Marianne pleure ses enfants / Fragment poétique de Diana Skrapari

Fragment poétique de Diana Skrapari
 
 
Marianne pleure ses enfants
 
Cette nuit de vendredi,
Les cloches ont sonné,
Emportant avec elles,
Des rêves brisés.
Paris s’est assombri,
La folie humaine a frappé,
Dieu est amour,
Pourquoi la haine,
Sa graine a semé ?!…
Marianne pleure ses enfants,
Avec les larmes d’une mère,
Les larmes de tristesse
De son corps,
Les larmes d’amertume
De son âme.
Marianne a passé des nuits,
Sans sommeil,
Quand ils étaient petits,
Pleurant la nuit,
Elle les prenait
Dans ses bras,
Les rassurant que
Le cauchemar était fini,
Qu’ils ne s’inquiètent pas,
Maman chérie était là.
Marianne, reine digne,
Mère courage,
Même les tempêtes
De l’histoire,
Ne t’ont pas agenouillée,
T’es restée forte,
Ta gloire a atteint les sommets.
Marianne pleure ses enfants,
Qui rêvaient d’être
Son bras droit,
Elle s’est battue
Pour les élever,
Faire d’eux,
Des citoyens dignes,
Gravant dans leurs cœurs,
Trois valeurs
De l’humanité,
Liberté, égalité, fraternité.
Mais la haine
Rend aveugle,
L’âme s’obscurcit,
La raison cherche
Une lumière,
Mais en vain,
Elle se perd,
Dans l’obscurité,
Il n’y a aucune survie.
Marianne,
La bonté,
C’est l’auréole
De ton âme,
Terre accueillante,
Terre d’espoir.
Marianne,
T’as ouvert les bras,
À ceux qui
Cherchaient la liberté,
À ceux qui
Voulaient vivre en paix.
Marianne pleure ses enfants,
Qui voulaient juste
Vivre leurs vies,
Des fleurs printanières,
Par des balles meurtrières,
Sont fanées, ont péri.
Cette nuit de vendredi,
Quelqu’un a attendu
Renter à la maison,
Un frère, une sœur, un ami,
Une mère, un père, une amie,
Un cousin, une cousine, une vie.
Leurs yeux ont fixé
Longtemps la porte,
Priant d’écouter
Une sonnerie,
L’attente était infinie,
Ils sont devenus
Des Anges,
Ils sont partis…
Marianne pleure ses enfants,
Elle ne peut pas croire
Qu’ils ne sont plus là,
Imaginant qu’ils vont
Revenir d’un long voyage,
Dans sa tête,
Elle entend encore
Leurs voix.
Un ange s’approche
Lentement d’elle,
Il lui essuie
Ses larmes de cœur,
Il l’embrasse
Avec ses ailes,
Et lui dit doucement
– Maman, ma jolie maman,
Ne pleure pas,
Je ne voulais pas
Te quitter,
Mais le Mal
M’a éloigné de toi,
Sois forte,
Maman chérie,
Je suis ton ange gardien,
Veillant sur Toi,
Du Paradis.
Je t’aime, Maman chérie !
Merci,
Pour tout ce que
Tu m’as donné,
Sur terre,
Quand j’étais en vie.
Maintenant,
Je suis un ange,
Mais la Marseillaise,
Encore
Dans ma tête résonne.
Pour l’éternité,
Mon cœur, Pour Toi, Battra,
Le drapeau tricolore,
Sur mon âme
S’hissera.
Je t’aime, maman chérie,
Ne pleure pas !…

Cikël poetik nga Hamit Taka

Cikël poetik nga Hamit Taka
 
 
NJË LEXUESEJE
 
Ju më pyesni, zonjë, për jetën intime,
Atë do ta gjeni nëpër vargjet e mia,
Atje jam i tëri me ndjenja e mendime,
Shpirti dhe zemra gjetiu janë të dyja;
 
Në librin e parë, si rëndom, autobiografik,
Me titullin e thjeshtë siç është edhe fati,
U ndiet ndoshta papritmas skeptike,
Kur lexuat: “Ç’doni t’ju bie nga fshati?”
 
Gjithësesi, ju thatë, fshatar ka mbetur,
I palatuar në jetë, i pagdhendur në vargje.
Strofat me gjalmë të trashë i ka qepur
Siç qepin opingat këpucarët në lagje;
 
Dhe thoni se shkruaj për fshatin natyral,
Për vajza të virgjëra e ara të mbjella,
Për livadhet e dëlira e burimet kristal,
Për hamshorët hergjele e pelat e pjella;
 
Vargje të rëndomta me figura pa grin,
Me strofa klasike, pa thyerje, pa sharm,
Pa shampanja promovimesh, gati anonim,
Mes poetësh VIP-a ngjaj si sharlatan;
 
Se nuk lëvroj poezinë moderne, qytetare,
Thelbin koncentrik të jetës sociale,
Në vargje ndihet trishtimi i hënës mbi varre,
Por jo drithërimat nga prekjet sensuale…
 
S’ka gjë se nuk shkëlqej në takime galante,
Në se zemra ime gënjeshtrën s’e njeh,
Por thellë në të ju s’i shihni ylberet brilante
Dhe dashurinë si dyzim prej poeti ma sheh…
 
S’ka gjë në se s’ia zbus dot zemrën një zonje,
Shpirtin e saj të krimbur nga paraja …
Asnjë mëngjes prilli me rreze pranverore
Nuk e zgjon dot blerimin te Saharaja…
 
 
KIARA
-mbesës sime-
 
Konstelacione yjesh se ç’po ndrisin
Në fund të mjegullës ku un’endem,
Me hap të lehtë zemrës shetisin
Nga këngë dasmash mos përmendem…
 
Konstelacion nipash edhe mbesash
Zgjerohet, rritet nuk njeh kufi,
Më shumë se kaq ç’farë mund të kesh
Kur në sytë e tyre sheh veç magji!
 
Një tjetër yll zbriti nga qielli
Në një hark ylberi prej shiu e rezesh,
Shpirtrat deh me gas prej dielli
Si bilbil i brishtë në kohë mëngjezesh!
 
O ëngjëll i dlirë plot gas e dritë
M’i prek ti sytë me njomështirën
E dorës së kaltër për çdo ditë
Të ma fshish syve gjith’errësirën!
 
Je dritë e mallit të zemrës sime
Si zjarr e vesë prillit praruar
Me të të ngrohem në ngashërime,
Kur rrëshqet lot’ i sumbulluar!
 
Mes nipash, mbesash mbushur jetë
Vetëm gëzime mund të gjesh,
Veç prush e zjarr zemra do ketë
Më shumë se kaq çfarë mund të kesh!
 
 
 
MUZËS
 
Në sytë e tu sot herët kam parë
Drithërimat e flakëve ngjyrë blu
Dhe mëndjen pa mëdyshje e kam ndarë
Të loz me atllaset mbi gju;
 
Nga ky zgjim, kjo flakë turbullimi
Të dridhet zemra, të zë frika
Se ndoshta mbetesh vetëm te fillimi
Si një vallzim, kur prishet harmonika;
 
E mrekullueshme kjo alkimia e lojës
I bashkon dy skajet, ekstremet
Si buzëqeshja në cepat e gojës
Që me fjalë s’e thonë dot poetët;
 
Zemrën s’mund ta bëj unë qivur,
Fole bari të kujtimeve të hershme,
Gjersa bilbili te varret, mbi gurë
Këndon ende këngën e hareshme;
 
 
 
MANEKINET
 
Po endem i krekosur nëpër udhëkryqet e Tiranës,
I qetë e buzagaz vështroj bashkëkombasit e mi.
Tungjatjeta, o njerëz, kam ardhur këtu nga ana e anës
Për të gjetur midis jush pak famë dhe ngrohtësi!
 
Jam i pari dhe ndoshta i fundmi poet i fshatit
Që bujqësisë e blegtorisë i këndova si Naimi,
Nesër, kur të mos më keni, do t’i faleni ju fatit
Për një talent me kullaro e flokë ngjyrë ibërshimi!
 
Oh, ç’njerëz shtatlartë me veshje elegante!
Njerëzisht më vështrojnë këta, pa tituj e ofiqe:
Tungjatjeta, o bukuroshë, me buzëqeshje pikante!
Kam plot porosi nga fshati nëpër tregje e butiqe.
 
Ha-ha-ha! Qesh një shitëse e bukur-zonjushe:
Nuk janë prej vërteti, janë prej allçie-manekinë!
Ah, ashtu! Po u këndoj ca vargje, moj lule fushe
Këta duhet t’ma kuptojnë e ndiejnë poezinë!
 
Falë reagimit të tyre, kujtova qëllimin e vizitës,
Për ca punë poetike në administratën e shtetit.
Trokisja, s’ma varnin, më mirë hyja pa trokitur…
“këtu po, thashë, gjënden manekinë prej vërteti;
 
Manekinë prej mishi të ngjyer e të llangosur,
Zonja gjirehedhur me dy mbërthecka zbërthyer;
Me Ajfonë e Facebook-ca të qeshur, ca të inatosur
Flokët bisht palloi me ngjyra ylberi e vjeshte përzier;
 
Zonjushë, poezitë e mia ju sigurisht i keni lexuar!
Jam kryepoet i Facebook-ut me ngjyra e me zë!…
Po, tha, por më çudit një fakt, ende s’e kam kuptuar:
Një emigrante në Amerikë natën boton e ditën flë!
 
Më fal, zonjushë, që s’jam kompetent në astronomi,
Ndonëse vargje kilometrikë për yjet unë kam shkruar.
Por , me sa duket, përgjigjen e pyetjes tuaj e di:
Kur zë e djeg dielli këtu, në Amerikë nata ka filluar…
 
Me leshra ngjyrë platini, me krem e zmalt fytyra,
Më shikoi si UFO-çfarë idiotësie prej poeti:
Unë këndoj e brohoras për partitë tona ngjyra-ngjyra
Triumfatore pastaj hyj- punonjëse në zyra shteti;
 
Këmbë mbi këmbë ulem në kafe e mbi karrige,
Rrubinetat ia hap Facebook-ut, qejfit e ryshfetit…
Bejlerët e dikurshëm shaj nëpër vila e çifligje,
Le t’ua shohin hajrin vargjeve poetët!…
 

Poezi nga Elida Rusta

Poezi nga Elida Rusta

 

***

Nuk di në cilën lëndinë lulesh mbiva,
as sa herë kalove andej.
Nën bli sot s’mbeti asgjë.
Nget,vrapon ikja jote e zbehtë,
me avujt e frymës së fildishtë,
mbi ne e mbi ándrra.
Humbasin sërish e sërish,
një natë,dy,tre…
Sillet rreth meje fundi i një vjershe,
shemben rreshtat
në motin e shkuem të syve thëngjijbardhë.
Ju thashë!
Ju thashë mos më nxirni këtij bregu,
njeriu modern ásht pa ujë,
shembet e ngrihet mbi ardhje-ikje,
vyshket e çil si lulet mbi eshtra.
E kam njoftë fundin e këtij shtegu…
S’ásht má humnerë,
ásht dënim i merituem
i nji shpirti t’ndjeshëm
që rritet pas çdo mëkati.

 

***

Akull ky vend,
akull në vena e mendje.
Shoh zjermin tém kah digjet.
Koha e malli
ranë mbi gjethet e këtij dimni t’vram vetmie.
As janari s’ma hek ma t’lodhtin,
padurimi gjen veten n’humnerë.
S’ish punë flirtesh!
Nji dashni m’u desh,
me i zgjat frymën vetes.
U zhyta n’gjoksin e tij
tuj ngashëry,
me ja bá kristalet e mermerta t’zemrës
t’langshme
me nji pikë prej lotit tém,
se dashninë s’mund ta báj t’pakénun.
Ej burim që veç etje m’dhé,
e shoh shpirtin e nuk e njoh.
A asht gjallë,
a ka veç dhimbje e trup..
Ani,m’ka ardh rradha me vuejt
le t’vuej,t’vuej se jam gjallë.
Nji kupë pezmi e ngré
e strukem nën nji palë krahë
që m’fusin në strehën e së bukurës,
m’i shembin vransinat.
Djersë me bulëza dashnie dalin prej zjermisë…
Janë nji palë krahë
që nuk masin me pasion.
As gjykojnë,as peshojnë,
i jepen çmendurisë.
E kam veten plot me to.
I hipi Pegasit të lumturisë,
i zvarritem n’shpirt,
e mbaj te vetja,
ndërrohena në lëkurë,
se dashnia ásht shkámb si unë,
ia kam ndalu vdekjen…