Mizantropi ( Skena I – Akti I dhe Skena II – Akti V ) – Jean-Baptiste Poquelin de Molière / Përktheu nga frëngjishtja: Marjeta Shatro

Jean-Baptiste Poquelin de Molière
Ka lindur në Paris në 1622 dhe ka vdekur në 1673 po në Paris
 
Mizantropi
(Fragment)
 
Alcesti
 
Jo unë nuk mund të vuaj këtë metodë të ulët
Që moleps shumicën e njerëzve tuaj sipas modës.
Dhe nuk urrej më shumë sesa këto dredhi
Të gjithë bërësve të mëdhenj të protestave.
Të dhuruesve të përzemërt të përqafimeve të lehta.
Të llomotitësve të fjalëve të kota.
Që nga qytetërimi me të gjithë bëjnë ndeshje.
Dhe e trajtojnë njëlloj njeriun e ndershëm edhe mendjemadhin.
Çfarë avantazhi keni kur dikush iu përqafon.
Ju betohet miqësi,besim,zell,vlerësim,butësi
Dhe ju bën një elozh të shkëlqyeshëm.
Megjithëse në maskarallëkun e parë aq ai vrapon të bëjë.
Jo,jo nuk është aspak me shpirt një e mirë vendosje.
Kush pranon nderime me kaq përulësi ;
Edhe më e lavdishmja ka dhurata pak të shtrenjta.
Derisa shikojmë që përzihet me të gjithë Universi .
Mbi ndonjë preferencë vlerësimi bazohet.
Dhe nuk çmon asgjë,kur i vlerëson të gjithë njëlloj.
Meqë ju atje ju kanë tërhequr veset e kohës.
Ta marrë dreqi!Ju nuk jeni ndër miqtë e mi.
Unë e refuzoj nga një zemër dashamirësinë e madhe.
Që nuk bën dallime mes vlerash.
Dua të më dallojnë dhe e pres me thikë.
Mikun e tërë botës nuk mund ta quaj mik.
 
( Skena I – Akti I )
 
 
Non, je ne puis souffrir cette lâche méthode
qu’affectent la plupart de vos gens à la mode ;
et je ne hais rien tant que les contorsions
de tous ces grands faiseurs de protestations,
ces affables donneurs d’embrassades frivoles,
ces obligeants diseurs d’inutiles paroles,
qui de civilités avec tous font combat,
et traitent du même air l’honnête homme et le fat.
Quel avantage a-t-on qu’un homme vous caresse,
vous jure amitié, foi, zèle, estime, tendresse,
et vous fasse de vous un éloge éclatant,
lorsque au premier faquin il court en faire autant ?
Non, non, il n’est point d’âme un peu bien située
qui veuille d’une estime ainsi prostituée ;
et la plus glorieuse a des régals peu chers,
dès qu’on voit qu’on nous mêle avec tout l’univers :
sur quelque préférence une estime se fonde,
et c’est n’estimer rien qu’estimer tout le monde.
Puisque vous y donnez, dans ces vices du temps,
morbleu ! Vous n’êtes pas pour être de mes gens ;
je refuse d’un coeur la vaste complaisance
qui ne fait de mérite aucune différence ;
je veux qu’on me distingue ; et pour le trancher net,
l’ami du genre humain n’est point du tout mon fait.
 
( Scene I – Acte I )
 
 
 
Eliante
 
Dashuria për të zakonshmin nuk pyet për ligje.
E shikojmë te dashnorët që lëvdojnë zgjedhjet e tyre.
Kurrë pasioni i tyre nuk sheh asgjë të shëmtuar.
Te personi i dashuruar gjithçka bëhet e dashur.
Ata numërojnë të metat për përsosmëri.
Dhe dinë t’u japin emra të këndshëm.
E zbehta është si jasemin zbardhur.
E zeza e frikshme ,një brune e adhuruar.
E dobëta ka trupin dhe lirinë.
E shëndosha është në portin e saj plot madhështi.
E çrregullta nuk ka hije as tërheqje,
I është vënë emri i bukurisë së lënë pas dore.
Gjigandja duket si perëndeshë në sy.
E vogla një përmbledhje nga mrekullitë e qiejve.
Krenarja ka zemrën e denjë për një kurorë.
Dinakja ka mendje,budallaçka është krejt e mirë.
Llafazania është me humor të këndshëm.
Dhe memecja ruan një turp të ndershëm.
Ja pra si një dashnor në entuziazëm është ekstrem.
Çmon deri në të meta personat që ai do.
 
(Akti II – Skena V)
 
 
 
Éliante
L’amour, pour l’ordinaire, est peu fait à ces lois,
et l’on voit les amants vanter toujours leur choix ;
jamais leur passion n’y voit rien de blâmable,
et dans l’objet aimé tout leur devient aimable :
ils comptent les défauts pour des perfections,
et savent y donner de favorables noms.
La pâle est aux jasmins en blancheur comparable ;
la noire à faire peur, une brune adorable ;
la maigre a de la taille et de la liberté ;
la grasse est dans son port pleine de majesté ;
la malpropre sur soi, de peu d’attraits chargée,
est mise sous le nom de beauté négligée ;
la géante paroît une déesse aux yeux ;
la naine, un abrégé des merveilles des cieux ;
l’orgueilleuse a le coeur digne d’une couronne ;
la fourbe a de l’esprit ; la sotte est toute bonne ;
la trop grande parleuse est d’agréable humeur ;
et la muette garde une honnête pudeur.
C’est ainsi qu’un amant dont l’ardeur est extrême
aime jusqu’aux défauts des personnes qu’il aime.
 
( Scene II – Acte V )
 
 
Përktheu nga frëngjishtja: Marjeta Shatro

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s