Poezi nga Nikollë Loka

Poezi nga Nikollë Loka

 

Shqiponja

Në fluturimin drejt qiellit,
u ndale mbi një mal,
ku rrufetë binin.
Në një nënqiell,
ku retë digjen
me shkrumb,
e rrufetë zbuten,
në idhtësinë
e shikimit tënd.

More mbi shpinë
pak gurë e dhé,
e bëre një fron
me një frëngji.
Shqip
i flet rrezikut tonë,
të keqen përzë
me një krrokamë,
për At dhe Dhé
lëshon rrufe,
moj zonjë e rëndë.

Ti kuq e zi
qiellin e vesh,
e zeza jote dritë,
e kuqja një agim i ri,
për Shqiptari.

 

Ylberi

Ylberi i mori shtatë ngjyrat në shtatë diej,
shtatë ditë pikuan strehët,
për ta pritur gëzueshëm të tetën.
Një vajzë po rend,
shaluar mbi një hark ylberi,
për t’u bërë djalë i ëndrrës.
I zë me dorë të shtatë ngjyrat,
që i zhduken në çast,
lind e teta,
ngjyra e bardhë.

 

Pa sytë e poetëve

Pa sytë e poetëve
fluturat vyshken
nën ylberë të zinj
dhe fjalët
bukuri memece,
në pyllin gri
një romancë e vdekur.
Pa sytë e poetëve,
mëngjeseve,
njerëzit
zgjohen trembshëm
dhe ndjenjat
i mbyllin me dry.

 

A thua!

A thua bien perdet,
siç bie nata,
e strehëve të dritareve
shkrihen akuj!
Kur të largohet mjegulla,
e të shkrifërohet koha,
a mbeten mbi xham
gishtat e dorës!
A thua,
kur të hyjë prilli,
në një prag vetëdije,
shikimi mbërthen horizontet!
A thua
një retinë e trashë
i vishet syrit,
a shkruhen në sy
fatet dhe orët!

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s