Poezi nga Tyran Prizren Spahiu

Poezi nga Tyran Prizren Spahiu

 

unë dhe POETI!

Gjysëm xhep i zbrazur
pasioni i zjarrtë
lexuesin ushqen me nektar
pije që deh, natyrën pasuron
ai, shkruan poezi të përjetshëm.

Politikan nuk është, edhe më pakë lypësar
shikjoni
ofron bujari, fisnikëri, burrëri
kurrë nuk do dëgjoni
zbrapsur është nga i shenjti alfabet.

Bota e tij, panjohur për ju është
për jetë mondan kohë të humbas nuk ka,
fletët, rrëmujë në folenë e tij
këtë nuk kuptoni, ju, të shumëzuar barishtor.
Ai
lidh skajet e jetës me mundim shumë
dorë heq nga postet e injorancës,
vend ku janë mbledhur artistët e fitimit
përkulet kurrë jo, endacakëve të demokracisë.

Piramidë, fortesë, kushtrim, dashuri, epsh, ekstazë
poeti është,
i kombit, letërisë, etikës, bashkimit
flamur, pendë e përjetësisë.

Pikturon jetën e juaj
për atdheun dashurinë zgjon,
jeton, bashkëjeton me vuajtjet e juaja
dritëzohet gëzimi kur ju sheh të lumtur
po, është i juaji poeti!

 

MËRGIMTAR!

Pranë oxhakut të shtëpisë
ja tek është djepi në fund të dhomës,
me shami lokja e lodhur
është çorape të leshit duke thurur.

Lënë keni pas, tmerr, në të plotën errësirë
shtigjeve të perëndimit
larguar jeni, drejt në të sigurtë.

Ndodhi lufta, tejet e egër, dëme të shumtë, torturë
vrasje, djegje, eksod i rrallë
goditën, të pamrojturën popull.

Sot, jemi në tokën tonë, mundohemi të ndërtojmë jetën
atdheu, për ndihmë ka nevojë
për ju, mërgimtarë të denjë.

Si kurrë, vend ky i shenjtë, tani shtrirë ka duart
ju mirëpret krahëhapur
thotë, në shtëpi ejani, ju të mërguarë.

Dëgjoni, kushtrimin e atdheut, rrjedhë poshtë, Lidhjes në det
tej bjeshkëve të shqiponjave
thirrja është drejtuar juve.

Tani, koha e ndërtimit është
zhvillimit, borxh kemi të gjithë
mëmëdheu, ofrohet në gjumë
ju mundon, kërkon ndihmë !

Shekulli ky, thërret burrat, gjakun e pastër Pellazg
lartë shikjoni, yjet janë mbledhur
presin kthim, në tokë të bekuar.

 

KAFSHATA ynë!

I mëngjesit dielli, madhështor
hyri në dhomë pa përtesë,
ofrohem dritares i përgjumur
zonjën e shtëpisë shikjoj
pikojnë lotët…..
më godet hingëllima në gjoks!

Zonjë ç’ke ? E dashura ime
lotët janë të gëzimit, apo të vajtimit ?

Eh, burri im
janë lotët e zhgënjimit, varfërisë,
murmurit zbrazët kuleta ime
ç‘ të them femijëve për kafshatën e gjorë…

Zonjë e oxhakut, e çiltër nuse
përballë është furra, bukë do sjelli
të bardhë, ngrohtë, …

E di – e di- por më beso
lotët e tradhtisë as unë nuk dua,
krahërori më ofshanë
errësira grindet me skamjen
ishullin kërkon ate me grurë
kupto, të lutem, i imi burrë…

* Më ndodhi mua!

Marianne cries for her children / Poem by Diana Skrapari

Poem by Diana Skrapari
 
 
Marianne cries for her children
 
That Friday night,
The bells rang,
Taking with them,
Broken dreams.
Paris was darkened,
The human folly struck,
God is love,
Why hate,
Its seed sowed?! …
Marianne cries for her children,
With the tears of a mother,
The tears of sorrow
Of Her body,
The tears of grief
Of Her soul.
Marianne spent nights
Without sleep,
When they were babies,
Crying at night.
She took them
In her arms,
Reassuring that
The nightmare was over,
Dear Mommy was there.
Marianne, a beautiful queen
A Mother with endless courage,
Even the storms
Of the history,
Did not kneel you,
You remained strong,
Your glory has reached the summits.
Marianne cries for her children,
Who dreamed of being
Her right arm,
She fought
To raise them up,
To make them,
Worthy citizens,
Nourishing in their hearts,
Three values
Of humanity,
Liberty, equality, fraternity.
But hatred
Is blind
The soul is darkened,
The reason is looking for
A light,
But in vain,
It is lost,
In darkness,
There is no survival.
Marianne,
Goodness
Is the halo
Of Your soul,
Welcoming land,
Land of Hope.
Marianne,
You have opened your arms,
To those who
Were seeking freedom,
To those who
Wanted to live in peace.
Marianne cries for her children,
Who just wanted
To live their lives,
Spring flowers,
By murderous bullets
Faded, perished.
That Friday night,
Someone waited
To come back home,
A brother, a sister, a boyfriend,
A mother, a father, a girlfriend,
A cousin, a life, a soulmate.
Their eyes fixed
For long time the door,
Praying to listen
A ringtone,
The wait was endless,
They became
Angels,
They left…
They are gone…
Marianne cries for her children,
She cannot believe
They are not there,
Thinking they will
Come back from a long trip,
In her head,
She still hears
Their voices.
An angel approaches
Slowly to her,
He wipes
The tears of her heart,
He kisses her
With his wings
And says softly,
Mamma, my beautiful Mom,
Don’t cry,
I did not want
To leave you,
But the Evil
Took me away from you,
Be strong,
Dear Mum,
I am your guardian angel,
Watching over You,
From Heaven.
I love you, dear Mommy!
Thank you,
For all that
You gave me,
On earth,
When I was alive.
Now,
I am an angel,
But the Marseillaise,
Again
Resonates in my head.
For eternity,
My heart,
For you,
Will beat,
The tricolor flag
On my soul
Will rise.
I love you, dear Mommy!
Don’t cry!…

Poezi nga Armando Vebiu

Poezi nga Armando Vebiu     Fluturoj   Lëngime të shpirtit kthyer në mjeran’, ku çdo kohë pret fluturimin! Britmat t’i përhapi anë e mbanë në qiell të shpërndaj krejt dëshpërimin.   Kështu ishte shkruar, liria ngre dallgët në batic’! … Continue reading