Poezi nga Dylan Thomas / Përktheu: Kujtim Morina

Poezi nga Dylan Thomas
 
 
Shkruar për epitaf personal
 
Duke ushqyer krimbat.
Kë të fajësoj
i shtrirë përdhe
më në fund nga koha
këtu nën tokë me vajza dhe banditë.
Kë të fajësoj?
Nënën,
krimi i dashurisë i së cilës
më dha formë
në mitrën e saj.
Kush më dha jetë dhe pastaj varr?
Nënën fajësoj.
Ja ky është fundi i punës së saj,
gjymtyrë dhe mendje të vdekura,
E gjithë dashuria dhe djersa
kanë shkuar tani drejt kalbjes.
Unë jam përgjigja e njeriut për çdo pyetje,
qëllimi dhe destini.
 
 
 
Written for a Personal Epitaph
 
Feeding the worm
Who do I blame
Because laid down
At last by time,
Here under the earth with girl and thief,
Who do I blame?
Mother I blame
Whose loving crime
Molded my form
Within her womb,
Who gave me life and then the grave,
Mother I blame.
Here is her labour’s end,
Dead limb and mind,
All love and sweat
Gone now to rot.
I am man’s reply to every question,
His aim and destination.
 
 
 
Pothuaj verë
 
Pothuaj verë dhe djalli
akoma vjen për të vizituar disa lidhje të largëta.
Nëse jo vetë personalisht, dërgon ligësinë e tij të pafund
përmes lajmëtarëve, fluturimit të zogjve
që shqiptojnë nëpër qiell lajmet e djallit
britmat e stinëve, plot me nënkuptime.
Ai e ka të lirë të gjithë zonën tani, zotat janë larguar.
Kush nuk i sheh farërat që ai mbjell?
Ligji lejon
të pirët e tij të shfrenuar dhe buzët e tij
që iu afrohen njerëzve tek veshi
duke iu përshpëritur ndjesi të kundërta
apo duke nxitur thashetheme
Djalli i mirëpritur vjen si mik,
vjedh çfarë është më e mirë – më të shkëlqyeshmen e trupit
përdhunon, i lë si të humbur (të dashuruarit!)
dhe mbledh grushtat
për çfarë ka arritur, i mrekulluar.
 
Djalli i mirëpritur vjen i ftuar,
i dyshimtë, por kjo gjendje kalon shpejt.
Ata luten t’i marrë me vete, dhe djalli thyen
edhe atë që nuk është thyer ende,
dhe e lë në mes të bishtave të cigareve dhe gotave.
 
 
 
Nearly summer
 
Nearly summer, and the devil
Still comes visiting his poor relations,
If not in person sends his unending evil
By messengers, the flight of birds
Spelling across the sky his devil’s news,
The seasons’ cries, full of his intimations.
He has the whole field now, the gods departed
Who cannot count the seeds he sows,
The law allows
His wild carouses, and his lips
Poised at the ready ear
To whisper, when he wants, the senses’ war
Or lay the senses’ rumor.
The welcome devil cones as guest,
Steals what is best-the body’s splendor-
Rapes, leaves for lost the amorist,
Counts on his fist
All he has reaped in wonder.
 
The welcome devil comes invited,
Suspicious but that soon passes.
They cry to be taken, and the devil breaks
All that is not already broken,
Leaves it among the cigarette ends and the glasses.
 
April 1932
 
 
 
Përktheu: Kujtim Morina
Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s