SHPIRTI / Poezi nga Xhemal Gora

Poezi nga Xhemal Gora

 

SHPIRTI

Si lulet, që nga tërësia e tyre çelin Konxhe
Ti, dashurisë derdhje shpirtin.
Gjatë njohjes,
Fshehtësisë së syve shpeshë ta gjeja… e dehesha…
Por ai, me finesë, fshihej brëndësisë…

Rendja…rendja pas tyre…
Kur mungoje, e botës ja merrje me vete shkëlqimin,
Rendja më shumë…
Të ndjeja flladit, luleve, vesës, ylberit, reve, yjve…
Frymëmarrjes dhe në gjumë…

Vështrimet, buzëqeshja, fjalët…gjithçka jotja,
Nëpër ëndërra, në atë prag…
Gjallonin te unë udhët e ylberta…
Tani ura malli…
Edhe kur jemi larg!

Ti, në jetë … sa herë na e përzure vdekjen,
Kur sëmundja përsëri vjen, qoftë dhe me një kollë…
Trishtimi rëndon ajërin, gërrvish perdet, muret…
Ankthi dridh duart, shpirtin… s’mbahem dot burrë!
Në sytë e brënda meje…
Ndryshon gjithëçka… ti nuk e di…
S’e kupton… e ndoshta s’ke për ta kuptuar kurrë…!

6 Shtator 2017

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s