Poezi nga Rudina Mërkuri

Poezi nga Rudina Mërkuri

 

SI LINDI NIMFA…

Ti je fryma më e ngrohtë,
je ajri i xhindeve,
që lozin me ajrin,
që ulin dhe ngrenë dhimbjen e ëmbël,
që stërmbushin veten me opium qetësues.
Je përkëdhelja e genit më të bukur,
ku trazohen ujërat për pak ujë burimi,
je përpëlitja e një gonxheje,
që zgjon ditën si në paradisë,
E simfoninë e Kores së Tokës,
E dredh mes një guri e dheut bukëvalë.
Ngelesh zgjimi i orteqeve të fuqishme,
që luajnë në gurgullimat e brëndshme,
pa doza hapje,
hapin doreza të lyera me mjaltin,
e koshereve të reja,
për magjinë e fshehur nën sënduk.
Zgjohuni o njerëz letargjik,
dilni nga guacka,
jetoni bukur në idilet e të marrëve të ëmbël,
ku krevatet tunden ,
nga puthja e nimfës pranë një dragoi…

 

DUKE LEXUAR SHËNIMIN E FUNDIT….

Më në fund,
erërat e rrugicave të përditshme,
i zunë pusi shiut të papritur,
që doli nga shqyerja e një reje.
Kur u prit të dilte dielli,
jeta rrëmbeu të bardhën e syrit,
të mbushur nga loti i gjatë.
Vetëm atëherë u drodhën ngjyrat,
lumturia kryqëzoi duart,
nga njollat gri të qytetit të vrerosur,
vetëm atëherë e djeshmja dhe e sotmja,
lanë një shënim në murin ndarës,
në strehën e vetme ku banonte jeta dhe mëkati.
Duke lexuar shënimin e fundit,
pashë se karafilat kundërmuan ,
në pëllëmbët e trashura nga koha,
në tokën e zgjuar ,
nga pendesa e vdekatarve…

 

MERRE SHPIRTIN TIM NË DUAR…

Vendose veshin në zemrën time
dhe do të ndjesh ,
nga erdhi flaka,
melodia tek heth valle,
në telat e gjakut të ëmbël.
Vendose dorën në flokët e mi,
gjurmët do flasin,
do qëndisin çdo fije floku,
ardhur nga Agimi i perëndive.
Merre shpirtin në duar,
që dallgët të flenë duke kënduar.
Nëse ëndrat të gënjejnë,
lexo sytë e mi,
vitet e lindura,
tek rriten shendë e verë,
lirinë më të bukur,
tek flet me fluturat,
që enden në brigjet e firmosura…

 

NDIHMOJENI TOKËN…

Ndihmojeni tokën,
rrënjët që klithin nga nxjerrja,
ngjyrat që zbehen ,
nga mos ardhja e ylberit.
Ndihmojeni frutin e pjekur,
që vrimë mos ti bëhet nga krimbi pa kockë,
fshini pikat e mediokërve,
që dijen vulosin me një të rënë të lapsit,
digjeni letrën e ftohtë e pa jetë,
pa gërma të arta,
që zilinë e egër e hedhin manushaqeve
të fjetura.
Mbani themelin që bijtë pa dashuri,
mos të urrejnë krijuesin.
Portat po na japin shancin e fundit,
çelësi në bravë u vajis dhe një herë,
me shpresën e njeriut të së ardhmes.
Një Zot e di,
kur udha do dridhet ,
nga kthimi i trashëgimtarëve…

 

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s