Njëlloj / Tregim nga Teuta Kodra Keli

Njëlloj

 

 

Tregim nga Teuta Kodra Keli

-Kërkoj magjistarin e shpirtit, a ndodhet këtu? pyeti ai një grua të re në moshë, e cila ndodhej pas një banaku, ku shkruhej “Recepsioni”.

-Më falni zotëri, por në spitalin tonë nuk ndodhet ndonjë i tillë, i thotë ajo me një ton të butë, si për të mos ta lënduar.

-Patjetër që po, ai këtu është, i thotë ai me zë të prerë, këtë e di mirë unë, sepse një shoku im më tregoi për të. Ai kishte ardhur këtu javën e kaluar dhe kishte folur vetë me magjistarin. Ai më sugjeroi që duhet ta takoj edhe unë. Emrin e tij e kam të shkruar në letër, ja lexoje edhe ti!

Ai i zgjati asaj një copë letër, të vogël, të zhubrosur, të cilën e kishte ruajtur me shumë fanatizëm. E kishte lexuar shumë herë këtë emër, edhe pse emri i tij i ishte dukur i zakonshëm, kishte ndjerë tek ai një fuqi të madhe besimi, kështu duhet të ishte dhe për këtë ai ndodhej këtu.

Gruaja e re lexoi emrin e shkruar në copën e letrës dhe me një buzagaz të lehtë i foli.

-Aha, ju kërkoni të takoni psikologun. Ajo qeshi pak dhe pastaj e mblodhi veten dhe me një vështrim mirësie ju drejtua.

-Të lutem zotëri, prisni një moment, sa ta lajmëroj. Ajo foli për pak sekonda në telefon dhe më pas ju drejtua gati miqësisht: “Doktori, po ju pret.”

Ai i hodhi një vështrim përbuzës, sepse e dinte se, edhe pse ajo po e drejtonte tek i njëjti person, me emrin si ai që ishte i shkruar në letrën e tij, në të vërtetë, ajo nuk e dinte kush ishte ai.

Ajo nuk e dinte se në qytezën e tij të vogël ishte folur gjatë për të. Sapo ai kishte shkelur në këtë vend që nuk kishte dëgjuar më parë për kësi syresh, të gjithë ishin mbledhur dhe kishin diskutuar për këtë fenomen që shëron me fjalë. Madje për të kishin folur dhe ata që s’flisnin fare dhe ata që flisnin shumë, si ato llafazanet e lagjes së tij, të cilat kishin kërkuar ta takonin dhe t’i merrnin mendim për gjithë problemet e atyre që njihnin, apo nuk njihnin. Ato nuk kishin pasur aspak vështirësi në dhënien e informacionit për të gjithë, sepse për këdo ato kishin regjistra me të dhëna personale dhe shpirtërore, të renditura sipas nje rendi të mirëfilltë alfabetik.

Ai nuk i duronte dot këto lloj grash, madje nga neveria as nuk i përshëndeste dhe patjetër ai duhet të ketë qenë në pjesën e errët të regjistrit, sepse ai nuk fliste me askënd dhe ato ishin pa informacion për të. I vetmi shok i mirë i tij ishte Alqi, një ish ushtarak, burrë fjalëpakë dhe i butë. Alqi i kishte treguar për magjistarin e mrekullirave dhe si zemërmirë që ishte, ai e kishte këshilluar që edhe ai të fliste me të dhe ja ku ishte sot…

Trokiti… Nga pas dere një zë i pjekur e ftoi të hynte brenda, shtyu derën dhe pas saj u shfaq një burrë me moshë gati të njëjtë me të… Ai në të vërtetë kishte krijuar një imazh tjetër për të: ai duhet të ishte shumë më i moshuar, duhej të kishte një mjekër të dendur, të thinjur dhe duhej të ishte disi i mbushur… Burri që iu shfaq para, nuk kishte asnjë parametër të ngjashëm me përfytyrimin e tij, gjithësesi ai ndodhej aty dhe nuk mund të kthehej pas…

-Urdhëroni uluni! i thotë burri me përfytyrimin zhgënjyes. Si jeni?

-Mirë, po të them ty, njëlloj si i them të tjerëve, por meqenëse ti je magjistar dhe i kupton të gjitha, unë po të them të vërtetën: nuk jam mirë, madje jam shumë keq, më keq se keq, oh sa keq jam! psherëtiu ai.

-Po përse jeni keq? e pyeti psikologu.

-Sepse, nuk po mundem të jetojë pa të… Ajo ka shumë kohë që ka ikur dhe unë prej shumë kohësh mundohem që të gjej arsyen…

-Po, përse duhet ta dish patjetër, pse mendon se mund të ketë arsye? e pyeti psikologu butësisht.

-Çfarë, ju po më thoni që ajo është çmendur, iku se ishte e tillë, iku pa arsye?! Si nuk e mendova edhe vetë këtë? pyeti ai veten sikur t’i kërkonte llogari. Po të jetë kështu, vazhdoi ai më tej bisedën me veten, çdo gjë ka një shpjegim. Ajo iku se u çmend dhe e trembte normaliteti im, apo mund të jetë e kundërta?! Mund të jetë vërtetë kjo, iu drejtua ai psikologut sikur t’i lutej që tjetri të thoshte: “Po, kjo është!”

-Jo, u përgjigj psikologu dhe e zgjoi atë prej dremitjes së mendimeve, që sapo e kishte zënë. Unë nuk doja të thosha këtë, vazhdoi bisedën psikologu. Dua të them që, jo çdo gjë që ndodh ka një arsye dhe një shpjegim. Gjërat ndodhin edhe pse ashtu duhet të ndodhin, janë kaq shumë grimca të vogla arsyesh, që mblidhen bashkë dhe diktojnë atë çfarë duhet të ndodhi, janë këto të padukshmet arsye që formojnë atë arsyen e madhe, që bën që gjërat thjesht të ndodhin, dhe tek kjo e madhja arsye nuk ndikon dot: as ti edhe as unë.

Ngrije kokën! i tha më tej psikologu. Mua më dukesh burrë i fortë, nuk më dukesh si ata që jetojnë gjithë jetën duke pritur një shpjegim prej dikujt që nuk do ta japi atë.

Ai ngriti kokën, ashtu sikurse i tha ai, pa përreth dhe i ngrohu shpirtin ky ambient i ëmbël. Në tryezën e magjistarit ai pa një foto, në të cilën psikologu kishte dalë i përqafuar me një grua të bukur. Sa të lumtur dukeshin të dy! Sa zili e kishte magjistarin, që dinte dhe kishte gjithçka… Ai u ngrit në këmbë dhe e pa në sy psikologun.

-E di ti, që je i vetmi që e di sekretin tim, i tha ai më tej. Askush nuk e di arsyen përse unë rri i menduar gjithë kohës. Asnjë nuk e di që unë çdo ditë rendis bashkë të gjitha arsyet e largimit të saj…Unë gjatë ditës ndërtoj shumë forma arsyesh, ashtu sikurse ato lojërat me kuba formues të fëmijëve dhe në mbrëmje i shkatërroj të gjitha për t’i rindërtuar ato mëngjesin tjetër. Mendova se tek ti do gjeja arsyen e vërtetë të largimit të saj, por ti nuk më the gjë. Tani nuk kam më besim as tek Alqi, tek miku im i vetëm, i cili më këshilloi që të takoja ty.

Ndërsa fliste, ai i binte vërdallë dhomës dhe teksa tha fjalët e fundit mori prej tavolinës fotografinë e psikologut, atë me gruan e bukur.

-Ti, vazhdoi ai, ke të drejtë që më flet kështu, sepse ke gjithçka… Një gjë më vjen çudi me veten, se ndërsa të thashë të vërtetën time nuk ndjej më peshën e rëndë që më rëndonte këtu, ja këtu, ku kam shpirtin. Ai vuri dorën në një pjesë diku mes stomakut dhe zemrës, sepse pikërisht aty ai kishte përcaktuar vendndodhjen e shpirtit të tij.

-Ç’më bërë? i ulëriu ai psikologut. Më more të vetmen gjë që kisha, këtë pjesë të shpirtit që unë e ndjeja ende gjallë brenda meje, sepse vetëm kjo peshonte. Ti, më detyrohesh! i foli ai psikologut. Më shkatërrove gravitetin e brendshëm, më le të zbrazët dhe tani jam më keq, seç isha para se të vija këtu. Njerëzit duhet të mbajnë dikë brenda vetes, me qellim që të jetojnë dhe kur ai ikën duhet të mbajnë diçka prej tyre se mbeten bosh, ja bosh si unë tani, a e kupton…?! Unë kisha peshën e ikjes së saj, por tani nuk kam asgjë. Magjistar apo çfarë dreqin qofsh, ti më detyrohesh dhe madje shumë…!

Psikologu, pas këtyre fjalëve u ngrit në këmbë dhe me një qetësi të ftohtë i hoqi atij nga duart fotografinë e vet dhe me kujdes e dhembshuri e vendosi atë në vendin e mëparshëm, pa ndryshuar as edhe një milimetër nga vendndodhja e mëparshme.

-Ne të dy duhet të flasim më shtruar, i thotë atij psikologu. Teksa i foli, u ul dhe i ofroi edhe tjetrit që të ulej, me qellim që biseda e tyre të bëhej më e afërt dhe më e besueshme. Me pas ai shtoi:

-Ajo që pe ti në foto është gruaja ime, më saktë ka qenë gruaja ime, sepse ka vite që është larguar nga kjo jetë. Ajo u largua dhe unë…, ja kështu si ti kam kërkuar arsyen, por e di që nuk ka një të tillë. Prandaj të këshilloj që të mos kërkosh arsye, sepse një ditë në një apo në tjetrën mënyrë, të gjithë largohen…

Ai e pa në sy magjistarin dhe tani u ndje më keq se kurrë. Në atë dhomë ku ai e mendoi të ngrohtë, humbi gjithçka, humbi peshën dhe konturimin imagjinar të shpirtit të tij, humbi besimin tek ai që do ta ndihmonte për të gjetur arsyen e largimit të saj.

-Ti nuk je magjistar! iu drejtua ai tjetrit.

-Jo, nuk jam, i thotë psikologu dhe nuk kam thënë ndonjëherë se jam i tillë.

-A e di ti, se si të quajnë ty jashtë kësaj dhome, në rrugët e ngushta të këtij qyteti të vogël?

-Nuk dua ta di, u përgjigj psikologu, unë nuk jam magjistar dhe nuk bëj ndonjë magji, nuk kam bërë kurrë.

Kësaj here psikologu foli i revoltuar, u ngrit në këmbë dhe u ul sërish dhe çuditërisht e pa veten të ulur në vendin e pacientit, ndërsa ai që po e akuzonte ishte ulur instinktivisht në vendin e atij, në vendin e magjistarit, si e thërriste vetë ai.

Psikologu qeshi, i drejtoi dorën me qellim që edhe tjetri t’i zgjaste dorën dhe bashkë ta shtrëngonin në shenjë miqësie.

-Jo, nuk dua, nuk mundem, u përgjigj ai, sepse ti më detyrohesh. Prej teje humba peshën e shpirtit, peshën e rëndë që më mbante balancën e jetës. Ti, më detyrohesh…!

Psikologu mblodhi vetullat dhe qëndroi i menduar për pak çaste në poltronin e pacientit dhe shumë miqësisht i tha:

-Ke të drejtë, unë të detyrohem, do e shlyej dëmin që të bëra. Do të dëmshpërblej, do të paguaj me peshën e shpirtit tim…

I kënaqur prej ujdisë së arritur, ai u ngrit, i shtrëngoi dorën psikologut dhe i kënaqur i foli:

-Shumë mirë magjistar, nesër e kemi bashkë seancën, sërish në të njëjtën orë…!

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s