Shtëpia e askujt / Tregim nga Sabina Darova

Shtëpia e askujt
 
 
 
 
Tregim nga Sabina Darova
 
Tre për tre  dhoma. Muret të lyera në të verdhë kanarinë. Në qëndër, një tavolinë e drunjtë me këmbë te shkurtra ngjyrë portokalli. Përreth 4 karrige edhe ato të së njëjtës  bojë. Nga tavani varet një pjatë e bardhë që fsheh si një kërpudhë llampën. Mbi dysheme, komodina e rafte të vegjël, mbushur plot e përplot me lodra fëmijësh që presin të derdhen si lumenjtë  e padurueshëm jashtë. Sipër tyre fletë vizatimi, lapsa, penelë, shkumësa, plastelina ngjyra ngjyra. Makinat plastike, trenat,avionët, kukullat, guzhinat, veshjet, mbushin rrugët e dyshemesë, që takohen në semaforë duke pritur radhën e kalimit.
Më ftojnë të ulem në një nga karriget. Tërheq atë që ndodhet përballë dritares. Shoh hijen time që reflekton mbi xham. Ngre sytë dhe vështrohem. Vë re disa fije të bardha të cilat nuk i kisha vënë re më parë. Ka kohë që nuk i kushtoj më vehtes kujdes. Mëngjezet janë një shplarje fytyre me nxitim, larje dhëmbësh të nervozuara, një shkumë mbi mjekërr, dy tre lëvizje gishtrinjsh nën flokë, tërheqje dere mbas vetes. Ndjek kapërcimi i shkallëve dy e nga dy, çelësi në kuadrin e makinës, marshin e katërt e fluturim  për në vendin e punës. Deri në 19.30. Sërish çelësin në makinë, ndalim në barin pranë shtëpisë, një aperitiv  që shtyn akrepat deri në orën 21.00 e më pas, tërheqje  këmbësh zvarrë drejt shtëpisë. Shtrirje mbi divan, kërkim i ndonjë filmi apo programi politik, një gotë whisky dhe qepallat  mbyllen si dyer që mbyllen me shul. Ashtu, gjysëm i fjetur, kërkoj të mos mendoj, shtyj mendimet, si lopata varken mbi ujrat e rënda të liqenit. Por më kot. Stërkalat e ujit ngrihen e më lagin qerpikët, mollëzat, e zbresin deri në mjekërr. I lëpij me gjuhë dhe ndjej shijen e hidhur të tyre. Ujra detrash, ujra liqenesh. E dua këtë shije në gjuhë. Më zhurit qiellzën. E pranoj si një dënim. Përplasja e ujrave, më sjell pranë vështrimin e përlotur të tim biri në krahun e së jëmës, ndërsa largohet duke shtyrë me gjunjë valixhen. Përplasje dyersh dhe më pas asgjë. Nuk mbaj mënt më shumë. Kujtesa është ndalur aty, si akrepat e orës kur i bie bateria. Vdekur, pa asnjë shenjë jete. Nuk e di sa kohë. Ulur mbi divan, pa lëvizur, koha ngurtësohet si ndër legjenda. Nuk di kush jam. Njeri që qesh, flet, buzëqesh, këndon, përqafon, puth, apo një copë shkëmbi që dikush guxoi e i preu sytë, gojën, hundën, veshët e mushkritë.  Nuk i la të gjallë asnjë shqisë. I verbër e i pa gojë mbuluar në tylin e vetmisë.  Shkundem vetëm kur agu i ditës zbardh dhe nevojat fiziologjike më detyrojnë të ngre këmbët drejt banjës. Mbi parvazin e dritares një ngjyre e bardhë më tërheq vëmëndjen. Është diçka e njohur. E prek. Një panolin i harruar. E marr në dorë, e kthej dhe e përsjell nëpër duar. Vijëzohen konturet e buta të të ndenjurave të tim i biri që ja kafshoja kur e ndërroja. Si nëpër ëndërr buzëqesh. Ngre dorën instiktivisht sikur kërkoj ti ngjis krahët e panolinit përreth belit të tij. Ndjej buzët që hapen e vetëvetiu shqiptojnë fjalët ” lepurushi i babit”. Ky veprim kryhet çdo mëngjez.Një sëmbim zemre më shtyn të ulem mbi dysheme. Mbuloj fytyrën me duar dhe një zë i kobshëm vesh muret e banjës.
Ajo ka ikur…ajo iku…ajo më la…ajo ma mori dhe djalin…
Qaj me ngulç. Nuk e njoh zërin. Duket si zëri i dikujt tjetër që ka ardhur pa më pyetur e bujton pa teklif në shtëpinë time. E dëgjoj e habitem. Ky zë që se njoh, që nuk më përket, prej kujt vjen? Cilit mal i ka shpëtuar kur i është hedhur dinamiti e ka bërë rrugë deri këtu? Mos është ai mal që u ngrit pak e nga pak midis meje dhe saj, e unë nuk e vija re ndërsa rritej e hidhte shtat nga dita në ditë?
Ndër tëmtha ndjej të buçasi zëri i pamëshirshëm:
– unë nuk të dua më. Nuk ndjej më asgjë për ty. Kam kohë që po kërkoj në të gjitha mënyrat për të ta thënë, por ti nuk ma vë veshin. Qofsh mirë tani  e lamtumirë!
…Unë të jem mirë? Si mundem të jem mirë, kur dy krijesat më të dashura të jetës time më  braktisin?  Gruaja me të cilën u dashurova si i marrë dhe u kujdesa  si të ishte një fëmijë?
– ti nuk je gjë tjetër, veçse një programator. Ke programuar gjithçka për mua! – degjoj zërin e saj që më përplaset mbi fytyrë.
– ke programuar ditën  time në detaj, nga zgjimi deri në fjetje. Edhe puthjet se sa do japim gjatë ditës, llogarit. Edhe ditët kur duhet të bëjmë dashuri i vendos mbi kalendar. Veshjet e mia i zgjedh ti, krehjen e flokëve, miqtë, punën, rrugët nga duhet të kaloj për mos humbur kohë, etj etj.. Mjaft! Nuk e di më se cila jam. Si më quajnë. Më duket sikur jam fëmijë që po rrit një fëmijë tjetër me urdhër. Po shkoj. Shkoj të kërkoj vetëveten…
-po djali?-  e pyes duke mu dridhur zëri.
Ajo ngre supet, dhe lëshon rrufenë:
– djali me mua sepse nuk dua që të bëhet si ty!
Ndjej një mpirje, këmbët dridhen, duket sikur gjaku është mbledhur nyjë aty ku bashkohet koka me qafën.  Më erren sytë nga dhembja dhe nuk arrij të kuptoj, se si ngre krahun dhe gishtat e dorës ngjiten si me zamk mbi lëkurën e zbardhur të faqes së saj. Pesë shenja gishtash shënojnë delle damarësh të ndezur nga zemërimi i përflakur. Ajo, qetësisht, mi ngul sytë pa folur. Disa minuta kështu. Në heshtje. Më sfidon plotësisht. Lëviz, drejtohet drejt dhomës së gjumit. Mbas pak , e shoh tek drejtohet drejt portës së jashtme me djalin në krah të cilit i rrjedhin lotët dhe një valixhe që shtyhet me gjunjë. Përpara se të mbylli derën mi ngul përsëri sytë si për të fiksuar vdekjen time mbi sytë e saj. Koka ime e prerë si në tablonë e Caravaggios “djali i keq”.
 
Kanë kaluar dy javë. Dy javë sa një shekull. Si nëpër ëndërr e gjej veten në këtë kuadrat të çuditshëm.  Përpiqem të shtrij këmbët poshtë tavolinës për fëmijë. Pres. Kam ardhur të shoh tim bir. Ju bindem kërkesave dhe ftesave ashtu siç di të bëj veç unë. Ta takoj në dhomën neutrale. Kështu e quajnë punonjëset e shërbimit social. Dhoma neuuuuuutraleeeee. Në dhomën ngjyrë kanarinë, tre për tre, për të cilën nuk e kisha idenë nëse ekzistonte, takohen prindërit me fëmijët e ndarë. Dhoma lodron nga lodrat. Ka aq shumë, sa zihen në çdo semafor kur ndalen. Dhoma neutrale zbardh dhëmbët e  duket sikur përqesh. Përqesh pritjen time. Në korridor dëgjohen britmat e tim biri. Harroj ku jam dhe si jam. Zgjas duart me sy të mbyllur që shtrihen si urë. Kërkojnë të shkurtojnë distancën…
 
 
 
Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s