Kalimtari / Shkëputur nga libri “Pelegrinët e një bote të errët “ të autorit Fitim Sula

Tregim nga Fitim Sula

 

Kalimtari

– Pse po e vrisni këtë njeri? -thërriti i çuditur kalimtari, kur pa turmën e madhe të njerëzve egërsuar si kope uqërish.

– Ata që duan të më vrasin janë njerëz, o kalimtar! -foli i lidhuri në degët e një ahu nëntëqind vjeçar.

– E dëgjon o kalimtar që ai na përçmon? -u dëgjua një zë nga turma.

– Ai ju quajti njerëzor! Pse e quani ju përçmim këtë? A nuk e quani veten njerëz ju? -tha kalimtari.

– Jo, ne njerëz e quajmë veten, por sa herë jemi para këtij të paudhi na duket vetja majmunë, ndaj dhe vendosëm ta vrasim pa mëdyshje.

– Po si arritët deri këtu?

– Shiko si është puna o kalimtar. Ne ka shekuj që bëjmë gara me kuaj. Dhe ky gjithmonë del i pari. Ne, hypur mbi kuajt tanë, nga shpejtësia e madhe për t’ia kaluar shndërrohemi në majmunë…

– Po kjo gjë zgjidhet! – u hodh kalimtari, – Ndërroni kuajt.

– Dhe këtë e kemi provuar…, po ai përsëri del i pari. Atë e ndihmon Djalli, vetëm ai fiton gjithnjë. Ai ka bërë marrveshje me Djallin dhe kjo është një arsye më shumë për t’a vrarë.

– Po pse nuk e pyesni të lidhurin se ku qëndron e fshehta?

– E kemi pyetur, po ai prrallet me ne.

– Si ju thotë?

– Na thotë; ju u jepni tepër ushqim kuajve për të ngrënë…, kjo bën që kuajt të rëndohen nga ushqimi i barkut dhe nuk munden të kalërojnë lehtësisht…

– Po j’ua paska treguar të fshehtën…

– Po, kështu duket, po dardha e ka bishtin mbrapa. Kur nuk u japim kuajve për të ngrënë, ato nuk ecin edhe më keq! Madje ndalen herë-pas-here ndër tufa bari gjatë rrugës për të ngrënë. A nuk është përsëri përçmim dhe vuarje në lojë për ne ky reng!?

Kalimtari kuptoj se i kishte hyrë një valleje pa e menduar mirë më parë…, e tani i duhej ta kërcente deri në fund.

– O i lidhur, vërtetë ti prrallesh dhe përçmon gjithë këto njerëz!?

– Jo, unë nuk përçmoj askënd dhe gjithmonë u kam thënë të vërtetën. Po kjo s’ka sjellë asnjë dobi. Përsëri ato nuk kanë mundur të më kalojnë. Dhe për këtë unë nuk ndjehem në faj. -foli i lidhuri dhe pa turmën drejt në sy.

Sytë e turmës i ngjanin syve të kuq të demit në arenë, që ndonëse e din mirë fuqinë e vetvetes, përsëri parandjen që shpata e toreadorit do t’i sjellë një vdekje të sigurtë.

– E shikon o kalimtar që ai nuk na thotë të vërtetën. Ai na thotë gjithmonë gjëra që na sjellin humbjen. Dhe kjo na tmerron. Një herë na tha që e keqja ishte në barkun tonë. “Hani shumë”, na tha ai. Dhe ne nuk hëngrëm, po ndërsa ai kalëronte para nesh dhe na humbi nga shikimi, ne rrëzoheshim nga kuajt si meitë. Disa uleshin dhe hanin barin jeshil përpara kuajve të tyre, që gjithashtu ishin të uritur për të ngrënë. Kjo bënte të na dukej vetja më kafshë se kafshët. Dhe kuptohet, ky harbut intrigant i pabindur është shkaku i kafshërisë tonë…

– Po ai ju quajti njerëz. Ju e dëgjuat edhe vetë që ai me plot gojën ju tha njerëz. -e ndërpreu kalimtari atë që po fliste në mesin e turmës.

– Dhe ti o kalimtar do të bësh lojën përçmuese të këtij gjarpëri, që njëlloj si dhe Djalli, din të kafshojë aty ku të dhemb më shumë!?

– Jo, unë po them atë që dëgjova me veshët e mij!

– Epo…, ajo që ti dëgjove na shqetëson më shumë. Ai na quan njerëz, po gjithmonë largohet shumë nga ne. Kjo diçka fsheh! Dhe kur është midis nesh, përsëri ai është larg nga ne. Ai kthehet te ne si shqiponja në tokë, vetëm për të pushuar…. Por tani o kalimtar largohu, se aty ku je ti, mes nesh dhe atij, mund të të kapi ndonjë shigjetë gabimisht….

Kalimtari vuri re i çuditur kur turma nxorri harqet të fshehur poshtë gjoksit dhe shënjestruan me shigjeta të lidhurin në degët e trasha të ahut. U largua nga aty ku ishte dhe zuri vend pas një shkëmbi. Shikoi fytyrën e të lidhurit…, dhe i habitur vërejti se fytyra e tij ishte e qeshur. Shigjetat mbuluan qiellin dhe hija e të keqes mbuloi dhenë…! Natë u bë nga errësira kur shigjetat fluturonin në qiell drejt të lidhurit. Shigjetat nuk arrinin të nguleshin në trupin e tij, ndonëse fëshëllenin tërë egërsi në ajër. Kur shigjetimet mbaruan, turma vërejti që i lidhuri ishte gjallë dhe pa asnjë plagë shigjete në trup. Edhe kalimtari u habit nga kjo çudi e pabesueshme. Megjithatë u përmbajt dhe nuk blebëzoi asnjë fjalë.

– E shikon o kalimtar që ky është aleat me Djallin…, në mos vetë Djalli!?

– Dhe unë po dyshoj për këtë! -u përgjigj kalimtari. Më pas tha;

– O i lidhur, si ka mundësi që shigjetat e një turme nuk të qëlluan dot? Pastaj…, ti vetëm qeshje ndërbuzë…!

– Ato shigjeta nuk kërkojnë të vrasin trupin tim, po mendimet dhe dijet e mija. Po dituria nuk është materie, por me sytë e saj shikon, ndjek dhe flet për të fshehtat e gjithësisë. Dhe duke qenë se nuk është trup, shigjetat nuk mund të ngulen…

– E shikon që ky flet për Djallin! Vetëm Djalli nuk mund të vritet! -e ndërpreu një nga turma të lidhurin.

– Por lëreni të flasë. -u kërkoi kalimtari turmës, dhe ato heshtën.

– Siç ju thashë, dituria nuk mund të vritet. Edhe sikur gjith librat që janë shkruajtur për diturinë të digjen, përsëri ajo nuk vdes. Ajo gjendet në arsyjet e ekzistencës së lëndës. Prandaj dhe kali im del gjithnjë i pari, se është vetë mendimi, mençuria, dituria, që nuk varen nga ngopësia, apo, pangopësia e barkut…

– Tani po kuptoj dhe unë diçka…! -foli kalimtari i menduar dhe më pas iu drejtua turmës…

– Po për këtë arsyje e mbani të lidhur! Sepse është i pakapshëm nga mendja juaj! Dhe unë truthari kujtoja se vërtetë keni bërë gara me kuaj…, kuaj prej mishi e kocke them!

– Ta futi Djallin dhe ty në trup si duket! -u dëgjua një zë në turmë.

– T’a lidhim dhe këtë! -u dëgjua një tjetër zë dhe turma kaq desh. E kapën kalimtarin dhe e lidhën karshi me tjetrin. Kur ishin fare pranë, i lidhuri i përjetshëm nga turma tha: – Mos u mërzit se tani do ikim.

– Po si do ikim? Ata na kanë lidhur! Madje shumë fort. – tha kalimtari, që po i dhimbnin pjesë të trupit nga litarët.

– Ata kanë lidhur hijet tona dhe jo ne. Po ngaqë dhe vetë janë hije, u dukemi të ngjashëm…

– Si ore qënkan hije! Dhe unë qënkam hije…! Po kjo «ne»! Ç’është..? -e ndërpreu kalimtari tashmë i lidhur, por dhe mjaft i habitur me tekat e rastësisë, kësaj idhnake me gjembaç iriqi. Thellë brënda vetes gati ishte i bindur se kishte takuar djallin.

– Po, hije janë. Dhe trupat tanë hije janë. Pse habitesh për këtë?

– Si mos të habitesh! Në turmë gjendet dhe gjithë hierarkia shtetërore…. Edhe shkencëtarë ka midis tyre. Lëre pastaj letërshkruesa, hamenj, qyqarë e maluketër me shumicë…

– Të gjthë hije janë. Edhe vetë shteti një hije e madhe, që jeton me gjakun e hijeve më të vogla. Po ti mos u mërzit, ne tani do ikim. Ishte rastësi që më gjete sot midis tyre. Se zakonisht unë lë hijen time midis tyre…, dhe ata e godasin e shigjetojnë pa fund. Dhe kurrë s’do ta kuptojnë se po godasin vetëm një hije.

– Po dhe unë qënkam një hije! Dhe këtë e mësova tani në mesditën e moshës! Po si se kam kuptuar më parë këtë!?

– Ishe vetëm një hije, tani u bëre vetë i dytë në të njëtin trup. Trupin, pra hijen do ta lëmë këtu. Se turma nuk e kupton vetveten pa një objekt ku të përplasi dufin e tij prej hijeje…

– Po kush je ti në të vërtetë?

– O kalimtar, me qënë se nuk e ke kuptuar akoma se kush jam unë, le të ngelet enigmë në kokën tënde. Kështu ke një arsyje për të jetuar. Po edhe në qoftë se s’do ta kuptosh asnjëherë, edhe pse do rendësh një kohë të gjatë pas saj, prap mirë do jetë për ty. Të zgjuarit turma nuk i do, madje kurrë s’i ka dashur. Turma i vret ato në mënyra të ndryshme. Sot ti preke me dorë vetëm njërën, po vërtet që historia është plot me heronj të së vërtetës. Por heroi i parë dhe i vetëm që respektoi dëshirën e turmës duke u vetëvrarë, ishte ai tallësi i aristokracisë. Helmoi veten me dëshirë, …dhe fjalët e fundit tallje ishin për turmën. Heronjtë e tjerë, të gjithë u vranë nga turmat. Dhe siç të thashë, turmat vranë hijet e tyre, ndërsa ata, ashtu si edhe unë jetojnë akoma. Ndërsa ty, me që je viktimë e rastësisë, kësaj thike me dy prerëse për fatet tona, kësaj radhe do të shpëtoj unë. Por herë tjetër kij kujdes. Mos u mundo të kuptosh arsyjen e turmës, se turma është dallgë e madhe kur shfryn e vërshon mbi anijet pa vela e timon të fortë…

I dënuari i përjetshëm, pasi bënë copë udhë bashkë të larguar nga trupat-hije që mbetën të lidhura në degët e ahut shekullor, u largua drejt një mali të lartë. Atje, bashkë me miqtë e tij, ulur rreth kraterit të një vullkani që si dihej dita e lindjes, kuvendonin dhe loznin ëmbëlsisht me flakët e llavës. Ata ishin vetë zjarri që mbanin gjithësinë në lëvizje…

Kalimtari, pasi ndoqi me sy të dënuarin të largohej në rrugën e tij, i bindur se kishte takuar Djallin mori një rugë që të nxirrte te një kryqëzim. Në torbën e bukës, ushqim të cilin ja dha një qeni të uritur që po i tundte bishtin duke u zgërdhirë bajatshëm, futi ngjarjen që sapo i ndodhi dhe mendja i thoshte pambarimisht…, se kish takuar Djallin rastësisht.

Shkëputur nga libri “Pelegrinët e një bote të errët “ të autorit Fitim Sula

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s