Poezi nga Fejzi Murati

Poezi nga Fejzi Murati

 

PRANVERA

Vjen me teshtima,
e mbytur në lotë nga dimri
që kërkon ta mbajë peng të mërisë së tij,
ndjell hënën dhe diellin e ngrohtë
dhe i përshëndet me sythe të bukur,
të rinj.
Me sythe që me frikë nga trungu nxjerrin kryet,
me sythe që luajnë me flladin mbrëmjeve vonë,
me sythe që i shkelin sytë e gjelbër njëri-tjetrit
dhe mëmës pranverë
buqëqeshje i dërgojnë.
Gjithsesi vjen e bukur,
edhe pse ndonjëherë vonon!

 

HUTIM PRANVEROR

E thirra pranverën
dhe ajo m’u shfaq në sytë e tu të bukur!
I hutuar,
në vend që të të drejtohesha ty,
i kërkova asaj një të puthur!

 

PIKËLLIM HËNE

E pashë hënën të zverdhur,
të mjerë,
e pashë një natë,
gjysëm të ngrënë…
Dashuria për diellin e kish tretur,
sa një bri kaprolli e kish lënë.

Lotonte, lotonte me lotë përvëlim,
pikëllim pikonte
mes yjve të zbehtë,
pikëllimi i saj, qiellin pikëlloi
në shami të grisur u shndërruan retë.

 

TRANDAFILI

Trandafilin e parë që këputa këtë pranverë
ta dhurova ty,
ashtu siç ishte,
me vesë nate i larë,
pa guxuar t’ja prekja petalet e magjishme,
pa guxuar erë t’i marr!
Doja të të vinte i virgjer
si vajza – nuse në natën e parë!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s