Elegji – Fragment nga Antoine de Bertin / Përktheu nga frëngjishtja në shqip : Marjeta Shatro

Elegji
 
 
Fragment nga Antoine de Bertin
 
O trishtim! O keqardhje! O ditët e fëmijërisë sime.Sa keq! Një dalje më e butë më ishte premtuar.
Lindur në këto klima të bukura dhe nën qiej miq
Se në gji të deteve të Indisë ndizet tropiku
Ngritur në krenarinë e luksit aziatik,
Vjollcë, saten, këta pambukë të çmuar
Që lan në brigjet e Gangut një popull industrial
Ky smalt, kaq i shkëlqyer që Kina ngjyros,
Këta qilima, nga të cilat Persia është akoma më xheloze,
Nën këmbët e mia të shtrira,fyer në sytë e mi,
nga pasuria e tyre që mezi kishte goditur sytë e mi.
Rritesha, mbreti i ri i këtyre brigjeve pjellore;
Kallami i shijshëm, dashamirës i brishtë i valëve,
Pemë e parfumuar mango, hurmë ushqyese,
Pemë e lumtur, ku piqej kafeja e skuqur ,
Së fundi, druri i kokosit racë e lashtë dhe krenare,
Duke treguar mbi ta kokën e tij krejt të plotë,
Si mjaft tema të vëmendshme ndaj shijeve të mia,
Më sillnin kush e kush më shumë haraçet më të ëmbla.
Për mua, kope të shumta e zbardhën vendin;
Një mijë keca ishin varur në male;
Dhe oqeani, larg duke humbur nën qiej,
Dukej se ofrohej përsëri, për të zbavitur sytë e mi,
Në kursin e tyre të ndryshëm, njëqind anije pasagjerësh
Që e çonin lopatën ose velat e lehta.
Çfarë duhej më shumë? Të bindur për zërin tim,
Njëqind skllevër të zgjedhur rrethonin rininë time;
Dhe babai im, i shumëvuajtur nga tridhjetë vjet të urtësisë,
Për kreolet krenarë duke diktuar vetëm ligjet e drejta,
I ngarkuar për ruajtjen e autoritetit të mbretërve,
Dukej në këto vende të bukura të barazonte pasurinë e tyre.
Gjithçka u zhduk. Thesaret, lavdia, shkëlqimi,
Çdo gjë iku, si një ëndërr në pamjen e agimit,
Ose si një mjegull e lehtë që avullon në ajër.
Në këtë madhështi të një dite pasoi një fatkeqësi e madhe.
 
 
 
Élégie
 
Ô tristesse ! ô regrets ! ô jours de mon enfance,
Hélas ! un sort plus doux m’était alors promis.
Né dans ces beaux climats et sous les cieux amis
Qu’au sein des mers de l’Inde embrase le tropique,
Elevé dans l’orgueil du luxe asiatique,
La pourpre, le satin, ces cotons précieux
Que lave aux bords du Gange un peuple industrieux,
Cet émail si brillant que la Chine colore,
Ces tapis dont la Perse est plus jalouse encore,
Sous mes pieds étendus, insultés dans mes jeux,
De leur richesse à peine avaient frappé mes yeux.
Je croissais, jeune roi de ces rives fécondes ;
Le roseau savoureux, fragile amant des ondes,
Le manguier parfumé, le dattier nourrissant,
L’arbre heureux où mûrit le café rougissant,
Des cocotiers enfin la race antique et fière,
Montrant au-dessus d’eux sa tête tout entière,
Comme autant de sujets attentifs à mes goûts,
Me portaient à l’envi les tributs les plus doux.
Pour moi d’épais troupeaux blanchissaient les campagnes ;
Mille chevreaux erraient suspendus aux montagnes ;
Et l’océan, au loin se perdant sous les cieux,
Semblait offrir encor, pour amuser mes yeux,
Dans leur cours différent cent barques passagères
Qu’emportaient ou la rame ou les voiles légères.
Que fallait-il de plus ? Dociles à ma voix,
Cent esclaves choisis entouraient ma jeunesse ;
Et mon père, éprouvé par trente ans de sagesse,
Au créole orgueilleux dictant de justes lois,
Chargé de maintenir l’autorité des rois,
Semblait dans ces beaux lieux égaler leur richesse.
Tout s’est évanoui. Trésors, gloire, splendeur,
Tout a fui, tel qu’un songe à l’aspect de l’aurore,
Ou qu’un brouillard léger qui dans l’air s’évapore.
A cet éclat d’un jour succède un long malheur.
 
 
 
Përktheu nga frëngjishtja në shqip : Marjeta Shatro

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s