Poezi nga Ollga Selmani

Poezi nga Ollga Selmani
 
 
Shtrohet rruga
 
Mbi natë janari, bie dëborë
e zbardhet rruga përjashta .
Si flokë dëbore, mendimet e mia,
mbi rrugët e bardha .
 
Ecim mbi rrugë, erërash dimëri
e shumë mendime përmbi to .
Bëhemi bashkë rrugëtimesh,
domosdo .
 
Jashtë ka dimër në rrugë
e mendime, që bien mbi dëborë .
Shtrohet rruga me pirgje bore
e pirgje mendimesh, përmbi to.
 
 
Fajin e ka horizonti
 
Kur eci në fushë, njësh me barin,
shoh vetëm fushën dhe malin përtej .
Më dukesh, e bukur ti lule mali .
Lë barin dhe nisem, të të prek .
 
Pastaj, horizonti, e rrit perimetërin .
Mbi mal, shoh hapësira të reja .
Më zgjerohen pamjet për rreth .
Të shoh ty, në dimensione, të tjera .
 
Takohemi qiejsh, ndër lartësira,
atje ku ecja, ka tjetër emër .
Fluturim i njeriut, u quajt, kur Da vinci
fluturimin, e kopjoi nga një shpend, i egër .
 
Ndër fluturime moderne, kalërojmë trurin .
Horizontet, rriten pa kufi .
E kemi harruar fare barin
dhe tingëllimim e gishtave, mbi xhamat e mi .
 
Nëpër ngjitje, kemi arshivën e arritjeve dhe humbjeve .
Humbet distancash, takimi me barin .
Tani, që rrojmë hapësirash kozmike,
për të, kemi humbur dhe mallin.
 
 
 
Ti erdhe
 
Ti nuk trokite në portën time.
Ti e gjete derën të hapur kanat.
Unë aty rrija ,me shekuj të prisja.
Ti vije nga larg.
 
Ti nuk e mësove ç,është e trokitura.
Nuk pate gjëndje ankthi ,u hap dera s,u hap.
Ti erdhe natyrshëm ,më gjete aty.
Qe e shtunë ,ora dymbëdhjetë,shënonte mbi sahat.
 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s