HIJET E SË DJESHMES… / Novelë nga Kristaq Turtulli

HIJET E SË DJESHMES…

 

Novelë nga Kristaq Turtulli

-Fragment –

I

Dora ime e ngurtësuar trokiti si çok, për herë të pestë, në portën e vjetër. Më fort, me padurim. Dera e madhe e vjetër u drodh, oshtiu dhe tok me të gjithë shtëpia e gërmuqur, si të gjendej e varur në çengelin e kasapit. Hodha një hap prapa dhe rrugica e kalldrëmtë hungëriu. Atë çast prej strehës më ranë në qafë disa pika të rënda, të akullta uji që më shkaktuan drithërimë. Lëviza qafën e ftohur pas jakën së pambuktë të këmishës dhe vështrova përreth. Piklat e ujit u rënduar, u ngurtësuar, u shndërruar në llohë.

Kur ngrita kokën, hëna më ngjau si një kandil i zbehtë në grykën e errët të një tuneli, lëkundej dhe dridhej prej rrymave të ftohta. Kur bëra të largohesha, dera u shkund, u lëkund, u tërhoq nga brenda me vështirësi dhe menteshat e ndryshkura rënkuan.

Mbi mua u hodh dhe u drodh një fashë e zbehtë drite trekëndore, si lëpirje e fishkur. Dëgjova një zë të mekur: -Kush je ti o?!

– Bato Shkupi,- i thashë.

U shfaq hija gati e përthyer më dysh e një plake të gërmuqur. Ishte mëma e Mujo Mborjes. Diç  tha nëpër dhembë, pastaj pëshpëriti zë dredhur:- Bato Shkupi!

-E, ai jam. Kaq shpejt më harrove?!

-Nuk të harrova, jo, – foli ultas plaka. Më përshëndeti me kokë, ftohtë e pasigurt.

-Shyqyr që dëgjuat. Trokit dhe s’ka, sikur trokisja në hava,- i fola i lehtësuar dhe bëra të hyj brenda.

Plaka e imët më preu rrugën. Qëndroi si statujë në rezen e derës dhe drita e zbehtë u zgjat, u bë si shtizë. Trupi im u ndeh në mëdyshje. Duart e saj gjithë kokalla rënduan në dorezën e derës për ta shtyrë, mbyllur përpara fytyrës sime. Mërmëriti si në ethe: -Dale, dale, nuk ku shkon..!

Hodha një këmbë tjetër. Përkula gjurin e majtë mes dy kanatave dhe i thashë:-Zonja Mborja, po ma mbyllni derën!

-Duhet ta mbyll,- foli ultas, zë dredhur mëma e Mujo Mborjes:-Më mirë kështu…

-Përse zonja Mborja! – i them, vendos e gjurin tjetër në mes dy kanatave. Lëviz përpara: – Më lër të hyj brenda.

-Mos,- mërmëriti ajo gjithë ankth dhe frikë. Ma preu rrugën. U nguc e alarmuar pranë derës. Dridhej siç dridhet pela plakë kur e rreh dhe s’mund të bëjë më tutje. Qafa e rrudhur dhe zhubrat e fytyrës i shkundeshin si pezhishka: – Të lutem mos!

-Zonja Mborja,- fola ultas.

Dreq o punë, ia bëj me vete. Shmang plakën me kujdes, e ngre në krahë si pendë dhe i buzëqesh për mirësjellje. Ajo është prej dere të fisme, bashkëshortja e doktor Mborjes, me diplomë të mohuar e më pas të sekuestruar. Siç dëgjova, dikur ajo kishte qenë femër e bukur e admirueshme nga të gjithë. Një konsull i huaj, novelist i thuri një poezi të mrekullueshme, por tashmë ajo është një copë plakë sa një grusht njeri. Në trupin e flashkët i varet fustani i vjetër, i hirtë. Pleqëria mu duk tmerrësisht e neveritshme.

Ajo rënkoi, vuri dorën përpara fytyrës dhe zë dridhur më lut: -Mos më vrit!

-Oh zonja Mbroja, ç’thoni kështu! Jam Bato Shkupi s’e di.

-E di që je ai,- mërmëriti ajo.

-Pse trembesh?!

-Nuk e di,- mërmëriti e përhumbur.

– Është Mujo brenda? – e pyeta.

-Nuk e di. O Zot! E mjera flas kot, brenda është, por mos hyrë! – mërmëriti zë dredhur. Mu bë sikur dëgjova një klithmë të lebetitur shpirti të plagosur dhe të gremisur në fund të dheut.

Plaka më ngjau si një lëmsh i bardhë, i shpërvjelur, ngecur e bërë si nyje në këndin e derës. Lëviz pjerrtas dhe hyr në korridor.

Trupi i saj u lëkund si lavjerrës dhe gati sa nuk ra. Nuk pandeha se e shtyra. Kafshova buzën ndërsa ajo rënkoi dhe tha: -Oh, të thashë mos hyr…

O zot, a mund të shtyhej një plakë e gjorë. Nxitimthi zgjata krahun e majtë, e ngrita peshë, e mbajta.

Plaka mbërtheu gishtërinjtë pas krahut tim. Mezi mbushej me frymë dhe mërmëriti nëpër dhembë si të përtypte një koriçkë të thatë buke dhe foli ajo zë ulët:

-Njerëzit për të vrarë, kryqëzuar si Krishti e kanë mendjen

-Çfarë?!- ia bëra. S’lëviza.

Plaka lëshoi një piskamë të lehtë. Mu duk sikur kisha në duar një grusht me eshtra në prag të pluhurëzimit. E ula me kujdes në tokë. Dhe e pyeta: -Si je tani?

-Si muti në shi.

Nuk mbaja mend ta kishte prishur gojën plaka, e pyeta për të birin: -Si është Mujo?

-Si në breshër, si në stuhi, – rënkoi. Ajo kishte fytyrë të imët, e bardheme, si një fëmijë e paushqyer. Me ca sy të mëdhenj të zinj, me rrathë të kuq, psherëtiu: – Shyqyr mos më keq.

-Kur qenka kështu përse mos hyj? – pyeta ultas. Më hipi një dëshirë ti ledhatoja flokët e bardhë, të shpupuritur të kësaj plake të vuajtur, s’guxova.

-Pa di unë korba, – psherëtiu ajo:-Mujo do bëjë hatanë.

-S’ma merr mendja.

-Do ta bëj hatanë, – dëgjova një zë të çjerrë. Ngrita kokën andej nga erdhi zëri. Mujo Mborja u dha në krye të shkallëve tmerrësisht i zbehtë, këmishë zbërthyer, i mbështjellë me terr, aq sa më ngjau si fantazmë: -Të tha mëma që s’pres njeri, – bërtiti ai dhe vështroi gjithë inat trupin e kërrusur të mëmës: – Përse e lejove të hynte?

Plaka mori krahët nën vete, u mblodh, u bë sa një grusht dhe mërmëriti zë lënduar:-Di unë korba…S’më dëgjoi…

-Më tha, – ia bëra pa ndalur shikimin në shpinën e kërrusur të plakës: – Por nuk e dëgjova.

-Përse erdhe? – pyeti ashpër.

-Përse erdha! – ia ktheva i fyer dhe shkunda pallton në korridor: – Erdha si gjithnjë dhe hyra në konakun mikpritës të Mujo Mborjes.

-Çfarë dreqin… Harroje… – gërhiti Mujo me dhembje dhe me shikim të mbërthyer në derën ku humbi mëma: – Dëgjon… s’është më…mikpritja është bërë morg…

S’i ktheva përgjigje. Sa pelin e kishte gjuhën. S’më përzinte Mujo Mborja, por tensioni i ngrehur. Dobësia e shpërfytyruar e burrit përballë aktit të dënueshëm për vetëvrasje mbetur në tentative! Thonjtë e pista të vdekjes kishin mbetur të ngulura, të zhgënjyera në hatullat e shtëpisë së vjetër, pa mundur të përlanin viktimën fatkeqe që kërkoi të vetëvritej.

Fytyra më përvëlonte prej thëllimit. Ndjeva se mërdhija, kapota e qullur më rëndonte, por nuk guxoja ta hiqja. Ku i dihej, Mujo ishte bërë tjetër njeri dhe mund të dilja përjashta në llohë, erë dhe thëllim. Por këtu ish tjetër thëllim, nuk të përcëllon fytyrën por shpirtin. Në furtunën dhe pështjellim mbarë familjar qe e drejta e tij të mos mirëpriste. U kapërdiva me vështirësi dhe hodha për së treti vështrimin përtej dritares ku kishte filluar të binte dëborë e imët e dendur, që vërtitej me furi prej erës së marrë. Era e tërbuar  merrte dëborën me tërsëllëm, e shkulte prej çative, e rrotullonte e bënte fugë dhe e flakte tutje.

(vazhdon)

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s