak sytë dhe, në vend të largohej ngjishet akoma më shumë në gjoksit tim, aq sa një moment nervozohesha, gati sa se zboja. Për çudi mpihesha prej ngrohtësisë e kafshës s’më bëhej të lëvizja. Gjendesha në qerthullin e një fushe magnetike.

Dita ditës ndjeja një farë lehtësimi prej qëndrimit të gjatë me macen. Vonë, kur vinte koha të flinim e  shkëpusja lehtë nga pëqiri, me të dy duart, duke e kapur nga poshtë barkut. Kafsha s’ bën asnjë lëvizje, qëndronte këmbë varur, e rraskapitur prej puthitjes me mua.

E lëshoja me kujdes. Kafsha qëndronte pa lëvizur, ku e lija, hapte me përtesë njërin sy, pastaj tjetrin, ndiqte me vëmendje lëvizjet e mia nëpër dhomë, mbyllte sytë dhe merr frymë ngadalë. Dhe në mëngjes kur hapja sytë gjeja macen në puthitur pas gjirit tim.

Tre muaj jepja dhe merrja me macen. Na hipi një ngjitje e habitshme dhe, kur s’ kisha macen të strukur në gji më dukej sikur më mbështillnin trupin rryma të ftohta. Mora dy muaj pa të drejtë rroge.

Infermierja më telefonoi për vizitën e ardhshme dhe caktimin e datës së  operacionit. Kokë rënduar prej merakut dhe stresit të madh, i hodha maces të hajë dhe fillova të vishesha. Macja më përgjonte me sy. Nuk hante. Një copë herë qëndrova përpara pasqyrës si budallaqe dhe, pyeta veten:

‘A je gati të marrësh vendimin e madh, futjen në thikë?’

Macja Punita si ta kuptonte pështjellimin tim dhe rëndësinë e vizitës mjaulliti. Më shoqëroi deri te dera dhe, para se të rrotulloja çelësin në bravë, mjaulliti përsëri.

Gjithë ankth prita derisa mu thirr emri dhe hyra brenda. Shtrihem, symbyllur përgjoja prekjet e gishtave të mjekut në trupin tim, poshtë gjirit, në shpinë. Mjeku u tërhoq kërkoi kartelën time, e studioi me kujdes. Unë s’pipëtij. Sytë s’ i hap. Dëgjoj hapa që afrohen te unë. Mjeku më viziton përsëri.

‘Hëm!’ Dëgjoj mjekun:’ Çudi!’

‘Çfarë ka doktor?’ e pyeta e shqetësuar.

‘Nuk e di, duhet të bësh analizat përsëri.’

Bëra përsëri komplet analizat. Pas disa ditësh më thirrën të jepnin rezultatin. Mjekun e gjej në mes të dhomës me kartelat e mia në duar.

‘Nuk do operohesh,’ më tha: ‘Gjëndrat të janë zhdukur… Dhe bëj çudi.’

Kthehem e gëzuar në shtëpi, puth macen fort, ajo mu fërkua në faqe, qimet e buta të saj më fërgëlluan. Oh, shpëtova. Dua të këndoj, të vallëzoj, të ha derisa të fryhem, të zhvishem lakuriq, të qëndroj në banjë pa zënë gjë me dorë. Pas një stresi të tmerrshëm, muaj frike dhe ankthi po shkarkohem. Oh, çfarë tensioni… po ç fryhej, fundja njerëz jemi…

Mezi e prisja të përfundimin orari i punës dhe me mall e dëshirë kthehesha në shtëpi të luaja me macen time Punita. Të dyja jemi të lumtura, nata e keqe iku njëherë dhe përgjithmonë, s’ka forcë të na ndajë. E ngazëlluar shtrëngoja macen në gji e puthja fort- fort. Por… çuditërisht, ky entuziazëm s’ ndodhte me macen time. Ajo sa vinte dhe bëhej më e plogët. Përtonte të luante si më parë, kokat e divanit i gërvishte me thonj. I iku oreksi dhe tasi me ushqimin e ngrënë përgjysmë, më ngjante si një pellg i zi, ndoshta ngaqë pështyn në të. Përtonte të lahej dhe kur flinte gërhiste me potere aq sa më ngrinte nervat. Shtatin e maces e çova në cep të dhomës. Nisën ti binin dhe qimet.

‘Punita. ‘Eja te mami!’

Macja mjaulliu ultas, ktheu kryet nga unë me bezdi. Më vështroi, puliti sytë e xhamta, si fëmijë e lënduar dhe futi kokën mes dy këmbëve të përparme, sikur do të flinte.

‘Punita,’ e fola me ton të ashpër. E po kjo, tani që u shërova macja më hedh vickla. Përse nuk gëzohet xhamën?! Macja u ngrit me përtesë, mjaulliti zë ulët, s’u fërkua si zakonisht pas këmbëve të mia, por devijoi, kërceu në divan dhe shkoi u mblodh kutullaç në qoshe. S’ ju mërzita:

‘ Budallaçkë e vogël,’ i them, zgjatem te ajo, fut gishtat nën të dhe e marr macen në duar. Nisa ta përkëdhel, macja u mblodh, s’i pëlqeu, bëri të largohej. Gishtat e mi në bark u mblodhën ta mbaja, befas preka një gjëndër të fortë, sa një kokërr arre. Macja u ankua. U mblodh prej dhembjes. U kthye nga unë. U skërmit me kërcënim dhe u mat të më çirrte.

‘Punita!’ Klitha e trembur. E lëshova. Macja duke ecur pjerrtas shkoi dhe u ul në vendin e vet. Ndër gishta më mbeten qimet e saj.

Qëndrojmë të dyja përballë, vështrohemi si të huaja. Zbus zërin sa mund dhe i flas zë ëmbël:

‘Punita moj çupë, ç’ ke, e sëmurë je?’

Macja si njeri kthen kryet nga ana tjetër.

‘ E gjora ti, ‘i them: ’Ke dhembje, por s’ ke gojë të ankohesh.’

Gjëndra e maces ishte njëlloj nga madhësia me gjëndrën e parë që më doli në gjoks. Epo kjo ç’ është?! Iku nga mua dhe i doli maces!? U bëra nervoze. Më dridhej trupi. I telefonoj Manxhikut, mjekut veteriner. Por duhet të prisja një javë, ndërkohë shëndeti i maces sa vinte rëndohej dhe unë nuk dija ç’ ti bëja. I jepja qumësht të ngrohtë, por Punita e lëpinte dy tre herë dhe e linte.

Mjeku veteriner vizitoi Punitan dhe tha ta operojmë. Të vije më parë, shtoi. E pashë me inat. Më buçiste koka, operacioni kushtonte një djall e gjysmë, disa mijëra dollarë. Macet nuk kanë inshurancë. Jam ngushtë në të holla, për shkak të mungesave në punë dhe sëmundjes sime.

‘Ti jap me këste,’ i them dhe mendova: S’është lehtë të mbash mace në shtëpi. Ja, sëmuret, të luan tepeleku i kokës. Por në çast më erdhi turp nga vetja. Pa e zgjatur tërhoqa nga banka dollarët e fundit.

Punita më vështronte si për gjynah, me ato sytë e gjelbër, kur e lashë në tavolinën e operacionit. Sikur më thosh, këtu do më lesh? Më pikoi në shpirt. E përkëdhela, i putha kokën dhe dola në korridor. Pas disa orësh doli Manxhiku dhe më tha:

‘Unë e bëra timen… s’ ka shpresë. Sëmundja i marrë gjithë trupin.’

‘E gjora Punita. Ta marr në shtëpi?’

’ Lëre këtu, i bëjmë gjilpërë e shpëtojmë nga vuajtjet,’ mërmëriti Manxhiku dhe fshiu djersët.

‘Çdo bëhet me të?’ e pyeta zë dredhur.

‘E djegim. Siç bëjmë zakonisht me kafshët e sëmura.’

Një lëmsh i madh mu mblodh në gjoks. Më vinte të qaja, por isha në rrugë. Te ne emri Punitë ka kuptimin e pastër, e shenjtë. Me shenjtëri dhe dashuri më shpëtoi jetën. Tërhoqi si me magji sëmundjen time dhe ja dha vetes.

Ndjeja, dashuria, shenjtëria s’paska dallime në njerëz e kafshë. Nuk ka nevojë për gjuhë, të flasë, por ka forcë magnetike komunikimi që i kalon kufijtë e normales, së zakonshmes, bëhet magjike.

Savithri hesht, lë lotët t’i bien në faqet e plota dhe ezmere. Nuk di ç’ ti them. Ajo u kollit dhe shtoi:

-Ne shpesh tregohemi mosmirënjohës me to…

KRISTAQ TURTULLI

Rreth krijimtarisë së poetit dhe shkrimtarit Luan Kurti ( Krijimtari e trazimeve dhe dyzimeve përtej “vijës së kuqe” ) / Nga: Hyqmet Hasko

Rreth krijimtarisë së poetit dhe shkrimtarit Rreth krijimtarisë së poetit dhe shkrimtarit Luan Kurti Krijimtari e trazimeve dhe dyzimeve përtej “vijës së kuqe” Nga: Hyqmet Hasko Shkrimtar, poet, analist investigues me një penë të mprehtë ku nxjerr në pah plagët … Continue reading