MBRËMJE / Poezi nga Federico García Lorca

Poezi nga Federico García Lorca
 
 
MBRËMJE
 
Mbrëmje me shi si pikturë ngjyrëvenitur…
Dhe gjithçka ndjek rrjedhën e vet.
Druri që zhvishet,
Dhoma ime vetmitare
Dhe portretet e vjetra,
Dhe libri për t’i prerë fletët…
 
Mërzia kjason nga mobiliet
Dhe nga shpirti im.
 
Ndoshta
Natyra më fsheh
Fytin e saj kristalin.
 
Më dhembin pejzat e zemrës
Dhe pejzat e shpirtit.
Po të flas,
 
Siç rri tapa mbi ujë,
Fjalët e mia rrinë pezull në ajër.
 
Vetëm sytë e tu
Më bëjnë të vuaj thellë,
Trishtim i dikurshëm,
Trishtim i nesërm.
 
Mbrëmje me shi si pikturë ngjyrëvenitur…
Dhe gjithçka ndjek rrjedhën e vet.
Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s