Poezi nga Vladimir Avdulla Muça

Poezi nga Vladimir Avdulla Muça

 

HIJA E VENDLINDJES

Hija e vendlindjes
Eshte vetja ime,
Me çfaqet ngado
Si mirazh I ngrohtë;
Në shpirtin e derdhur
Në sekuenca filmike,
Me dallgët e lumit jetësorë…

 

KUR NË SYTË E MI

Kur në sytë e mi dielli të perendojë
Tutje horizontit
Të vallzojnë hijet e vdekjes,
Me rrëmujën fëminore dua
Grindja të me lodrojë,
E marrëveshja e fundit
NË sytë e fëmijëve të mbetet.

 

VETMIA E MËRGIMIT

Të ngrijsh në qerthullin tënd
Duke pritur dikushin të trokasë!…
I shkreti mërgimtarë
Pa shtëpinë e vendlindjes,
Qenin e macen që i rrinin pranë.
Nga qielli i vetmisë
As hëna nuk shkund
Mbi kurmin tim pluhurin e arte,
Qent e rrugës në mërgim
Më ikin bishtëshalë,
Vetmia
Vetmia mërgimtarin
Po e vret ngadalë.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s