Poezi nga Zhaneta Barxhaj

Poezi nga Zhaneta Barxhaj
 
 
KLITHËM E SHEKULLIT TIM
 
Tronditen themelet e ndërgjegjes,
ngatërrohen mes psikozave perverse.
Varrmihësa besnikë përpiqen të fshehin,
të mbysin, të zhdukin krimet që klithin.
 
Përhumbur endemi…
Ndalim kur kalojmë përbri muresh të lashtë,
e dëgjojmë rënkimet e shekullit.
 
O i panjohur…
Ti që do të dëgjosh klithmën e shekullit tim.
Rrëfeje… Çliroje.
Mos e mbyt sërisht në harrim…
 
 
 
KONGLOMERAT
 
Konglomeratë të pashprishur rrokullisen.
Shumëngjyrësh, të errët, të ndezur gjithfarësoj,
teksa çapitem ndrojtje e pashprehur.
Më ngecin takat si majat e helmatisura të shigjetave indigjene,
në mishin e bardhë europian zbardhuar në meitësi.
 
Befas çahet dhe pikon gjithandej.
Kërkon të injektojë,
pak gjuhë, pak culture, pak shfrytëzim…
Nga ai lloji i çuditshëm që përhap si pluhur në arën djerrë,
goditur me tehun e padijes vilanoset…
 
E shoh të më bjerë nga duart, plandoset pa fuqi.
Sa e fortë ouuu… ende ndiej mbi qepalla terrin që mezi u shqit,
e kërkon të futet sërish në tjetër formë në tjetër përmbajtje…
 
 
 
XHAM
 
Vemje ngjitur pas xhamave
të autobusit rrenacak,
silueta ime qeton…
E shoh,
më sheh,
përpiqem t’i zhbëj rrudhat,
goditur nga sqepari i pashenjë.
 
Neonet më zhysin nën dritëhije skematike.
Gjeometri e deformuar.
Nallane dhe taka të përcundueshme
më shqyejnë llastikët e veshëve.
 
Sytë puliten si kartonë fëmijësh.
Më kap dalldija,
më zë urbani i tërbuar!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s