Poezi nga Leonora Lokaj

Poezi nga Leonora Lokaj

 

Miti i dashurisë

Ti Dalilë, bukuri e drunjtë,
mendove që ishe hyjneshë
kur preve flokët e Samsonit,
bukuri e helmosur si fatet e njeriut.
Kur e puthe atë…
fatin e zure me pranga për dore
tu duk vetja se Zeusin e Olimpit
në rrjetë të merimangës e ke zënë.

Ti Romeo prej përralle
me verë të fortë
dehe mitin e dashurisë,
si perlë në sytë e vdekjes
këmbëfati mbi erë vrapove
dhe me një copë ironi në duar
bërë ta besojnë dashurinë,
bukurinë e përrallosur.

 

Edhe Unë si Ju

Edhe Unë si Ju
i kam kënduar dhimbjes,
kam thithë pluhurbardhin
e shekullit të ri,
kam ngrënë turp çdo ditë,
etjen shuar kam
nga djersë e vegjëlisë.

Edhe Unë si Ju
jetova fatin e hebrenjve,
me lot krokodili qava
tragjeditë e Homerit,
shpirtin e varur
në kryqe të stuhive,
në mermer të akullt
e kam shndërruar.

…edhe Unë si Ju,
besova ringjalljen e Krishtit,
ringjalljen e Mësisë.

 

Sonte…

Kujtimet e thinjura
ranë në gjumë me vetminë,
etja u shumëzua,
…e malli u ngrit në katrorë.

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s