Poezi nga Zhaneta Barxhaj

Poezi nga Zhaneta Barxhaj
 
 
ZJARRVËNIA
 
Oxhaku vrimëanash.
Me tullat thërrmuese,
nën dhëmbët e brejtësve,
vazhdon tymnxjerrjen.
 
Fshihesh në grinajë…
Sqepat,
si këmbët e vejushës së zezë,
të pickojnë.
Tek – tuk ndonjë fjollë e bardhë,
dhe rrugë…
 
Trigonometria malore.
Nis grish me bardhësi,
pjesëzën…
që zjarrvënia ka ngjyrosur.
 
 
 
TREGUES
 
Thërmohen petë – petë,
shtresat e thoit gërryers.
Teksa ngrihet e tregon shënjestrën.
 
Ja! I’u ndryshova ngjyrë,
i çela me të kuqe purpuri.
Por prape petëzohen,
dobësuar nga lista akuzash
të pa zë – shme.
 
 
 
ZGURDULLUAR
 
Më mbërthejnë për veshi kërmijtë.
Të padukshmit,
të lodhur nga onomatopetë,
më përplasen mes korridoreve.
Aty te i mesmi
e më japin alivani.
Bërë zaif…
Me sytë të zgurdulluar sakaq,
dëgjoj të fundit pipëz,
dhe … terr, qetësi…
 
 
 
BEZHËSI
 
Pikë brilanti vesuar mbrëmja.
Me gdhendjet e viteve drusore
mbi sytë e kalimtarëve.
Bezhësi veshur ambjentesh monotone,
e unë, ti në një cep ulem…
 
Harta të djegura vizitorësh,
më tregojnë një udhë që ende se di.
Ndjek kryqet, vijat, emrat
e zhgarravitura mbi stola,
ku çdo prerje më tregon histori.
Një dhimbje, një humbje, një dashuri !
 
 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s