Poezi nga Dijana Toska

Poezi nga Dijana Toska

 

I kuqërremtë, Dielli 

E ndjen se si harresa po i hap portat e rënda
një shkëlqim i zbehtë n’prag t’muzgut po shpërthen
është Dielli në fikje që përthyen rrezet e fundit
mbi ato fusha t’blerta
mbi ato ara me grurë.

Rrezet si ar i praruar
pushtojnë sytë e përlotur nga gjithë kjo bukuri.

Dielli rrëzohet në skaj të horizontit
i gatshëm ditës t’i jep lamtumirën,
ndjen se tashmë është bërë i huaj
krejt sikur pamje me rezolucion të dobët,
ëndrra
po i mbledh me duar rrezet e veta
e do me i futë në thesin e një nate të vetme,
që nuk dihet se çka do të sjellë.

Ehhh, të bekuarat.
Yjet prapa perdes së errët
përgatiten me afshin e zjarrit për të pushtuar gjithësinë;
presin hëna të dalë e t’u japë së paku një shenjë,
për me nisë
lojën e madhe të natës.

Shkëlqejnë ato si nuset e kohës,
yjet dhe dielli.
Veç një yll është në sytë e mi
me qepalla, gjysmë të mbyllura
gati për nusërim.

Po, yjet, lozonjare, bishtdredhura e verbuese
deri në dhembje
n’errësirën e universit paturpësisht shkëlqejnë
dhe vërejnë se si drita dhe terri
nëpër hapësirë harbojnë.

Loja e tyre pa fillim e pa fund
na pëshpërit këndshëm për amshim
nëpër derën e madhe të kohës
veç hyn dhe del.

Krejt kjo zgjat derisa qerpiku i hënës drithëron
mbi syrin e saj joshës;
aq shpejt hëna ikë nëpër qiell
sikur veten ndjek dhe djeg në prarim.

Të gjitha perëndimet në qiell
bëhen me të kuqërremtën;
derisa shteren sytë,
derisa lotët thahen shqim.

© Dijana Toska

 

Rruazat e jetës

Një fije liri e mbusha me rruaza
secila e ka shenjën e vet, kuptimin e vet;
një ngjarje e madhe është çdonjëra.

I radhita në një perishane të larme
edhe ca margaritarë në mes rruazash i vura
kalova gishtërinjtë nëpër gurët e quajtur jetë
fillova të lutem duke i numëruar kujtimet dhe dështimet,
ëndrrat dhe premtimet.

M’u dukën shumë, pafundësisht shumë
pastaj m’u dukën pak, shumë pak
vite drite,
që sapo mbërrijnë, parakalojnë
dhe ikin, me ngut.

Shenjërake janë krejt pak,
ca të tjera si bimë kacavarëse që zgjaten
ndër bisht fjalësh.
Me nuanca ylberi e me nijet të dëlirë i spërkata,
secilës i fola sikur zemrës, nga një fjalë të veçantë.

Lëre, nuk dua t’i numëroj vitet, veç i dua në varg
mos të shkapërderdhet kuptimi
sikur rruazat në pe, sikur gjerdani rreth qafe;
një vit, një margaritar.

Kur të bëhem zonjë e rëndë
e sqaqur nga vitet
dijeni, kam me shkëlqye si dielli.

Pe i fortë jeta me rruaza plot
tel kitare që drithëron melodinë e jetës, buzëve të mija.

Shprehi e keqe me i mbajt rruazat në buzë
e me këndue
t’paça dashtë përjetë.

Kur të mbetem pa asnjë trohë frymë
e peri i gjerdanit të më këputet mes dhëmbësh,
rruazat le të rrokullisen teposhtë, derisa t’i përfshijë dielli
e shkëlqimi i tyre, me u bë dritë, përsëri.

© Dijana Toska

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s