Poezi nga Thomaidha Tanuçi Cullufe

Poezi nga Thomaidha Tanuçi Cullufe

 

***

Vjeshta,
zgjim, i më të ëmblës shije,
ankth…
pushteti i gjetheve mbi mua,
një nuk e di, pa di;
drithmë, pa drithma
kërkim…
bashkim ngrohtësish,
tek gjysma e gjysmës,
avuj fryme,
triko vetëm, pa vetmi.

 

***

Ti nuk ke pse ndryshon
për të ardhur tek unë;

të ndjej kur më përgjon,
ta ndjej merakun
ëndrrën ma sjell të plotë
une e dashuroj diellin,
e përkrah hijet e tij,
hënën ta lë Ty.

Unë t’i njoh hapat,
mollëzat e gishtave
mbi shkronja,
unë ngjitem mbi fjalët e tua
dhe rrethoj natën
vetmitare
dhe heshtjen…

Lermë të ngrihem,
të vij tek ti,
duhet t’ia ndezim
ngjyrat vjeshtës;

si heshtje mos u fshih.

Ti nuk ke pse ndryshon
per të ardhur tek unë..
eja si je…

 

***

Tingëllon bukur;
kur jam me ty
harroj ku përkas,
fluturoj nën ujë
e në qiell eci.

Ti në mua e ke shpirtin
kulluar mbi netët që arratisen
dy trupa që frymojnë njëherësh
e në krye të ëndrrës ngjallen.

Të dërgoj fjalë me
retë
të vish,
fytyrë më fytyrë
shpirti harrohet,
e trupat rrëshqasin dhe tërheqin,
vallëzojmë në ujë,
nuk është as liqen,
as lumë,
është çasti
kur na merr malli të mbytemi
tek njëri-tjetri;
e shijojmë të dy;

bulëzat e ujëta
lehtësisht marrin udhët
dhe bëhet det…

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s