Desk – Eliza Segiet / Translated by Artur Komoter

Poem by Eliza Segiet

 

Desk

for Professor Jozef Lipiec

No one can think for anybody else –

once said a professor to a student.

He was right.
After all, those new thoughts
can no longer
be lead to the end.

Through the shut curtains
the rays of life shine no more.
Only
the papers scattered on the desk
look as if they are waiting
for someone –
the chosen one.
The one,
who will never
sit by it again.

Translated by Artur Komoter

 

Biurko

Profesorowi Józefowi Lipcowi

Nikt inny nie może za nikogo myśleć –

powiedział kiedyś profesor do studentki.

Miał rację.
Przecież tych rozpoczętych myśli
nie da się już
doprowadzić do celu.

Przez zasłonięte kotary
nie dochodzą już promienie życia.
Tylko
porozrzucane na biurku kartki
wyglądają jakby czekały
na człowieka –
tego jedynego.
Tego,
który już nigdy
przy nim nie usiądzie.

 

Photo:Piotr Karczewski

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s