Poezi nga Thomaidha Tanuçi Cullufe

Poezi nga Thomaidha Tanuçi Cullufe

 

***

Duar drejt yjesh,
duar të pafajshme;
duar të shenjta,
duart mbi shkronja,
duar mbi dhembje;

sy të ngrirë
mbi fjalë të ngurta.

Bukurshkrim koha ime,
mëse e rrallë lëkura
që prek diellin;

shikime
që godasin
mbi boshllëqe.

Zilet e mëngjesit,
rrëmbyer nga tinguj,
zgjojnë pa pritur
kur duan.

Ditët e mia
mbushur më ajër
këmbëngulnin
për oborrin me gardh
e gjethe.

Mbi jastëket e lagur
pastrova gjithë
pëshpërimën e ëndrrave,
që më mbajtën për dore
e më sollën në dritën
e ditëve të pafajshme.

 

***

Çuditem
që fryma e jetës mbahet
në pafrymën time.

Çuditem
që dhimbja është si shija e ujit të kripur
dhe netët qerpikhapur strehohen
poshtë bluzës sime,

kurse gjumi biletë drejt zgjimit
pa kohë.

Çuditem
si parfumosen stuhitë
me ngjyrat e mia,
ato pikturohen mbi sytë e mi

sa herë një plagë stine
më gjen supet gjysmë të zhveshur.

Çuditem
që bardhësia e ëndrrave
dallohet përtej errësirës;

e trembur hap sytë
kujdesur për
zhurmën e oqanit që derdhet
si një klithmë shpirti
në shpirt…

 

***

Nuk i shpëtova dot asfaltit të lagur,
as gjetheve si drita trotuarit shkelur në të,
as lotit që treti pritjen time vetëm,
as zërit të shpirtit që ia nisi po me zë,
stonueshëm kësaj melodie shiu.

Sumbullat u bënë rrjedhë nëpër sy,
u shtrinë rehatshëm në rrudha pa Sky,
aty u shtua më shumë se një histori,
më shume se një lot i pafaj,
sa fëmijë ndihem kur qaj!

 

***

Pulëbardha humbi frymën nga stuhia,
krahët peng i la në fluturim
pastaj ra…
një shkrepje qe shikimi im.

Shkuma e detit u bë me krahë
e zgjodha të vrapoj drejt thellësisë
një mur i ujtë më ndali vrapin
u fut shpirti i saj në shpirtin tim.

Erdhi muzgu bashkë me qetësinë
përkundi detin,
me hapa e përkëdheja unë si era,
lageshin manushaqet mbi fustan,
me ujë të kripur shuanin urinë,
në pëllëmbët e mia mbaja thellësinë;

Në qiell fluturoi një pulëbardhë
binjakja ime, si ëndërr bardhë!

 

***

Të gjitha ditët më duken si të shtuna,
por nuk e di as vetë pse më kujtojnë ty.

Vetëm një gjë nuk e di
si u ngritën kurthe ëndrrat,
si parakalojnë vështrimet
e tua mbi mua pa më prekur?!

Vetëm një gjë nuk e di
si me gjysmëgoje më thua fjalët
e pathëna?!

Si u rëndua kaq shumë
fryma e hapave të tua
si “ciu-ciu-t” e një çifti harabelash
u bë dihatje në veshët e mi,
kur ti më pëshpërit emrin
pa më pasur pranë.

Vetëm një gjë e di mirë
që ditët janë si sytë e hënzës,

në fakt ajo i ka si si sytë e tu,
që më mbajnë mbërthyer
në përqafimin tënd.

Tani sytë e mi shohin
vetëm vegimet e kthjellëta
të muzgut,

të shtunave…

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s