Μονόλογος για την ‘‘Υστεροφημία’’ του Σπύρου Μακρυγιάννη . ΓράφειTeuta Sadiku

Μονόλογος  για  την  ‘‘Υστεροφημία’’  του Σπύρου Μακρυγιάννη  .

 

ΓράφειTeuta Sadiku

Μπορώ να βρω με ακρίβεια, την ημερομηνία, ακόμα και την ώρα που συναντηθήκαμε για πρώτη φορά. Όμως για μένα είναι σαν να σε ξέρω από την αρχή, από την αρχαιότητα επειδή με άγγιξαν τα πονεμένα λόγια, οι τρυφερές λέξεις, το όμορφο ποίημά σου.

Αγαπημένε μου ποιητή ,

έχω χρόνια που τον γράφω αυτόν τον μονόλογο. Δεν βρήκα ποτέ το θάρρος να σου τον δώσω, (θα είναι πολύ λίγο και φτηνό) μπροστά στην συγκίνηση και την έκπληξη που με γεμίζει η ποίησή σου όταν την διαβάζω ή την ακούω από σένα. Για αυτό τον δημοσίευσα. Το ξέρω δεν είμαι η πρώτη που γράφω συγκινημένη και ξετρελαμένη από την ποίηση σου, είναι πολλά τα καλά σχόλια, αμέτρητα τα μηνύματα από θαυμαστές και θαυμάστριες, τα γράμματα από τους αναγνώστες σου. Όπως αυτοί και εγώ ένιωθα την ανάγκη να σου γράψω και να σε ευχαριστήσω για την χαρά και τις μοναδικές στιγμές που μου χάρισες διαβάζοντάς σε.

Πρώτα από όλα αυτό που με τράβηξε στη ποίηση σου είναι η Τέχνη. Είναι ο τρόπος σκέψης και το στυλ της γραφής. Είμαι σίγουρη δεν είναι τυχαία η επαφή με την τέχνη σου και την γραφή σου. Είναι  μεγάλη τύχη για μένα να κάνω με την φαντασία αν μη τι άλλο, πραγματικά δρομολόγια σε ένα ατέλειωτο ταξίδι. Και ξέρω πολύ καλά σαν γυναίκα τι σημαίνει τύχη, σαν μετανάστρια ξέρω από πρώτο χέρι τα δρομολόγια της ζωής, και σαν άνθρωπος ξέρω τι είναι να ταξιδεύεις ώρες ολόκληρες μέσα στις αράδες των λέξεων, στις φάλαγγες των στίχων, στις στροφές των σελίδων.

Τόσο μεγάλη η ανάγκη σου ποιητή να γεμίζεις τις στιγμές και τις ώρες σου με στίχους όσο αφουγκράζεσαι και αποκωδικοποιείς την ψυχή σου σε κάθε φάση της ζωής.

Σπύρου Μακρυγιάννη 

Δεν είναι μοναχά ένα στίχος που αγγίζει σαν χάδι την ψυχή μου, είναι όλος ο ποιητικός λόγος, που  με γεμίζει με γεύσεις και άρωμα ζωής, ψάχνοντας απεγνωσμένα το λαμπρό φως της έμπνευσης, την μούσα σου, που ποτέ μου δεν έφτασα.

Να το ξέρεις είσαι ένας δικαιωμένος ποιητής σε τούτο τον κόσμο. Είναι ακριβώς το θάρρος σου  να τραβηχτείς σιωπηλά σε μια σκοτεινή, ψυχρή και υγρή γωνιά της ψυχής σου την ίδια στιγμή που τάχα οι μεγάλοι ποιητές γιορτάζουν την κορυφή της καριέρας τους.

Αν μια μέρα βουβή από ποίηση η ψυχή σου ξυπνήσει εσύ θα είσαι δυο φορές  ένας δικαιωμένος ποιητής . Είναι τα αρώματα, η γεύση που αφήνει ο στίχος σου, που θα σε δικαιώσουν.

Δεν είναι μόνο ένας στίχος σου που με αγκαλιάζει τρυφερά και σφίγγει  ζεστά την κάρδια, είναι όλος ο ποιητικός σου λόγος ακόμα και τότε όταν εσύ θαρρείς έχεις τραβηχτεί σιωπηλά από τούτο τον κόσμο σε εκείνη την σκοτεινή γωνιά της ψυχής σου.

Αυτό το θάρρος να ψυχογραφείς τον εαυτό σου, μπορεί να σε απομακρύνει από την πραγματικότητα, μπορεί  να σε χωρίζει από μας, όμως ενώνεσαι με τον πραγματικό εαυτό σου και μόνο τότε μπορείς να γυρίζεις ξανά σε μας  πλήρης, διαυγής, υπέροχος άνθρωπος.

Με αγάπη και σεβασμό,

Μια αναγνώστρια.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s