Poems by Syed Liaqath Peeran

Poems by Syed Liaqath Peeran
 
 
Future of Modern Man
 
The aboriginals are still in existence
In deep corners of Mother Earth
With their ‘Voodoo’ dance and drums,
In belief in spirits and dead souls,
Of being possessed of evil spirits
of the forest and jungles.
Oblivious of stories of heaven and hell,
Of origin of Adam and Eve,
Of garden of bliss, moon eyed ‘hoories’,
Of resurrection, of day of judgment,
Of stories of Abraham, of Prophets,
Of Old and New Testament.
Birth of Modern man in present era
Lost in faith, with dead soul,
Turned away from humaneness,
From compassion and Mercy,
With selfishness, self centeredness,
Trampling the rights of lowly,
Destroying nature with impudence.
Emptying treasure from the bowels of Earth.
Market and money ruling the roost.
Terrorism of one kind or other
wrenching the hearts of the innocents.
Loss of credulity, credibility.
Love and peace celestial gifts
evaporating in the thin air.
How to regain heavenly paradise here?
Collective conscious of Mankind
steadily slipping into darkness.
O Heavenly Love! Show Thy Mercy
Recapture, the hearts of humanity.
 
Bengaluru
20-5-2017
 
 
 
We and our gods
 
We are created beings
Beautiful, marvelous
With positive traits
Of mercy and compassion
Of holiness, purity.
But deep down carrying
The ancient savage man
With instincts to hunt and kill,
Destroy, burn and fill hearts
Of opponents with terror.
 
We create our own gods
In our fictitious minds,
Bit by bit building
gods nature with stories
Filling our minds with
Fantasy, fancy, imagery.
Our wishes, our desires, fears
Giving shape to the dummy gods.
The brimstones, fire in hearts,
Minds seeking blessings from gods.
 
If we could imbibe
Buddha’s compassion
Christ’s humility
Mohammad’s sincerity
Prophets of yore
In our minds and hearts,
We are of God
And God is of us.
Our inner self
Is purified
So are our actions.
But the savage man
In our deep self
Pops up unpleasantly
To destroy well laid
Gardens of blooming flowers
To create a mess of us.
Our love, our compassion
Should reach our inner most
Self, in every cell of being.
God of love and compassion
Should possess us
Encapsulate us
Seize us, arrest us.
 
Then the shinning Truth
Dawns on the mirror
Of pure heart
The crystal clear essence
Of the Lord reflects there from.
Silence of mind and heart
Is reached and achieved.
Calmness and tranquility
Transcends the personality.
Soul gets illumined.
Halo surrounds the being.
Aura increases.
Magnetivism captivates.
The goal is reached.
 
Bengaluru
10-6-2017
 
 
 
O! Many faceted Lord
 
His splendor is self-standing.
His brilliance is self sustaining.
His Kingship everlasting.
His splendor is eternal.
His brilliance generous.
His Kingship tremendous.
His splendor is with majesty.
His brilliance with beauty.
His Kingship without decline.
His splendor steals the heart.
His brilliance increases love.
His Kingship has no annihilation.
O the Great One, the Bestower, the Giver.
Mercy and Benevolence surrounds.
We disobey and commit sin of abhorrence.
You pardon us on our repentance.
Let Your peace, tranquility ever remain.
Your love in heart multiple and increase.
 
Bengaluru
2-5-2017
 

PËR SHKAK TË VERBËRISE SIME (Shkëputur nga poema e pabotuar me titull Ezter Ihaz të autores OLIVERA DOCEVKA) / Përktheu: Dashamir Malo

OLIVERA DOCEVKA   Olivera Docevska , ka lindur në Kumanovë, Republika e Maqedonisë, në 05.03.1975. U diplomua për Drejtësi në Universitetin St. Cyril Methodius, në Shkup. Ka përfunduar gjithashtu Master për Marrëdhëniet Ndërkombëtare dhe Diplomaci. Juriste në profesion, ajo është … Continue reading

Disa mendime për poezinë “Atdheu” të autores Zamira Agalliu / Nga: Doc. Odise Çaçi

Disa mendime për poezinë “Atdheu” të autores Zamira Agalliu
 
 
Nga: Doc. Odise Çaçi
 
Ka disa vjet që në poezinë vlonjate dhe atë shqiptare po troket një penë e re, ndryshe nga te tjerat, nje penë që di të trasmetojë atë plagë që sot e ndjejnë të gjithë:Emigrimi!Zamira hyn në atë brez që arriti të shikojë Perëndimin me të gjitha imazhet, jo vetëm televizive, por dhe prekja e një realiteti ku puna është punë dhe dija është dije. E vetëdishme për atë që ndjen e prek ajo na shfaqet me poezinë hymn, Atdheu!
Për Atdheun kanë shkruar dhe do vazhdojnë të shkruajnë poetë e prozatorë, rilindas dhe fanatikë, romantikë dhe të dashuruar, të rinjë dhe pleq, kushdo që ka një vend, që quhet Atdhe.
 
 
Zamira Agalliu
 
Dhe Zamira ndryshe nga shumë të tjerë ndjen aromën e mengjesit atë flad Vlore që zor ta gjesh në vend tjetër, me atë ëndër zgjohet dhe fle.Më bukur nuk ka. Dhe ikja i duket vërtet një vazhdimësi, pasi me vete mer një grusht Dhe dhe e mban me vete, siç bëri Rugjina Balsha, si bënë prindërit e Bubulinës e Kollokotronit, siç bënë Horiotët e Vranishtit duke marrë me vete, jo vetem dheun por dhe një rrënjë shege, për vazhdimësi, prodhim, ripërtëritje brezash. Dhe Zamira vazhdon dialogun me Atdheun se” Të dhashë ç’kisha gjakun, trupin Tim”, pra gjithçka.Dhe një lutje ka “M`i ruaj kujtimet, siç ti lashë, “të bardha, siç janë nuset tona”, m`i ruaj në gjirin tënd, se unë çupa jote diku do shkojë, por kujtimet i dashur Atdhe mi ruaj në gjirin tënd”.
 
Një bashkëbisedim midis bijës dhe At-dheut, një dialog i përsosur, që rrallë e gjen sot…Vajza e cila i lutet Atdheut, se rrënjët e saj janë këtu,siç mbante Anteu në mitologji lidhje me Tokën, prandaj dhe konsiderohej i pavdekshëm… Për Zamirën nëse ekziston Parajsa, ajo është në vendin e saj, prandaj dhe ajo “zgjohet dhe fle me të”, duke ëndërruar natë e ditë, ku koka e kesaj nene eshte mbeshtetur “mbi gjoksin e Atdheut, atje ajo gjen prehje”.
 
Ajo e do Atdheun , më shumë se gjithçka tjeter “megjithëse, megjithëse,..” diçka nuk shkon.Kjo mbase lidhet me atë që shumë shqiptarë të zhgënjyer nga klasa politike shqiptare..ende shpreson se Atdheu nuk fajësohet… por tek poetja mbase zhgënjimi është i madh… I uroj poetes, jetë e fat, lumturi familjare, gëzime mes nipërve e mbesave si dhe poezi të tjera edhe më të bukura.
 
Nga Doc. Odise Çaçi, Vlorë, më 2.06.2016
 
 
Atdhe
 
Me aromën tënde
zgjohem, Atdhe
mbrëmjeve me ty fle.
Të kam Atdhe,
Iki nga ty
e marr një dorë Dhe…
.
Të dhashë ç’kisha
gjakun, trupin Tim
merri, ja ku i ke…
M’i ruaj të gjalla
kujtimet e bardha
aty në gji, Ante…
Aty në shtratin
e Parajsës tënde
zgjohem dhe fle…
Në gjoksin tënd
le të tretem të gjejë preh.
 
Të Dua Atdhe
 
 
 
Të fshehtat e fatit
 
M’i shtoi pasqyra thinjat, më iku orë e çmuar
Sa rrudha iu shtuan mendimit të pjekurisë
S’u kënaq kurrë njeriu duke mësuar
Të fshehtat e fatit dhe të perëndisë.
I kyça ditët e mia akoma pa ikur
Edhe të pathënat në vendin më të fshehtë
Iu kërkova hyjëve ende të pa fikur
Atje t’i gjejë prapë dora ime vetë.
 
 
 
Lot me rim’ !
 
Mijëra varka me vargje
U nisën nga shpirti im
I mblodha në strofa
Lot me rim’…
I nisa larg nga vetja
Në detin me dallgë të mëdha
Me shkumë u tretën si vdekja
Konkurrim nuk ka…
I mblodha varkat e mia
Të gjitha në timin liman
Dhe dallgët mbi to u ngritën
Dhe dallgët mbi to ran’…
Fjalët përgjatë bregut shtrirë
Përqafuan guackat pa u ndjerë
Vallezojnë nëpër errësirë
Ç’ humnerë… !!
 
 
 
Pinguinat
 
Zëra zogjsh këndojnë në shesh
Kërkojnë gjelbërim e degë
Të mbledhin mollë…
Vetëm Ujë- ajër – dritë
Nga të gjitha qeveritë
Filizat – sythat tanë…
Kërkojnë fëmijërinë
”Pinguinat” e vegjel
dolën në breg…
Bregu ishte ndotur sa keq
Qanë me dënesë.