Poezi nga Etien Bekimi

Poezi nga Etien Bekimi
 
 
Çast
 
Je çasti shtrirë në
akrepat e mallit tim,
si busull treguar
oqeanit blu
rendur ndër ujëra të thella
me vela të hapura
përkundur rrymave të ngrohta
puthur me valët,
me ty, në mendimet
e mia pa fre.
Dhe përsëri jemi aty,
tek çasti tjetër, që
ndoshta s’ njeh kufij
Unë dhe ti, ne të dy
Humbur, si në përjetësi…
 
 
Lutje
 
Lutja e kësaj nate
prish qetësinë e formave
yjore
në kërkimin e një dore,
për të prekur qelizat
e trupit dhe shpirtit
Flatruar në ngasje,
me krahë të këputur
pluskuar në etjen
e ujërave tunduar.
Duke kërkuar burimin,
për të rrjedhur
në rrëke të ëmbla gjalluar
kahut të zemrës,
ku dëshira dehet me ekstazën
hijes së asaj prekjeje…
 
 
Ëndrra
 
Ëndrra kërkonte shtëpinë e hirushes
fiksuar pas asaj përralle
udhëtuar nëpër qiellin e fjetur ,
diku mallit të princit të kaltër
dashurisë së etur …
 
Fluturoi nëpër natë me kuaj engjëj
pafundësisë endje
tunduar dëshirës së bardhë,
si perlë vese ngatërruar në hoje
përlyer në mjalt
në shtroje.
 
 
***
 
Me sytë e mi i përpiva
të gjitha yjet
I ula në lëndinën blu,
ku nata krahët kishte shtrirë
partiturës tinguj ,
si në të fundit melodi,
që malli im lëshonte,
duke formuar sonatën e hënës,
dirigjuar,
nga gjymtyrët e heshtura…