Poezi nga Adivije Hoxha

Poezi nga Adivije Hoxha

 

ZEMËRATË POSEIDONI

Gjak i mpiksur mollëzave
shkruan memecërisë 
gjuhën e Venerës…

Melodi e lirës
ndali gjethit të plepit,
e lot i Persefonës Hadin gjunjëzoi…

Valle e delfinëve
shoqëron karrocën e artë,
që të sjell tek unë….

E dua dhëmbin e mesit,
që shkëlqen lartësuar tredhëmbëzorit triumfator…

 

***

S’është gjetje e duhur për ik-e jake, dallëndyshja,
ajo e lindur shtegtare ka mbet,
jeta ka rrjedhën e saj,
veç ngjyrat ruaji, 
mos ia tret….

 

***

Tik-tak…
Pastaj
tak-tik…

Kaq tikmuar Ora e Buzëqeshjes,
mbi atë sy mermeri
të apostullit të fundit…

Tak… Takmon…
Busullë e mendimit,
pa akrepim…
Varkëz e tulatur,
mbi dallgë,
pa orientim…

Suvalë… Dhe prapë takmim,
rrufezjarruar shpirtit tim,
shigjeto, o Zeus, a Kron’ – gjyshi im.

_ _ _

Thneglat, si Karonti m’u bënë,
Akerontit më marrin e më shpënë,
si Euridikë, Orfe, ku ke qenë?

 

***

Kur hekurat, zinxhirët, të mbërthejnë,
në kurth të fatit rënë aq keq,
e nis shpirtmendjen ku këmbët s’venë
dhe fatit i them: “Vafsh në dreq!”.

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s