Poezi nga Rami Kamberi

Poezi nga Rami Kamberi

 

PËR TA PREKUR, LIRINË…

Çdo herë
Nëna, më thoshte, mbi këtë truall, jetën, e korrnim
Me, vrer
Dukeshin dhimbjet, kur nëpër plagë, motet i arnonim

Si sytë, që na shikonin nga largësia, me shikimet, allë
Bashkë, me ardhjet e reja, përplot inate
Për ta rrudhur truallin, që na rinte, si nishan në ballë
Si ngjyrat e emrave, nëpër tehe, shpate

Me, zehere
Gatuhej edhe buka e ardhmërisë, nga stina në stinë
Sy, pranvere
I shikonim varret, që hapeshin, për ta prekur, lirinë.

 

MË SHUMË, SE DËSHMI…

Një gurë
Përballë stuhive, qëndron, sikur një flamurtar
Me, nurë
Shekujve u flet, unë, jam plis, i gjakut shqiptar

E vështron motin, përtej Mollës së Kuqe, plot rre
Të errëta, më shumë se katrani, i ferrit, përjetësi
Sikur sytë e Ilirisë, shikimet, që i lidhën, nëpër fe
Duke i ndryshuar, ngjyrat e dheut, mbetur pa liri

Ky, gurë
Që se godasin, dot, as vetëtimat, që i pjellin rrufetë
Me, nurë
Faqeve histori, për kohën ardhmëri, sot, shqip u flet.

 

ISHTE, AI…

Sikur, urithë
Ishte ai, që i hapte shtigjet, e nëntokës
Nëpër, drithë
Të luanin, vallen e tyre, minjtë e botës

Ecte e ecte, me aromën e tokës, ngado
Duke e shpuar dheun, nën kullat, lavdi
Të pjellin minjtë, mijë, që të duken, kudo
Derisa kokat, t’i linin, si hambarët pa sy

Sikur, urithë
Është, ai, i pari nga të parët, e nëntokës
Nëpër, drithë
Që u hapë shteg, minjve, të mbarë botës.

 

NËPËR LOT, SI SOT…

Si sot
Sytë pa shikime, lidheshin, jerm, për shpresën
Me lot
Nëpër fitoren, fituar, nga ata, që, shkelën besën

Edhe gojët, u lidhën nyje, mes jehonës, jemi në liri
Shtatët prangoseshin, në shenjë, nderimi
Hijet marshonin, drejtë bashkimit, për një Shqipëri
Deri atje, ku dremitej kotas, edhe guximi

Si sot
Valëvitej edhe flamuri, gjak, për plagët e motit
Me lot
Përkundeshin lindjet, lënë, në mëshirë, të Zotit.

 

NË SHARR, NË LUMË…

Shumë, shumë
Sy, i pikturonin vdekjet, mbi të rrudhurën, lëkurë
Sikur, në Lumë
Dukej gjaku, mbi shtratin e tokës, mbetur, pikturë

Në mozaikun e kujtesës, ku rreshtoheshin ndodhitë
Nëpër kokat e odave, për të mos u harruar
Sa herë, që me shikimet barbare, na vinin, hordhitë
Për t’i djegur dëshmitë, nga gjaku, shkruar

Shumë, më shumë
Hapeshin varre, për shekujt, që, do t’i vinin, robërisë
Në Sharr, në Lumë
Të shfarosej djepi, lindje, me ngjyra jete, të Arbërisë.

 

DREJTË, ANADOLLIT….

Ishte, mesnatë
Shtatët, i lëshuan hijet, që ecjet t’i bënin, kah lindte dielli
Rrugës së gjatë
Thoshin kokat, kur sytë, ua kërkonin,shpëtimin nga qielli

Kur erërat i shtynin, të kërkonin fatin, nën grykën e topit
Tek portat e hapura, nga e vjetra dhelpëri
Që i vajtonte, për inatet, pse nuk u dukeshin, pikat e lotit
Kur rrugën e bënin, përtej tokës, Shqipëri

Trishtonte, shikimi
Kur i shikonin vdekjet, se si përjetësoheshin, nga jeta, besë
Shpërthente, durimi
Mes tyre, që lexonin jazit, që shkruanin, shqipja, nuk vdesë!

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s