Poezi nga Evisa Hadëri Mele

Poezi nga Evisa Hadëri Mele

 

***

Thashë të zhdukesha njëherë,
të ndërroja në polenin e luleve të paçelura,
Që presin të ndrijë dielli i marsit,
për t’ u mbarsur nur e hijeshi.

Të kthehesha frymëmarrje për veten astmatike?

Thashë të tretesha në udhëkryqe,
të humbesha me vetëdije të plotë,
të mbetesha degë e zhveshur kumbulle,
që pret të kalojnë erëra të ngrohta,
për t’i shpërthyer sythet e vetmuara.

Të bëhesha gjak për venat e mia?

Vetja paskish qenë në shurdhëri të plotë,
ndaj s’munda,
u ktheva sërish.

 

Ti nuk e di

Kur engjëjt të shohin në sy,
Ka gjasa të thyhesh,
E lë vetë të pushtohet kalanë e krenarisë ,
Dhe bëhet kështu dorëzimi më njerëzor i kohërave.
Edhe po qëndrove kokëfortë,
Edhe po deshe t’i rezistosh tundimit,
Do të hyjë vetë drita,
Bekim që vjen drejt bekimit.

 

A thua?!

Jastëku mbrëmë kish prishur formë,
me vriste qafën ,
supin ,
kokën .
Të qenë ankuar zogjtë që u kisha marrë puplat ,
në gjyqin e parajsës?!

 

***

E zorshme rruga jote, Odise i vogël,
Lidhi sytë sa të kalosh detrrethimin e gjysmëfemrave,
Të lëndojnë shtriganet e magjepsura…
Po ti,
ke forcë mjaftueshëm ,
sa të mos e falësh veten tek femra e parë mëkatare?!
Dyshoj,
je mashkull i dobët,njësoj si të parët e tu.
Do të thyejë krahët që me mund i rrite,
e ndoshta do thërrasë në kupë të qiellit:
“Edhe ti u bëre skllavi im!”
Ia del dot Odisea im
ta mbytësh dëshirën e mishit,
e bëhesh zot i mendjes sate?!

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s