Mëzi pas karrocës* / Poezi nga Shpend Sollaku Noé

Poezi nga Shpend Sollaku Noé

 

Mëzi pas karrocës*

Çʼe paskan lidhur pas karrocës
një mëz që turfullon.
Vështrimin bredh, por këmba sʼecën,
ndaj jelen flakëron.

Sʼi duron dot në gojë frerët,
shkarëzehet si rebel,
e nuk e ndjen syrin e pelës
plot lëng që e përkedhel.

E karrocieri flokërënë
bën sikur sʼsheh asgjë.
Më fort në gishta shtërngon frerët
e mërmërin pa zë:

Këtej, këtej, kalë i parritur,
nga freri të drejton. Në sʼtë pëlqen rruga e nisur
ky fre të detyron.

Me zor ustai shtrëngon frerët,
në baltën pa mbarim.
Si dy vullkanë të vegjël flegrat
shfryjnë afsh e pikëllim.

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s