Është dimër mikja ime – Sadik Bejko / Shkëputur nga vëllimi poetik “Si vdes gruri”

Poezi nga Sadik Bejko

 

Është dimër mikja ime

Është dimër mikja ime është dimër
Dimër në male dimër në fusha ngado dimërim
Është stina mikja ime, është stina e të ftohtit
Pak ngrohtësi pak ngrohtësi
Pak diell mbi fytyra mbi ish-njerëz
Mbi fytyrat shtrembëruar nga të ftohtit rrënqethës.

Fushat kanë marrë ujë në brinjë
E malet kanë lidhur kokën me qefine reje
E ne jetojmë në një qytet rrëshqitës
Tmerrësisht rrëshqitës, tmerrësisht të gurtë
Jashtë çdo kohe, çdo stine, çdo feje.

Këtu ujërat rrëshqasin se guri s’i mban
Era rrëshqet e të merr fjalën nga buza
Bukuria rrëshqet si loti në fytyrën tënde
Këtu është një lëmim ngjethës i ngrirë
Një gri tmerrësisht e thatë, e shtrirë.

Me ç’guxim më ecën ti e ngrohta e qelqta
Me ç’frymim thur ëndrrat arabeska
Me ç’guxim drithëron drita në sy
Ç’ qiellëzim të ndriton yllëzon ty?
Këtu është vendi i thyerjeve, i rrëshqitjeve
I nëpërkëmbjes i pështymave gri.

Me ç’guxim guxon, njerëzon ti…

Nga libri “Si vdes gruri”, Tirane 1994

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s