Poezi nga Viron Kona

Poezi nga Viron Kona
 
 
Ç`ti bëja moj nënë!
 
Porositë moj nënë,
një për një m`i dhe,
veçse zemrës sime,
një fjalë pse s`i the?
 
Ç`ti bëja moj nënë,
kur erdhi si erë,
unë isha pulëbardhë,
ai ishte skifter!
 
Ç`ti bëja moj nënë,
kur ecja me nge,
më doli te shtegu,
më hodhi rrufe!
 
Mendjen se ç`e humba,
rreth e rreth vija,
të fshihesha te ftoi,
apo te kajsia?
 
Atje tej ca vreshta,
pranë ullinj, qershi,
s`dija ku të fshihesha,
në pyll a ku ta di !
 
S`kuptova se ç`bëra,
s`mora vesh ku shkova,
veç te krahët e djalit,
s`di si përfundova.
 
Pastaj të dy bashkë,
bëmë çfarë donim,
thëllëzat fërë -fërë,
zogjtë cicëronin.
 
Erdhën dhe sorkadhet,
dhe drerët e malit,
veç ne na shikonin,
na kuptonin hallin.
 
Eh, moj nënë s`rrëfehen,
me “më the”, “të thashë”,
s`dija se ku isha,
n`ferr a në parajsë!
 
 
Nishanet
 
Aman këto nishane,
ç`të paskan lezet,
ca janë të vërteta,
ca të bëra vetë.
 
Ato të vërtetat,
si heq dot nga mendja,
seç po më dalldisin,
seç m`i dashka zemra!
 
Nuk di pse s`mi jep,
t`më shuash zjarrin,
më mos më mundo,
por ma zgjidh hallin.
 
S`di ku t`i kërkojë,
s`di se ku të vete,
po s`mi dhe ti vetë,
mbarova, më trete.
 
Të të vijë te shtëpia,
me hithra më zbon,
mëhallën ngre në këmbë,
udhën më tregon.
 
Po të vij`te stani,
do më lëshosh qentë,
kostumin e dhëndrit,
ma grisin me dhëmbë.
 
Po erdha te shoqet,
do t`i mbytë zilia,
fytyrën ma çjerrin,
m`ikën bukuria.
 
Po të vij`te kroi,
ku lahesh e ndez retë,
sa t`i shohë nishanet,
do shkrepin rrufetë.
 
Po më plas zemrën,
moj aman, aman,
për ato nishane,
do shkallmoj dynjanë.
 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s