Poezi nga Momoza BICI

Poezi nga Momoza BICI
 
 
Një ditë ndryshe
 
Ika dhe unë
si shumë të tjerë,
kohëve humbas.
Pa vënë re
se vitet janë patericat,
ku ulesh për shlodhje.
Tërhequr pas yjeve,
litarkëputur mbeta,
gjurmë të zbehta lënë pas.
 
A bëjmë një lojë të re i dashur ?
Mjaft luajtëm me ndjenja dashurie
flluskuar shpirtit !
Ja tani të them :
Lindja e një dite
është një yll në qiell.
Mos qesh zemër,
dikush shkatërroi mendjen
Në një cep të saj
kërkoj dijen…
 
Ndaj fillojmë të numërojmë
nuk ka problem…
Ehhh , yjet nuk i gjejmë
asnjëherë sa janë
derisa nuk dimë ditën e parë !
Por ,
unë di ditën e fundit
i dashuri im.
Sa planete janë,
aq shekuj këtu do të rrijmë
Lutu , lutu
të shfaqen të rinj.
 
Ndez shpesh qirinj
ndryshe nga ato që shohim, dim’
I dashuri im!
Gjithshka është si një lojë.
Por ti qesh..qesh..qesh..
Ke të drejtë
Ç’të duhet fillimi, fundi
kur më ke mua pranë
dhe disa para mënjanë!
 
Po unë ç’të bëj
Mendimet trazoj,
në cep të saj
vegimet zgjoj,
monotoninë sfidoj.
Shumë jetë jetoj
Litarkëputur janë,
qirinjtë i shkrijnë
Por shpirti im
i lidh me frymë
Me sytë tek ndrijnë
Për dashurinë.
 
 
Pagjumësi
 
Ndonjëherë,
dita
është më e bukur se ëndrra.
Ëndrra,
ka më shumë ngjyra se dita…
 
Ndonjëherë ,
dita dhe nata
më ngjeshin mes tyre,
tek ndjej drithërima frymëmarrjesh
duke më ngritur shpirtin peshë ,
më shumë …
se kur bëj dashuri
me ty i dashur !
 
Kujt i përket trupi im ?!
 
Ndonjëherë
nuk jam Njeri.
Bluaj mendjet
i përtyp
e si shkop i drunjtë
ngulem
thellësive të harresës
për t’u përpirë
pas një rrënje
Përse ?!
Përse kur dua të harroj…
të vdes?!
 
Ndonjëherë
Unë jam Ti
Dhe pse nuk të njoh
Ndaj lindin tradhëtitë ,
ëndrrat , pagjumësitë…
 
Ndonjëherë malli më ndez,
përqafuar krahëve të drunjta
Ku je ?!
 
 
Në krahë xixëllonjash
 
Në krah xixëllonjash
lehton ajrit
shpirt i përmotshëm.
Dikur,
vizatoi format
e djaloshit të dashuruar
parë se ku !!!
Nga hidhërimi
përshkon trupin e mishtë.
Ndez mendimet nën lëkurë
Bota lëviz.
 
Ngashërimi u bë frym’
duke u fikur
pëlhurave të rreckosura,
endur
nga duar dhimbjesh…
Asgjë e bukur
nuk ekziston në vetmi !
 
Në krahë fluturash
lehton ajrit
shpirt i përmotshëm.
Dikur,
vizatoi format
e vashës së dashuruar
parë se ku !!!
 
Nga lumturia
përshkon trupin e mishtë.
U ndezën ngjyrat
pjalmon bukuria
Bota lëviz.
 
Diku,
shumë larg…
 
djaloshi dhe vasha e harruar
pikëllojnë në vetmi.
 
Kërkojnë shpirtrat e tyre
tretur se ku !!!
…nën trupat e mishtë…
Ky mall i përvëluar
mbi tokë
lind , shemb –dashuritë.
 
Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s