Poezi nga Josif Gegprifti

Poezi nga Josif Gegprifti

 

Muzës…

Muzë moj ku ke shkuar,
Vallë ku ke ikur ti,
Ah sa shumë më ke munguar,
Eja muzë, s’rroj dot pa ty!

Jam pa fjalë, pa frymëzim,
S’jam i dehur as i marrë,
Kush e vrau shpirtin tim,
Muzën kush ma mori vallë?

 

Dua valët liqenit t’ia prek…!

Liqeni si një pasqyrë shkëlqen,
E gjithë natyra aty është pasqyruar,
Qielli gjithë zogjtë i rrëmben,
Rrugët me gjethurina mbuluar.

Një erë e lehtë po fryn,
Liqeni fillon ngjyrat ndryshon,
Diku shfaqet një fjollë tym,
Si një re e bardhë fluturon.

Dua valët liqenit t’ia prek,
Qiellin ta shoh të kaltëruar,
Të shoh hënën nga malet kur zbret,
E veshur si një nuse zbukuruar.

 

Kujtimet ngacmojnë!

Kam zbrazur ca gota me verë,
më rrëmbejnë ëndrrat pa fund,
ca copëza kujtimesh- pranvere,
me mua bredhin këtu,atje e gjithkund.

Mundohem t’i shkund këto kujtime,
që prej vitesh i mbaj në shpinë,
ato mbetën veç burrime,
që ngacmojnë shpirtin tim.

 

Buzëgjol valëshlagur…

Nga ky
buzëgjol valëshlagur,
shoh fluturimin e zgalemave.
Imazhe
të shumta,
fluturimthi kalojnë para syve.
Shpirti
nën rritmin e zemrës
rend për tek ty e dashur,
ashtu si valët e liqenit
nxitojnë
për të pushuar
në këtë buzëgjol valëshlagur.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s