Sonet – Françesko Petrarka (1304 – 1374) / Shkëputur nga libri me përkthime “Antologjia e poezisë italiane” të përkthyesit Sinan Vaka

Poezi nga Françesko Petrarka (1304 – 1374)
 
 
Sonet
 
Paqe kurre s’gjej dhe s’mund të bëj luftë,
Frikë kam dhe shpresë, digjem e jam akull,
Krahë s’kam dhe ëndrrës përqafohem butë,
Fluturoj në qiell, në tokë jam shakull.
 
Keq më ka burgosur, pa falje, pa mëshire,
Të sajin më do, ma mban lak litarin,
Ndjenjat nuk mi fal, thikën ma mban mirë,
Të gjalle më do dhe prapë më hap varrin.
 
Shoh dhe i pa sy, s’kam gjuhë dhe bërtas,
Etje për tu vrarë, falje që të mbetem,
Vetveten urrej, për të tjerë e vras.
 
Ushqehem me dhimbje, duke qarë qeshem,
Njëlloj me ngjan jeta, pa kufi me vdekjen;
Gra për ju në heshtje, nga fati përqeshem.
 
“Poezia – thotë Xhakobson – është e papërkthyeshme për vetë natyrën e saj. E mundshme është vetëm ç’vendosja, kalimi i saj krijues në një gjuhë tjetër”.
 
 
 
Shkëputur nga libri me përkthime “Antologjia e poezisë italiane” të përkthyesit Sinan Vaka
 
Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s