Poezi nga Xhemile Adili

Poezi nga Xhemile Adili

 

DO TË VJEN NJË DITË…

Ajo ditë që do të vulosë shikimet e drithmat tona,
Që s’do të harrohet si qe, si do jetë, si do jemi ne.
Ajo ditë kur aureola do të shndërrisë mbi kokat
E vuajtjeve tona…

 

KONSTELACION YJOR

Duket sikur zemra, truri
I secilës rrugë, i secilës lagje
Me mua bën fjalë, prore diç më thotë,
Ime heshtje më e madhe se aksh zjarr
Është konstelacion i arushës së madhe.

Duket sikur asgjë nuk kap yjet me dorë,
Askush nuk kap degë majash mbi plep,
Askush nuk është perëndi, profet,
Qoftë dhe vetëm një njeri të ikën nga jeta,
Jo nga vdekja natyrale dhe s’ka përgjegjësi.

Ka dy orë që të pres, sa mizëri ikin andej-këtej!
Do të pres patjetër të arrish këtu ku për ty po rri,
Sikur muzgu që kalon e dielli lind përsëri,
Vetëtimat rrahin çaparet, kërcasin fanfarat,
Do të pres, patjetër të arrish këtu ku për ty po rri.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s