GJETHE TË KUQE MBI XHAM / Tregim nga Edlira Xhani Velaj

GJETHE TË KUQE MBI XHAM
 
 
Tregim nga Edlira Xhani Velaj
 
Është vonë! Jashtë bie shi. Me gjyma. Vetëtin aq shumë, sa ballkonin duket sikur e mbulojnë flakët. Degët e palmave sikur rrihem nga era e detit dhe uji që varet në to. Pëllumbat janë strukur në strehën e shtëpisë përballë. Dy prej tyre rrinë sqep më sqep, sikur kjo prishje e motit t’i ketë afruar më shumë. Ishulli lëngon nga stuhia dhe struket në kujtime të brishta. Një kuti kartoni pasi bën ca fluturime në ajër, përfundon në mes të rrugës kthyer në një përrua që merr përpara gjithçka.
Deti ulërin dhe shkul flokët e stërgjatur. Aq shumë i shkul, saqë lëshon piskama dhembjeje.
Brenda është ngrohtë. Kokën e ka të rëndë, shumëtë rëndë. Era bën lojërat të frikshme. Rrotullohet siç rrotullohen mendimet e tij të mbërthyera e të varuara si në një fije peri. Perdja e tejdukshme jep reflekset e një nate të gjatë… Kodra është e mbuluar me gjethe e dushqeve që kanë marrë ngjyrë të kuqerremtë. Shiu bie dhe i futet nën lëkurë, i turbullon gjakun. E kaloi bregun e verdhë dhe tani shtëpitë e para të fshatit duken të bardha, të bardha duke tymosur nga oxhaqet e gurtë.
Një pamje e heshtur, ngatërruar në gjethe të kuqe. Sa të kuqe i duken sot! Si s’i kishte parë! Ky vend ishte i shenjtë për të! Shumë i shenjtë! Kishte ecur fëmijë këtu, kishte luajtur në degët e pemëve. U ishte varur në degë, derisa kishte rrjepur duart dhe gjunjët i ishin gjakosur.
Padashur kapi kupat e gjunjëve me duar. Çuditërisht i dhembën, shumë dhembin. Një dhembje që i kapi gjymtyrët e poshtme. Sa më shumë i afrohej fshatit, aq më shumë e ndiente paralizimin e gjymtyrëve. Balta i ngjitej në fundin e këpucëve, bëhej e fortë dhe me zor i shqitej nga këmbët.
Pas pak do të vinte mbrëmja. Një mbrëmje e qelqtë! E qelqtë deri në pafundësi. Gjithmonë pas shiut ka një qetësi të frikshme. Seç janë ca gjallesa që enden andej këtej nëpër rrugët qorre që po kalonte tani. Ai duhet të shikonte urën me patjetër. Një urë e vjetër që i rrinte si kurorë lumit. Dikush me një kapuç të zi në kokë po ibënte shenjë me dorë. Me siguri dikush e njohu. Kishte njëzetë vjetë pa ardhur në këto anë. Ishte rritur, ishte rritur shumë. Donte t’i fliste. Bërtiti me zë të fortë që i doli nga thellësia e shpirtit. Njeriu nga larg qeshi, pastaj ngrysi vetullat dhe i ktheu kurrizin. Iu var pas, përpak preku krahun e tij. Iu duk sikur preku vetëm bluzën, sikur atje nuk kishte asgjë tjetër, një masë boshe, bosh fare. Një gropë e madhe iu bë në stomak. U end nëpër kodër me orë të tëra duke ndjekur njeriun fantazmë, por ai sa i afrohej, merrte një pozicion tjetër.
… – A nuk jam vallë atje ku linda? – mendonte.
Vonë arriti në shtëpi. Faqja e qiellit ishte përskuqur dhe foleja e dallëndysheve ishte gjysmë e rrëzuar. U çudit. Kush kishte guxuar t’ua prishte? Babai të bënte gjëmën, po t’u prekje me dorë folenë. Ua linte gati dhe ua mbronte nga erërat që ta gjenin gati. Ai thoshte gjithmonë se atë fole e mbate mend që kur ishte fëmijë i vogël. I kam pjesëtarë të familjes, thoshte.
Nëna i doli përpara me një tenxhere të mbushur me qumësht. Po shkonte në “kuzhinën” pas shtëpisë. Atje është zjarri i ngrohtë i vatrës, qumështi që zien dhe misrat që piqen. Fytyra e paqtë e nënës, me shaminë e bardhë rreth kokës. Ajo diça nunuris nën buzë. Iu duk sikur këndonte. Duke lëvizur me hope kokën. Sytë i ndrinin pranë flakëve të zjarrit. Druri i shegës në hyrje të kuzhinës, diçka fëshfëriti. Fësh… fësh… I foli nënës me zë të lartë, e preku te supi lehtë që t’i thoshte “erdha!”.
Ajo ktheu kokën dhe… asgjë. Diçka mërmëriti me vete. Shega mërmëriste, mërmëriti dhe ai.
Babai në qoshe po rregullon një pllakë guri. E ka vënë në prehër dhe e laton me kujdes. E shikon me vëmendje Babai iu duk i ri, tepër i ri. I fuqishëm. Me
muskujt që i tendoseshin nën këmishën me kuadrate. Atë këmishë e kishte mbajtur dhe ai për një farë kohe, tani e mban babai.
… – Eh, kështu bën gjithmonë ky, një gjë të re s’mori për vete. Sa shumë jam rritur unë, po babai im ka mbetur në vend…
Fiku hijerëndë fshikullon degët. Nata po bie shpejt.
Babai ia merr një kënge. Si këngët që këndonte kur ndihej në qejf. Nëna i ulej pranë e të dy nuk pushonin meorë të terë. Këndon dhe nuk harron së latuari pllakën e gurit. Pastaj fillon ta gdhendë. Ngadalë, me kujdes, me daltë. U përkul ta shikonte se çfarë gdhendi. Por babai papritur e la këngën dhe e pa rreptë.
… – Je vonë, shumë vonë! – i foli duke ngrysur vetullat.
Fiku e kishte lëshuar hijen e rëndë, e shega e frikësuar murmuriste ngadalë. Mmori telefonin të pyeste motrën për gjithë këtë udhëtim që kishte bërë dhe për shqetësimin pse babai i tha se ishte vonë. Ajo nuk fliste, vetëm dëgjonte. Pasta iu kthye gjithë inat:
– Gjithmonë të kërkoi dhe ti asnjëherë nuk kishe kohë të vije ta shikoje. Kur u rëndua, të kërkonte gjithmonë.
Përditë… Gjithmonë të thosha, po ti në tëndem.
Nuk e le dot punën, nuk, nuk… – thotë ajo njësoj si nëna. – Heshturazi për çdo gjë. Pastaj nuk i ke shkuar asnjëherë në shtëpinë e re. Ajo dreq pune nuk të la as ditën e varrimit…
Kishte të drejtë. Ç’shi që bie!
Gjethe të kuqe u ngjiten xhamave në dritare…
 
 
 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s