“Një natë në Lisbonë” – ERIH MARIA REMARK / Solli në shqip: Aristidh Ristani

ERIH MARIA REMARK

“Një natë në Lisbonë”
Roman

Qe një natë e çuditshme. Zërat u shuan njëri pas tjetrit. Të qarat e grave të moshuara u platitën; vetëm nganjëherë, kur zgjoheshin, dënesnin e binin prapë në gjumë si në një shuk leshi të zi që u merrte frymën. Edhe qirinjtë u shuan njëri pas tjetrit. Helena fjeti me kokën mbi supin tim. Në gjumë më hidhte krahët e më shtrëngonte, dhe, kur zgjohesha, dëgjoja të më pëshpëriste fjalë që herë ishin si prej fëmije, herë si prej dashnoreje, fjalë që nuk thuhen ditën e që në një jetë të rregullt thuhen më të rrallë edhe natën; ishin fjalë të mjerimit e të ndarjes, fjalë të një njeriu të dashur që nuk do të largohet, fjalë të mishit, të gjakut e të ankimit, të ankimit më të lashtë në botë: se njerëzit nuk mund të rrinë pranë shoqi-shoqit, se gjithmonë njëri duhet të jetë i pari që detyrohet të ikë, dhe se vdekja na nduk për dore çdo sekondë që të mos ndalemi, qoftë edhe kur jemi të lodhur e duam, së paku për një orë, të ushqejmë iluzionin e përjetësisë. Mandej rrëshqiti nëpër gjoks gjer mbi gjunjët e mi. Ia mbajta kokën midis duarve dhe e vështrova tek merrte frymë në dritën e qiriut të fundit.

Një natë në Lisbonë

Dëgjova disa burra të ngriheshin e të shkonin me hamendje mes pirgjeve të qymyrit për të bërë në heshtje ujët e hollë. Drita e dobët dridhej, hije të stërmëdha luhateshin përqark, thua se ndodheshim në ndonjë xhungël fantazmash, dhe se Helena qe leopardi që ikën me vrap i ndjekur nga magjistarët që e kërkojnë me ato yshtjet e tyre. Më pas u shua edhe drita e fundit dhe mbeti vetëm errësira mbytëse me gërhitjet e njerëzve. E ndieja Helenën tek merrte frymë në duart e mia. Vetëm një herë hovi e trembur duke lëshuar një britmë të mbytur.

– Jam këtu, – i pëshpërita. – Mos u tremb. Gjithçka është ashtu siç ka qenë.
Uli kokën dhe më puthi duart.
– Po, ti je këtu, – tha duke mërmëritur. – Këtu të rrish gjithmonë.
– Këtu do të rri gjithmonë, – i thashë me zë të ulët. – Edhe po u ndamë për një kohë të shkurtër, do të të gjej medoemos.
– Do të vish? – mërmëriti prapë nëpër gjumë.
– Do të vij gjithmonë, gjithmonë. Do të të gjej kudo që të jesh. Ashtu si të gjeta herën e fundit.
– Mirë, – tha dhe e ktheu nga ana tjetër fytyrën, që e kishte mbështetur në duart e mia. Unë rrija ndenjur e nuk mbyllja sy. Kur e kur ndieja në gishtërinjtë e mi buzët e saj dhe një herë m’u bë sikur ndjeva lot, por s’thashë gjë. E doja shumë dhe mendoja se nuk e pata dashur kurrë më fort se atë natë të fëlliqur, mes zhurmërimës së gërhimave e të tingullit çuditërisht frushullues që prodhon urina kur bie mbi qymyr. Rrija i heshtur dhe më ngjante sikur vetja ime kishte avulluar në ngrohtësinë e dashurisë. Pastaj erdhi mëngjesi, i përhimtë e i venitur, që i fshin të gjitha ngjyrat dhe e bën të dukshëm skeletin nën lëkurë; befas m’u duk sikur Helena ishte në agoninë e vdekjes, dhe duhej ta zgjoja e ta mbaja që të mos më ikte. Ajo u zgjua dhe hapi njërin sy.

(ERICH MARIA REMARQUE: “Një natë në Lisbonë”,
Titulli i origjinalit: “Die Nacht von Lissabon”,
Roman, 258 faqe.)

 

Solli në shqip: Aristidh Ristani

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s