Dele në mjegull – Sylvia Plath / Shqipëroi nga italishtja Juljana Mehmeti

Poezi nga Sylvia Plath

Dele në mjegull

Kodrat deformohen në mjegull
Njerëz a yje më shohin me trishtim,
i zhgënjej.

Treni lë pas një linjë fryme.
Oh kalë i ngadaltë, ngjyrë ndryshku, patkonjtë këmbana të dhimbshme.

Ka gjithë paraditen që mëngjesi po
nxihet
një lule e lenë jashtë.

Kockat e mia mbështjellin palëvizshmëri,
fushat e largëta më shkrijnë zemrën.

Kërcënojnë të më lejojnë të hyj në një qiell
pa yje, pa At’, një ujë i errët.

 

Pecore nella nebbia

Le colline digradano nel bianco.
Persone o stelle mi guardano con tristezza, le deludo.

Il treno lascia dietro una linea di fiato.
Oh lento cavallo color della ruggine, zoccoli, dolorose campane.

È tutta la mattina che
la mattina sta annerendo, un fiore lasciato fuori.

Le mie ossa racchiudono un’immobilità, i campi
lontani mi sciolgono il cuore.

Minacciano
di lasciarmi entrare in un cielo
senza stelle né padre, un’acqua scura.

 

Shqipëroi nga italishtja Juljana Mehmeti

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s