Poezi nga Xhevrije Kurteshi Nimani

Poezi nga Xhevrije Kurteshi Nimani
 
 
ZEMRA SE PRANON
 
Kaluan ditë e javë
Dhe muaji tani më shkoi
Një mendje e mjegulluar
Të jem në ëndërr dëshiroj.
Shkëlqimi i gjithë botës
Ka rënë në nurin tënd nënë
Zemra thjesht, nuk po e pranon
Se kurrë më nuk do të takon!
 
 
 
PSE…?!
 
Pse heshte kur më duhej fjala jote
Largësive sëbashku morëm udhë
Me valixhen e dëshirave në krah
Që një ditë sëbashku të kthehemi prap.
Sa larg e sa afër jemi
Në të njëjtën kohë
Pa thënë asnjë fjalë
Sa shumë rrugëtim bëmë bashk.
 
 
 
 
SA HERE MË KA MUNGUE FJALA
 
Sa herë vetmia troket tek dera
Një krismë e lehtë dëgjohet
Hapëron nga vrimë e çelësit
Muza ime ndritë pende.
 
Athua pse nuk jam zog?
Të fluturoj degë më degë
Nuk më duhej pasaportë
As vizë me nënshlrim të lehtë.
 
A thua pse nuk jam erë?
Të fry nga veriu
Të hedhë larg të keqen
E të muros gjithë djajët e ligj.
 
Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s