Lëvozhgat e plagëve po dua të largoj / Poezi nga Altin Meçja

Poezi nga Altin Meçja

 

Lëvozhgat e plagëve po dua të largoj

Nuk e di pse aromën tende po e dua kaq fort sot,
Mund të dukem si një idiot katundi i sapo ardhur në qytet.
Vërtetë ashtu mund te jem..
Por di të them që jam duke marrë frymë nga fryma jote
Dhe frymoj me ty..

Ti je imazhi i çdo përhumbje timen,
Dhe pse shpesh dua të përhumbem,
Të afrohem me ty,
Duke më dhëmbur po aq sa ty.
Mungesa e malli që bluan qenien së brënshmi…

Rruga e lirisë së shpirtit po më lodh emocionet,
Mes plagëve s’po du të dorëzohem,
Edhe pse homosapiensin e mbarsi homoteku,
Unë përsëri do luftoj betejën e frikshme të tyre.

Po vij përsëri tek ty,
Me krahët e thyera të një pëllumbi,
Zarfin e ndjesive të të tregoj,
Mes lotëve te më lexosh ja dola kanarina ime.
Ja dola të jem ai që guxoj!

Sot po rri me vetët e mia,
Lëvozhgat e plagëve po largoj,
Shoh një lëkurë të re,
Poshtë saj po të njëjtat dhimbje qe kisha që kur fëmijërin e shikoj
Të më parakaloj sysh…

Mendimi prap ngeci tek ti,
Zanafilla ime!

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s