Poezi nga Sofia Doko Arapaj

Poezi nga Sofia Doko Arapaj
 
 
S’ më qortove kurrë
 
E ç’ nuk bëra, kur kujtova,
se të humba atëherë…
Thërrisja retë, ku ishin e s’ ishin,
i ushqeja me hidhërimin tim,
i përplasja kokë me kokë
dhe… çliroja rrufetë e shpirtit!
Ndërsa ti, ti s’ më qortove, kurrë!
Buzëqeshe dhe më ktheve,
Përsëri ne qiejt e Ëngjëjve…
 
 
 
Bëj t’ ju lë
 
Them t’ ju lë ,
T’ ju harroj njëherë e mirë,
zini shtigjet, gardhet thurni,
kyçni portat n’ ërresirë…
……po….po…!
Po ka ngelë zemra aty,
këmba, dora edhe syri,
se po flenë ëndrrat aty,
fustanbasma prej floriri,
Bëj t’ ju lë, them t’ ju lë,
më tërhiqni edhe më…
 
 
 
***
 
Unë e di nga lind dielli,
e di, lind atje ku nderet buzëqeshja shpirtgjerë,
atje ku unë prek e përkedhel atë kokën që dhemb,
atje, ku unë zhytem si rreze e shfaqem si dele,
kullos dhe ngopem në livadhin tënd të butë
mbi atë gjoks trëndafilash, që çel vetëm për mua…
Mos ik, mos ik, se rrëzohet dielli,
nuk mund të më lësh, pa më thithur palcën…
Shih si rrotullohen milingonat, shih, u iku mendja fare…
 
Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s