Poezi nga Ramiz Kuqi

Poezi nga Ramiz Kuqi

 

QYTEZA IME

E rinisë sime
Herët m’i paske harruar
Ëndrrat e lumit
Që m’u derdh nëpër vargje
Si ujëvarë dikur
Ndonjë fëshfërimë gjethi
Ti mbaje njē herë e stinët
Me zogj ndër male
Mallin e zjarrtë nëpër fjalë
Po lumenjtë nuk harruan
Të më buzëqeshin
Qyteza ime
Pa zhurmë fabrikash
Leckë për kohë të kanë bërë
Uzurpatorët modern!

 

BËJ

Zh (bëj)
Të (pa)bërën
Të urtës
Ia kanë qëndisur
Fustanin e grisur

Mbi rroba të leckosura
Ngjyra të përziera

As me syza
Nuk e shoh borën e bardhë !

Bëj !

 

S’P0 BIE …

Asgjë për trupi më
As këmishë e jelek
Shungullohet kjo erë dimri
Nëpër shpirtin e kombit
Ndarë në pesë dete lumenj
Male të krasitura
Gjemba gjerdhesh
Vetëm kuajt
Enden pa fre
C’po bie kjo borë
E ftohta stinë!

 

KUR IK NJË POET

Mbyllet një kaptinë libri
Një fjalë e varg
Qielli
Mbetet pa një yll
Heshtja bie
Mbi dhomën e letrave
Kur ik një poet !

 

KJO KOHË

I njeh netët me shi
Orët e pakta me diell

Shpirtin e lig të pronarit
Ëndrrat për bukë të lypsarit

Dosjet e panjohura nëpër legjenda
Plagën në rrëfimet llahtar të luleve

Egon e Evropës mbështjell me gëzof dhelpre
Flamurtarët e flamujve nëpër sportele të grindura

Ashtin e lëpirë deri në kockë e lëkurë
Lumenjtë e dalldisur në breg të zemrimit

Kjo kohë marroqe
Që grrith tokën me thonj maceje

Kjo Kohë !

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s